Kva skal eg ha på meg? (Blir eg ein rosabloggar???)

Nå var det jammen på tide med litt bloggoppdatering.
Tida går fort nå, synst eg, og eg har hatt mange bloggetema i hovudet, men ingenting av dette blei brakt ned på papiret digitalisert og publisert.
Men nå!

Den siste tida har faktisk vore litt tung, både treningsmessig og ellers.
Eg har måtte droppe altfor mange økter.
Eg har nemleg blitt kronisk støl i ryggen.
Det er mest sannsynlegvis den iliopsoasen igjen, som eg har krangla med før.

Eg tok meg ein tur til fysioterapeuten for å avklare dette, men "dessverre" så var det ingen styrkeøving eg gjorde feil, eller ingen løpeteknikk som var for dårleg, ingen dårlege sko, dårleg haldning, feil sykkel eller andre eksterne faktorar som eg lett kunne ha fiksa.
Nei da, det er nok totalbelastninga som er litt stor for tida, og han beklaga at han måtte gje meg ei så kjedeleg forklaring.

Syklinga har ikkje skylda for støl hoftemuskulatur.

Pusten min har deretter også vore litt plagsam og har krangla.
Og det er berre så stressfult og frustrerande når eg ikkje får puste ordentleg!
Dårleg pust er virkeleg teikn på at det er litt too much for meg.

Så då prøva eg å kjenne litt bedre etter.
Og tok dei øktene som passa.

Treningsopplegget til Dave Scott likar eg eigentleg godt, men det berre litt for lite tid til restitusjon for min del.
Eg trur faktisk om eg hadde fordelt ein vekesplan på 10 dagar, så hadde det blitt optimalt for meg.
Men nå er det ikkje lenge igjen til IM 70.3 Haugesund, så eg skal gjera så godt eg kan.
Eg vil heller stille til start litt undertrent enn å ikkje stille i det heile tatt.

Løpeintervall har eg løpt ein gong i veka - sidan mars!

Det er jo mellom treningsøktene at kroppen hentar seg inn igjen og betrar formen, det er viktig å hugse på!
Restitusjon er nok ekstra viktig for meg, trur eg.
Sjølv om eg kan ta ein heil dag "fri" for trening, er det dermed ikkje sagt at eg er restituert til ny treningsøkt dagen etterpå.
Så det gjeld å ha litt is i magen og ikkje tenke på alle dei øktene eg ikkje greier å gjennomføre, men heller vera trygg på at det er den gjennomførte treninga som gir effekt!

Og apropos is i magen, så kjenner eg også at mat er noko eg kan bli flinkare med.
Når eg ikkje er i form, dvs ikkje greier å trene ein dag, så har eg også stort sett også dårleg matlyst, og får i meg altfor lite mat.
Så eigentleg burde eg ha is i magen, bokstaveleg talt!
Eller helst mat med bedre næringsinnhald enn is kanskje.

Sidan konkurransen nærmar seg, så brukar eg mykje av treninga for å teste utstyr og bruk av næring (=energibarar, gel og sportsdrikke). Våtdraktene blir også fortsatt testa.

Re-testing av ORCA-våtdrakt. Den er berre trang, den :/

Kva eg skal ha på under konkurransen er eg heller ikkje sikker på enda, det står mellom to "outfit" (hehe, blir snart sånn rosabloggar eg :D):

Blir det dette...

CRAFT tri singlet og 2XU - tri comp shorts

eller dette...?

Blue Seventy tri-drakt

Å finne om akkurat dette er berre moro eigentleg, og av erfaring så blir den siste beslutninga ikkje tatt før kvelden før konkurransen.
Fargane på det første alternativet er jo såå fine, men samtidig så er tri-drakta så utruleg behageleg å ha på, den sit som støpt. Ingenting som strammar rundt magen, og ingen top som kryper opp når ein løper...
Så kva blir det til slutt?

Det blir spennande :D

Millimeter-framgang (minst)

"Framskritt behøver ikke alltid å være de store opplevelsene. Før mennesket kunne gå på månen, ble det tatt mange små skritt.
Er det én ting skaden har lært meg, så er det å ta vare på alt det positive som skjer rundt oss og med oss. For meg betyr det konkret at det jeg kaller millimeter-framgangen er viktig. [...]
Dagfinn Enerly - Så fort kan livet snu, Jens. O. Simensen.

Sitatet er henta frå boka om Dagfinn Enerly og tida hans etter at han brakk nakken på ein fotballkamp mot Start i oktober 2005.

