"You have strong hands!" (Kick-off med Dave Scott)

Nå er eg tilbake i gamle trakter etter eit lite opphald på sjølve Olympiatoppen toppidrettssenter. Eg er nemleg blitt toppidrettsutøver, må vite.

Eeeeh, vent litt nå.
Ok, nytt intro:

Nå sit eg her og skal blogge om dei to siste dagane, godt til rette i sofaen med snorkande Lukas ved sida og varmeflaske i ryggen og puter på alle kanter, eg er nemleg knallstøl i musklar som eg ikkje har brukt på ei god stund.

Eller når var det siste gong eg brukte min transversus abdominus?
I ein heile time?
I regi av ein verdensmeister som tydelegvis hadde sin indre styrke på plass, både mentalt og fysisk?
Dave Scott.
Mest kjendt for sine seks titlar som verdensmeister i Ironman Triatlon.
Og Iron War, dvs duellane med Mark Allen, enda ein triatlon verdensmeister.

Eg var jo så heldig og vann premien frå Ironman Haugesnd sin julekalender i fjor.
Med bl.a. coachingsopplegg med Dave Scott frå februar og fram til konkurransen i Haugesund i juli.
Starten, eller kick-off'en for dette var altså i Oslo 13. februar i Oslo og 14. februar i Haugesund.

Dagane mine hadde ikkje akkurat vore lette fram til onsdagen, men eg kunne da ikkje gå glipp av denne "once-in-a-lifetime"-moglegheita!?
Godt eg pakka ei eske med paracet i sekken.
Godt eg budde på Olympiatoppens hotell.
Godt at eg hadde tatt med treningstøy.

Sidan eg nå ein gong var tidleg ute på onsdagen og satt i resepsjonen og slappa av før foredraget med Dave Scott skulle begynne, var eg så heldig å få møte han litt før.
Og nå skjønner eg godt kvifor han også jobbar som "motivational speaker".
Han er utruleg lett å prate med, og rett og slett ein hyggeleg fyr.

Arild Tveiten, Dave Scott, Ivar Jacobsen og meg. Eg og gutta, liksom.
Bildet er tatt av Dag Oliver. 

Det første Dave Scott kommenterte var mitt aldeles kraftige handtrykket då eg handhilsa på han.
"You have strong hands" sa han med til meg.
Og hjelp, kva hadde eg gjort?
Eg forklarte styrken i hendene mine med dei daglege turane med Lukas, der eg måtte halde han i band, og sidan "choccolate labs" er ein populær rase i USA, så skjønte Dave Scott med ein gong kva eg prata om.

Det blei tatt mange fine bilde.
Både før og under foredraget.
Triatlonforbundet var til stades og TV2.
Det er jo sjeldan kost at ein World Champion frå USA tek seg eit besøk til vesle Norge...

Men kva skal eg skrive vidare?
Eg må innrømme at eg var utruleg sliten den kvelden, men det var herleg å kunne sitte der og lytte til tips og triks frå Dave Scott utan å føle det store prestasjonspresset som eg kanskje ville ha gjort hadde eg stilt på eit høgare treningsnivå.

Dave Scott under foredraget onsdagskveld.
Bildet er tatt av Dag Oliver.

Kvelden blei avrunda med middag og her igjen, eg må sei at Dave Scott er lett å prate med og ikkje redd for å ause ut av kunnskapen sin og erfaringane sine, samtidig som han har bra humor og glimt i øye og ikkje tek verken seg sjølv eller sine tidlegare prestasjonar så gravalvorleg.

Dagen etterpå blei det faktisk ei lite treningsøkt.
Nå er eg på ingen måte ein morgonfugl.
Eg likar best å trene på ettermiddagen/kvelden.

Men klart eg stillar opp når THE MAN skal vise sine spesielle treningstriks kl. 8:30!!
Og det skulle altså handle om kjernestyrke, og betydningen spes. av muskelen transversus abdominus (TA) som etter hans meining er kjernen (bokstaveleg talt) i overføring av muskelstyrken i kroppen, både på svømming, sykling og løp.

Og for nokre artige øvingar han hadde tatt med!
Heldigvis så hadde eg jobba med akkurat denne muskelen før, og i samband med fysioterapi så har eg jobba mykje med bevisstgjøring og aktivisering av indre kjernemuskulatur.
Så det kom meg faktisk til gode.

Men nokre av øvingane var jo heilt grusamme!
Men godt å sjå at det ikkje berre var meg som sleit litt.
Når til og med så spreke og raske og proffe triatletar som Kristin og Allan hadde sine utfordringar med øvingane, så seier det sitt om nivået.
Mens Dave Scott sjølv bøyde og strekte og løfta og spretta som ein 20-åring.

Gutta frå TV2 var ivrige og hadde mange spørsmål
til Dave Scott etter treningsøkta.

Fantastisk inspirerande!

Det har vore eit fantastisk inspirerande opplegg, og eg kom meg heim med hovudet fult av motivasjon for å koma meg ut å trene.
Enda meir spent er eg på korleis treningsprogrammet kjem til å sjå ut.
Som Dave Scott sa, han syntest det var bra å først bli kjendt med oss personleg, på denne måten så kunne han tilpasse programma bedre individuelt.

Eg antyda til han at eg var ein "minimalistisk" triatlet.
Og trene med kvalitet på øktene framfor kvantitet er jo også i tråd med Dave Scott's treningsfilosofi, samtidig som han lurte på om eg kanskje trena for minimalistik?
Eg skal vera open for endringar i treningsrutinene mine, det er jo NÅ eg har sjansen til virkeleg få prøve noko nytt og annleis, og samtidig får god oppfølging!

Så det blir kjempespennande framover!
Eg kan nesten ikkje vente med å koma i gang.
Og det treng eg jo ikkje gjera.
Med alle dei støle musklane i dag så blir det nok ingen store sprell, men me får sjå...

Kva motiverar til styrketrening?

Dette har eg lurt på heile denne veka.
Det har seg slik at eg får kommentarar/komplimentar på at eg er "flink til å trene styrke".
Men så trenar eg mykje mindre styrke enn det eg skulle ønske.
Det er merkeleg, dagane går ofte fort, og så er veka omme, og eg har ikkje trent styrke ein einaste gong, men tat meg tid til både sykling og løp.
For å få plass til styrketrening denne veka, så begynte eg derfor med ei styrkestreningsøkt på måndag.

Dagen etterpå kjendte eg godt at dette hadde eg ikkje hadde gjort på ei god stund.
Stiv og støl i rygg og nakke var eg, og spesielt armane.
Og skuldrane.
Så det var definitivt bra at eg la inn denne økta!

Dagane etterpå var det lett å få på plass dei planlagde løpeturane.
Det var jo berre å kle på seg treningstøy og koma seg ut og løpe?
Og det var det også.
Eg løp altså ein tur på tysdag, gjekk ein times tur på onsdag, og løp ein time på torsdag, og gjekk tur igjen på fredag.

Rosa himmel er noko ein kan oppleve på løpetur, men ikkje når ein trenar styrke -
med mindre  ein trenar foran eit stort vindu?

Men i går blei eg usikker.

Eg hadde godt kunne løpt meg ein tur, men så hadde eg vore på stranda med Lukas tidlegare på dagen, og kjendte derfor ikkje det store behovet for meir frisk luft.
"Eg burde trene styrke", sa eg til meg sjølv.
Men burde er ikkje eit ord som motiverar spesielt, ikkje sant?

"Det hadde vore godt å trene styrke i dag", tenkte eg så, "