Eg er ikkje spesielt interessert i fotball. Riktignok så har eg sparka masse fotball på barneskolen, den gongen ute på skulegarden med ein tennisball, saman med gutta i klassen. Bestekompisen min var kaptein på det lokale fotballaget, og drømmen min var å spela fotball i eit lag.
Sidan eg var jente, så fekk eg ikkje lov av foreldra mine.
Dette var på 80tallet, og ikkje veit eg, foreldra mine var nok ganke konservative eller kva veit eg som er grunnen til at dei nekta meg å spela organisert fotball.
Basket var derimot heilt greitt...

Eg kan alltids spela fotball med Lukas.
Han ELSKAR fotball! 

Men det eg eigentleg skulle skrive om var, at Dagfinn Enerly skriv så bra om tida etter ulykka hans, tida på sjukehuset, opptrening, og alle dei små steg som han meistra, og beteikna som milepæler.
Og dei er jo det.
Når kroppen er livlaus og urørleg frå nakken og ned, er jo ein ørliten bevegelse i venstre handledd eit vanvittig stort framsteg.
Og å kunne ete ei brødskive aleine eit halvt år seinare enda større.

Og slik fortsetter det.
Han skriv i boka si at "... hodet var det same etter skaden, selv om armer og bein var litt slappe...", men sjølv om han virkar som eit positivt menneske i seg sjølv, så har han måtta jobbe med dei negative tankane som har dukka opp etter ulykka, og prøvd å vera positiv.

Eg tenker jo at det er like viktig å sjå på "millimeter-framgangen".
I alle for min del så veit eg at eg kan vera utruleg utolmodig.
Eg vil helst vera frisk med ein gong. Hurtig-therapi, liksom.
Trykke på ein knapp - slette negative tankar - sette inn nye, positive - ferdig.

Men så enkelt er det jo ikkje.
Og når det gjeld depresjonen, så er det å vera utolmodig direkte farleg.
For då blir dei små stega i riktig retning borte, viska ut.
På ein dag som går litt lettare så vil eg helst vera superwoman med ein gong:
Ta igjen det tapte, ringe alle venner, rydde leiligheten, gå lang tur med Lukas, sykle, svømme, betale alle rekningar, lage ein langtidsplan for året, ommøblere, vaske alle klærne mine, skrive brev til gamle tanter osv...
I staden for så skulle eg vel heller kjenner etter at eg har det lettare i hovudet, at eg faktisk er bedre enn dagen før, og bli glad for det?
Og så legge dagsplanen deretter.
Ikkje brenne av det vesle overskotet med ein gong igjen som eg har gjort så mange gonger.

Syntest det var fint uttrykk, "millimeter-framgang".
Ein millimeter er ganske kort.
Men er det ein millimeter med ønska framgang, så er det stort!
Det går tross alt i riktig retning.
Mange millimeter blir til centimeter, som blir til eit skritt, mange skritt i riktig retning og ein er godt på veg.

Eg har hatt mykje millimeter-framgang den siste veka.
Eg har også blitt inspireret av alle dei fine kommentarane som blei lagt inn etter det siste innlegget mitt.
Der var det mange gode råd å hente.

Den siste veka har eg fortsatt med "antidepressive tiltak", sjølv om eg kunne slappe av meir nå, sidan det har gått oppover heile tida, sakte men sikkert.

Visualisering er eit godt tiltak mot negative tankar.
Dette er frå Jade-mountains i Karibien.
Det er jo såå deileg ut!

Eg har prøvd å koma meg ut på løpetur, helst utan Lukas, slik at eg kunne slappe av i min eigen rytme undervegs.
Eg har prøvd å få nok søvn og pausar gjennom dagane.
Dessutan har eg hatt møte med lege, terapeuten min bl.a. der me ha snakka om situasjonen min, og i eit slikt tverrfagleg team er det utruleg godt å kunne drøfte viktige tema rundt helsa mi.

Kanskje ikkje Karibien dette, men fint er det jo.
Utsikt frå løpetur.

Og så har eg også faktisk gått på ski!
Jepp, heilt frivillig!
Sjølv om eg eigentleg likar bedre å stå på brett, så har eg altså plutseleg hatt to rolege korte skiturar den siste veka.

To økter på ski, først i solnedgang, så med hodelykt.
Ikkje verst!!

Det var faktisk ganske godt å gå litt på ski.
Eg trur at i og med at forventningane mine til skiturane var ganske låge, så slappe eg godt av undervegs, og tenkte at det var kjekt å gjera noko som eg vanlegvis ikkje gjer.

Det har eg også tru på, å endre rutinene sine.
Gjera noko du vanlegvis ikkje gjer.
Det er som å lure hjernen litt, lokke den ut av sine vante baner.

Ein ny ting eg skal gjera denne veka er å møte han som skal vera coachen min fram til IM 70.3 Norway/Haugesund!
Og sidan det er sjølvaste THE MAN - Dave Scott, så hadde han vel eigentleg fortent eit eige innlegg, men, det kjem nok!

Eit steg av gangen, eller ein millimeter, det held :)

Sjuk

"Depresjon er en tilstand som er karakterisert ved redusert stemningsleie, nedsatt lyst og interesse og økt trettbarhet. Det er en sykelig tilstand som ikke grunner i latskap, personlig svakhet eller mangel på evne til å ta seg sammen."
--> Norsk Helseinformatikk, "Depresjon, en oversikt"

Det har vore så utruleg tungt i det siste.
Hovudet mitt er fult av negative tankar og tungsinn og rare tankar, og eg har prøvd så godt eg kan å kjempe imot dette.
Men av og til kan dette faktisk gjera det heile verre.
Det er som om eg har havna i eit gjørmehull og prøvar å koma ut av det ved å prøve hardt, og kave, istadenfor å behalde roen, akseptere situasjonen og be om hjelp.

Og dess meir eg kavar, dess fortare synkar eg ned.
Viss eg held stille, og held ut, går det litt saktare.
Men då må eg først bli klar over at eg står fast.
Dersom eg trur at det er berre ein "dårleg dag",
og prøvar alt eg kan for å få kvardagen til å gå rundt, då blir det verre.

Eg kavar.
Fordi eg ikkje skjønner at det er så mange ubevisste negative tankar som spinner rundt i hovudet mitt.

Eg er dessverre ikkje i stand til å beskrive det på ein bedre måte.
Symptomene eg opplevar er heilt klassiske for ein depresjon/depressiv episode.

Nedanfor kan de lesa om kva Norsk Helseinformatikk skriv om depresjon:

Definisjon av depresjon

Tilstanden skal ha vart i minst 2 uker og den skal ikke være et direkte resultat av kroppslig sykdom eller rusmisbruk. Du skal ha minst to hovedsymptomer:

• Depressivt stemningsleie
• Interesse- og gledesløshet
• Energitap eller økt trettbarhet

Andre symptomer kan være:

• Redusert konsentrasjon og oppmerksomhet
• Redusert selvfølelse og selvtillit
• Skyldfølelse og mindreverdighetsfølelse
• Triste og pessimistiske tanker om fremtiden
• Planer om, eller utføring av, selvskade eller selvmord
• Søvnforstyrrelse
• Redusert eller endret appetitt

Mild depresjon

Du har to hovedsymptomer og minst to andre symptomer. Ingen symptomer har alvorlig grad. Du kan vanligvis fungere med noen vansker sosialt eller i arbeid.

Moderat depresjon

Du har to hovedsymptomer og minst fire andre symptomer. Flere symptomer har alvorlig grad. Du fungerer vanligvis ikke sosialt eller i arbeid.

Alvorlig depresjon

Du har alle tre hovedsymptomene og minst seks andre symptomer. Flere symptomer har svært alvorlig grad. Du kan ikke fungere sosialt eller i arbeid, og har ofte problemer med daglige personlige gjøremål.

(Frå Norsk Helseinformatikk, www.nhi.no)

Eg opplevar alle tre hovedsymptom og dessverre også dei fleste andre symptom, bortsett frå synsforstyrrelsar.

Det er ille nok som det er, og derfor skal eg ikkje skrive meir om det.

Eg har trent og mosjonert lite den siste veka.

Det var ein dag då eg tenkte at eg burde trene til tross for at eg ikkje orkar, og det blei ein løpetur ut av dette.

Men eigentrening krev faktisk mykje organisering og tolmodighet for eit slitent og deprimert hovud!

I går var eg i bakken på snowboard i med venner, då letta det ørlitegrann mens eg heldt på.

Men så var det faktisk like ille igjen etterpå! :/

Det er som om eg har synke for langt ned i gjørma, slik at eit par timar samvêr med venner ikkje er nok for å dra meg heilt ut....

Beklagar så mykje tungsinn i dette innlegget!

Det går over, seier dei.

Og det gjer forhåpentlegvis det.

Ha god trening alle saman så lenge! 

Håpar dikkøn er lettare til sinns enn det eg er!

Frostbitt!

Nå har det vore nokre dagar der det har vore ganske kaldt ute.
Og eg har greidd å ta knekken av eit par-tre potterplanter som stod nærme vindu då eg skulle lufte leiligheten.
Men nye planter er det å få kjøpt, men kva med forfrosne kroppsdelar?
F.eks. tær?

Heldigvis så er ikkje reservefingrar og -tær å få kjøpt rundt omkring, men då gjeld det også å passe enda betre på dei kroppsdelane ein har.
Men like tankelaus som eg var med potteplantene mine, så lot eg faktisk forfryse tre tær i går då eg var på tur!

Ein venn av meg ringte og hadde lyst på tur i skogen, og ute var det knallblå himmel og solskinn og ja da, kaldt var det også, men det er jo berre å kle seg deretter, ikkje sant?
Det gjekk litt fort i svingane og kompisen min stod foran døra ganske fort og eg hadde akkurat pakka ferdig sekken med termos og matpakke, og kledd på meg, og så mangla det berre sko.
Jepp sko, ikkje støvlar!

Altså eg meiner, hallooo?
Det er snø ute, me skulle i skogen, det er 12-13 blå ute, då er det kanskje lurt med varme støvlar framfor løpesko, ikkje sant?
For sjølv om Goretex-membranen og membra/ullsekkar held fuktighet vekk frå føtane, så er det lite isolasjon  i terrengløpesko mot den kalde snøen me vassa i.
Dessutan gjekk me saktare enn det eg er van med, dvs eigentleg gjekk me ganske raskt, det var berre pausane der me stod stille som var problemet.
For ikkje å snakke om "lunsjpausen" på toppen.

Plassen i sola hadde fin utsikt, men det var utruleg trekkfult og kaldt.
Me fann ein annan plass men der var det eigentleg like kaldt.
Det var kaldt overalt.
Og eg begynte å miste følelsen i fingrane.
Og blei iskald på føtane.
Så gjekk me vidare, og dermed blei det meir vassing i snøen.

Dei siste solstrålene...og heldivis ein velbrukt ski med lite snø.

Nå hadde eg mista følelsen i alle tærne på begge føtane og dei fleste fingrane.
Eg føreslo ein liten eittminutts-spurt for å få blodomløpet igang etter pausen, og det funka i alle fall for at eg skulle få følelsen tilbake i fingrane.
Så var tilbaketuren berre nedoverbakke, og sjølv om eg ikkje fraus ellers på kroppen, så fekk eg ikkje følelse tilbake i føtane før ei stund etter at eg hadde kome heim att, til saman kanskje i ein time.

Og slik sår tærne mine ut då eg kom heim:

Dei kvite flekkane var stive og heilt følelseslause og kunne
bevegast  mot det underliggande vevet - urg.

Det var verst for venstre fot. Der har det alltid vore dårleg blodsirkulasjon.
Spesielt i minstetå (den er nemleg litt skeiv). Pussig nok var denne fortsatt ok.
Eg meinar å hugse at det er ein "tradisjon" i familien min å forfryse tærne.
Me gjekk nemleg veldig mykje på skøyter på isen, og gjerne i smale trange kalde kunstskøyter der tærne hadde liten plass.

Barndomsminner.

Det var ganske smertefullt å få tint tærne mine, sjølv om eg tok meg god tid.
For ein skal ikkje varme opp forfrosne kroppsdelar raskt, ellers kan frostskaden bli verre.
Men eg varma opp og betrakta tærne mine håpa eg berre at det ikkje var sånn annangradsforfrysning, der det blir blemmar ved opptining.

T'ærne i høgre foten var også utan følelse, men ikkje forfrosne.

Ææææsj, tenk dette, få sånne blåsvarte blemmer på føtane, eg hadde mest sannsynlegvis svimt av, trur eg :D
Men det gjekk bra,
blodomløpet var i gang att etter ein halv time kanskje.
Heldigvis.
Sjølv om eg kjenner faktisk i dag også at tærne på venstre fot er kaldare enn på høgre fot (men det er heilt etter læreboka).

Så folkens, pass på føtane og kle dikkøn godt i kulda!
Det er heldigvis blitt mildt igjen i dag, og eg syntest faktisk at den eine kuldegraden nesten kjendest varmt!

For meir informasjon om frostskader, så har bl.a. Norsk Helseinformatikk gode råd.

---> Men for all del, ikkje søk "frostskade" på Google og sjå på bilder.
Der er det mange stygge bilder, og etter at eg har sett på nokre av dei, skal det vera ganske lett å kle meg godt på beina neste gong eg er på tur altså :D

Fem om dagen - nokon som klarar dette?

Som eg sa tidlegare: det blir ingen nyttårsforsett.

Men så har eg tenkt at det er ein del ting eg burde ta tak i, og kanskje er begynnelsen av eit nytt år ei god anledning til å koma i gang.
Det som er har slurva mykje med dei siste året, er maten.

På grunn av nesten konstant kvalmefølelse har eg i periodar måtta ty til skikkeleg junk food.
Små pakker med nudlar, brus, eg maula pålegg, sjokolade, osv, berre det gjekk ned, var det greitt.
Eg har vore flink til å ete grønsaker tidlegare, men dei siste åra så er det blitt så vanskeleg!
Det kjennest nesten uoverkommeleg å få i meg noko sunt, bortsett frå juice og frukt.

Så var det fem om dagen, som Helsedirektoratet anbefaler.
Det virkar i alle fall som eit enkelt opplegg å følge.

Det står nok informasjon på nettsida til fem om dagen kva dette inneber, men kort sagt betyr det å få i seg fem porsjonar av grønsaker og frukt om dagen, halvparten frukt, halvparten grønsaker, og det skal vera fem forskjellige frukt/grønsaker.
Porsjonstørrelsane skal tilsvare det som får plass i handa di - og DET er da ikkje så mykje?
Pporsjonane skal vera rundt 100gr.

Så lite er ein porsjon tomat.
Meir bilder finn du på nettsida til5omdagen.

Hm.
Det høyrest såpass overkomeleg ut at eg skal prøve dette!
Akkurat sånne små cherrytomater er jo veldig godt, så dei kan eg godt ete dagleg, faktisk!

Sånne gule cherrytomater er jo fantastisk gode!
Ei tomat veg ca 10gr, og 10 slike er det lett å få i seg :)

Det gjeld på finne ut kva ein likar. Eg synst purre er godt.
Dette var min porsjon nr. fire av fem om dagen i går.

Når det gjeld samanheng mellom trening og kosthald er det forskjellige meiningar.
Det virkar innlysande at eit sunt kosthald påvirkar yteevnen positivt, ikkje sant?
Men forskning har faktisk ikkje kunne bevise akkurat dette, men heller ikkje det motsatte.

Det ser ut til å vera meir innvikla.
I ei av Joe Friels triatlonbøkene skriv han at det tydar på at kosthald ikkje har nevneverdig fysiologisk positiv effekt på yteevnen hos yngre triatletar, mens det har større effekt på eldre atletar.

Uansett, nå skal eg prøve å få i meg fem om dagen framover, så ofte eg får det til.
Andre som har erfaring med dette?
Er det lett å få i seg fem om dagen?

Bildet er rappa frå matportalen - ser jo deileg ut dette?

Vinterdvale...

Når eg ser tilbake på månad november, så blir det tydeleg at det eg har nærma meg ein tilstand av vinterdvale.
I gjennomsnitt har eg løpt 1-2 gonger.
Styrketreninga som eg skulle fokusere på, har det blitt lite av, ingenting dei siste tre vekene faktisk.

Grunnen til det er at eg ikkje har orka.
Pusten var og er dårleg, og det betyr at det nesten er umogleg å trene med låg intensitet, eller slik som eg føler for.
Eg har blogga mykje om det før, så dette er jo ikkje noko nytt.
Eg håpar berre så veldig på at det løsnar snart igjen!

For ei veke sida var eg og ei venninne på tur med hundane, og eg sleit meg opp bakkane i ein time, mens venninna mi hensynsfult føreslo at me kunne ta det rolegare (ho trenar ikkje, og røyker. Snakk om at eg føler meg i dårleg form altså!).

Men med nokre pustepausar kom me oss til toppen etter ein time.
Hundane fekk leika og herja så mykje dei ville, det er heilt utruleg kor hundar får denne energien ifrå altså, det skulle eg gjerne visst!

Lukas og Bianco leika og herja heile tida!

På veg ned att blei me belønna med ein superfin solnedgang.
Turen varte berre i to timar, men for meg med forbigåande redusert lungekapasitet var dette ei ganske bra økt og god prestasjon.
Nå skal eg avtale ny time hos fysioterapeut, og prøve å fordjupe meg i meditasjon, avspenningsteknikkar osv, kanskje lære meg yoga, og ete og sova så mykje eg treng.
Kanskje er eg i ferd med å gå i vinterdvale?

Min stakkars iliopsoas...

Hjelpe meg, nå er det heile 10 dagar sidan sist blogginnlegg!
Og bloggen kallar eg liksom triatlondagbok?

Men men, slik er det, også dagbøker må tole å vente.
Eg har ikkje heilt vore i bloggehumør.
Det har blitt lite trening dei siste dagane, og eg har mentalt ikkje vore heilt til stades,  men levd i ei boble.
Og i tillegg har pusten min blitt dårleg igjen.

Og som resultat av at pusten er dårleg (dvs mellomgolvet er stramt, og då må hjelpepustemuskulaturen ta over, noko som dei slett ikkje er utstyrt for i lengda) er blodsirkulasjonen dårleg, og det fører til stivhet, stølhet, svimmelhet osv.
Årsak-virkningsamanheng her er ikkje heilt klart, det blir ein ond sirkel som opprettheld seg sjølv.
Men at stress spelar ein stor rolle hos meg, er klart.
Eg har to store og viktige møte til veka, og har nok derfor blitt kronisk anspent.

Treningsmessig så har eg gått på sparebluss og minimal vedlikehaldstrening, eller kva skal eg kalle det.
Turar med Lukas har det blitt, men ikkje lange.
Det er nemleg ganske frusterande at eg blir andpusten i rusletempo!!

Kveldstur med Lukas i rusletempo.

I går tok eg derfor ein tur til fysioterapeuten min.
Eg opplevar nemleg også ein merkeleg stivhet ein stad i kjernemuskulaturen.
Utan å ha trent styrke.
Stivheten er verst når eg reisar meg etter å ha sitte ei stund.
Det er vondt å "rette meg ut", ganske enkelt.
Som om eg har for korte musklar heilt innerst i kroppen.
Og det er vondt og stivt i korsryggen.

Etter å ha beskrive situasjonen min så tippa fysioterapeuten min (som har spesialisering i psykomotorikk, midt i blinken for mine utfordringar) med ein gong på muskelen iliopsoas.
Det dreier seg eigentleg om ein muskel som er samansett av tre adskilte musklar, m.iliacus som går frå innsida av hoftebeinet, og m.psoas minor og m.psoas major, som begge går ut frå kvar sida av korsryggens virvlar. Iliopsoas er den viktigaste bøyeren i hofteleddet.

Årsaken i at denne muskelen plutseleg begynde å krangle er også samansett, og heng nok saman med det endra pustemønsteret mitt som heng saman med spenningsnivået mitt osv.
Kort sagt: muskelen har kanskje fått litt for mykje å jobbe med.
Både på mine løpeturar i motbakkar, og at muskelen prøvar å dra beina opp mot magen, slik at kroppens framsida blir "beskytta mot ytre truslar".
Sånne gamle reaksjonsmønster er jo lite hensiktsmessig når truslane ikkje er av fysisk art,
men dette er nå eingong slik kroppen reagerar frå gamalt av.

Heldigvis ser det ut som om pusten sakte men sikkert blir bedre.
For kvar djup innpust eg får til, og kvar gjesp så blir eg litt lykkeleg!
Tenk det, å bli glad over ein gjesp!

Eg har opplevd dette her så mange gonger før, og pusten kjem alltid tilbake, men mens den er dårleg, så kan eg nesten ikkje skjønne at den skal bli bra att nokon gong.
Pusten er jo saman med hjarteslaga den mest grunnleggande livsfunksjonen me har.
Ikkje rart eg savnar den når den er dårleg?

Nå er det i mitt tilfelle ikkje så mange tiltak eg kan gjera for å bedre pusten.
Å tøye stive musklar virkar gjerne mot sin hensikt, det her eg erfart mange gonger.
Då er det bedre å drive med avspenning.
Meditasjon, visualisering, oppmerksamhetstrening og liknande for å signalisere kroppen at den er trygg og dermed får musklane til å slappe av att.

Dette har eg gjort litt kvar dag, ca 20min med visualiseringsmeditasjon.
Så får me sjå om det hjelpar, det kan i alle fall ikkje skade.

Så eg skal fortsette med å løpe når eg har lyst, for slik som fysioterapeuten min seier (og eg har vore hos han sidan hausten 2007, det er ganske lenge, og han kjenner meg godt nå), så er i mitt tilfelle all trening berre bra.
Eg har også endeleg svømt igjen, det var herleg, så det skal eg forsette med, kanskje til og med så regelmessig som ein gong i veka.

Eg blir ein gladfisk når eg svømmer :D

Styrketreninga skal fortsatt prioriterast, men du verden så lite sjølvdisiplin eg har her altså!?
Men då kan det jo berre bli bedre ;)

Hausten er nydeleg! (ein dag av gangen)

Det er vanskeleg å seie kva yndlingsårstida mi er.
Skulle eg berre ha plukka meg éi årstid, måtte det vera sommar, heilt klart.
Men hausten følgjer tett etter!

Fargane, luktane, stemninga, det skiftande været, temperaturen som kan vera under frysepunktet om morgonen og koma opp til nesten 20 midt på dagen i sola, den eine dagen er ikkje lik den andre...
Dette likar eg.
Så sjølv om temposykkelen har fått sin plass i stoga, så har det blitt litt lite innetrening forløpig.

Bildet av Mose. Det er jo så fint ute for tida!

Eg har for første gong sidan midten av juli trent styrke igjen, og det kjendest godt i to dagar etterpå, og då meiner eg både at det var lett å kjenne pga av stølhet, men også at det faktisk kjendest godt!

Eg burde ikkje slurve med styrketreninga. Effekten av berre ein kort halv times økt er forbausande stor. Så det er planen for resten av året: trene styrke, regelmessig!

Ellers har formen min som vanleg fore svært varierande. Det er eigentleg ganske utruleg kor svingande den er. Eg har aldri vore av den typen "som alltid er blid", eller alltid er stille, eller mutt, eller morsam, eg har alltid vore "både og" og plutsleg slik, og full av kontrastar.

Det er  blå himmel!
Av og til må ein berre løfte blikket så ein ser den.

Så eg tek dagane som dei kjem.
Når eg ikkje sit og riv meg i håret over frustrasjonen med NAV, så sit eg og skriv.
Det er etterbearbeiding etter dagpost frå tidlegare i år, og forberedelsen til dei samtalene eg skal ha med terapeuten min på DPS framover.

Også er det produksjon av ein del luer som eg har fått bestilling på, og det er lesing av fag, og det er leiligheten som treng hyller og "intelligente løysingar for trange rom" (som eg vil kalle det når ting frå eit 70kvm hus skal fordele seg på ca 30kvm) og mykje anna...

Eg sit også og planlegg neste konkurranse- og treningssesong.
Eg har veldig lyst igjen på ein halvironman til neste år. Høgast på lista står Ironman 70.3 Mallorca og Ironman 70.3 Norway (Haugesund). Tjörn Triathlon hadde også vore artig å prøve igjen, men som sagt: Mallorca og Haugesund fristar mest.

Mallorca (2011).

Haugesund (2012).

Så tenker eg at det er like greitt å begynne å kome i løpeform att, og dermed har det faktisk blitt heile to løpeturar sidan sist innlegg. Ikkje verst!
Eg må jo begynne i det små igjen, og vera fornøydd med det eg får til.

Søndagen sprang eg ein liten time med Lukas (som oppførte seg ganske bra, han dreg fortsatt utruleg mykje, men nå tek eg på meg sykkelhanskar, og då har eg bedre grep på lina hans. Og så tenker eg på det som gratis styrketrening for armane...).

Lukas på Hattefjell - hans synst det er godt med fjellvatn han også!

Og i dag var eg ute på ein 7,5km løpetur ned til sjøormtårnet og rundt forbi. Eg savna plutsleg strand og vatn og sand og vind, og Seljordsvatnet er ikkje så dumt som erstatning da. Då eg kom ned til Bjørgesanden, stranda vår i Seljord, så hadde det blitt ganske mørkt, men lyden av bølgene og følelsen av den mjuke sanden under føtane var herleg...

Beina var utruleg lette på løpeturen idag, og Lukas var også i løpehumør, så det var moro å springe.
Eg blei riktignok kvalm etter 20minutter, men dette trur eg rett og slett eg må ikkje tenke meir over, eg har nemleg dei siste to-tre vekene nesten konstant hatt vondt i magen ("funksjonell dyspepsi" på fint), og då er kvalmen jo alltid berre rett rundt hjørnet og ventar på ei anledning til å koma fram.

Stressmage.
Det har eg etter faren min.
Han var visstnok på veg til enda ein endoskopi av magen i går, og det var ikkje første gong heller.

Men men, noko skal det alltid vera, eg har hatt meg ein deileg løpetur i dag, og måndagen var eg enda ein gong på Hattefjell, så eg har vore ganske aktiv, og det er eg fornøydd med, og eg kjenner at dette har eg godt av.
Så lenge eg kan koble av mens eg held på.

Når eg treng å koma meg litt opp, er Hattefjell eit fint og lettvint mål.

Det er ein balansegang dette.
Men me får sjå.
Ein dag av gangen.
Og denne dagen er over (klokka er 00:03), og dermed er innlegget herved slutt :)

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 2

Dag 2, tysdag, frå Edland til Vågsli (Fjellstad Camping)

Etter å ha levert Lukas i hytta på Fjellstad på morgonen og ein rikeleg og kjempegod frukost servert av femte klasse på Edland skule la meg ut på pilgrimsvandringas andre etappe. 

Den begynte med ein laaang oppoverbakke. 

Me tok fleire pausar, for her var det mange som blei slitnen av den tøffe starten på dagen, inkludert meg.

Då meg hadde kome litt opp i terrenget var det nydeleg landskap å sjå, og lettare å gå. På den eine pausen fann eg meg ein slik behageleg kvileplass at eg heldt på å søvne.

Det var deileg.

Her fekk eg også bruk for mine ny innkjøpte terrengløpesko. 

Det er kjekt å kunne bytte litt sko undervegs når ein går så mange timar i strekk.

Duskmyrull på ei myr langs vegen.

Geologien i området var ganske spesiell.

Godt med litt fint vær.

Pilgrimsmerke visar vegen.
Det var her eg nesten sovna under ein pause...

Nedstigning til (hm tja kva heitte denne plassen igjen?) gjennom bjørkeskog.

Den siste km på nedsida av E134 langs Vågslivatnet (trur eg at det heitte),
då var eg sliten og glad for snart å vera framme på Fjellstad!

Viss du vil fortsette å lesa om pilegrimsvandringa mi, og tredje etappen, så kan du finne dette innlegget ved å klikke her.

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 3

Dag 3, onsdag, frå Havradalen til Ulevå

Det var frå dag 3 eg hadde vore med på pilgrimsvandringa i fjor, og det er onsdag som har blitt min "yndlingsetappe". Turen går gjennom så flott landskap, her kunne eg ikkje berre gått i timesvis, men i dagesvis!
Men her også, så ville eg ikkje likt å gå her alene. Det er nok den gode felleskapen med så mange forskjellige og flotte menneske som gjorde vandringa til den super opplevinga den blei.

Her også var starten på etappe ein lengre motbakke, men så kunne me gå på nydelege stiar i slakare terreng.

På denne etappen var det Pierre, ein hyggeleg fransk student som slo følgje med oss. Han hadde fått haik med ein av pilgrmane som kom opp tysdagskveld, og han fekk ikkje anna alternativ enn å bli med oss. 

Aldri har eg snakka så mykje fransk på ein tur før, så det var kjekt å ta i bruk gamle kunnskapar!

Sidan eg ikkje kunne ha med Lukas pga vond arm, så kosa eg litt med Fenris, ein sympatisk irsk ulvehund.

På onsdagen var der meir overskya.
Men landskapet var så fint!

Eg måtte klive litt opp på ein liten topp.
Nede på snøen kosar Pierre seg, på snøen.

Det var eit herleg terreng å gå i.
Eg kunne ha gått her i dagesvis!

Legg til bildetekst

Pausaepå vandringa.

Fjellstøvlane mine frå Haglöfs var kjempegode å gå i.
Ingen gnagsår eller blemmar!

Det hadde ikkje forundra meg om eg tok bildet av same vatn på same staden her i fjor.
Det var i alle fall like nydeleg i år.

Her er det søtrot som bløma, og det var mange av dei, og vakte stor oppmerksamhet,
Søtrot er ei gamal medisinplante, men ikkje la deg narre av navnet, rota smakar nemleg alt anna enn søtt!

Været var skiftande på onsdag, så eg gjekk i både  3/4tights og T-skjorte, Gore-tex bukse og jakke og lue,lt ettersom.
På fjellet er det viktig å ha med nok kle!

Viss du vil lesa om den fjerde etappen, så kan du klikke her.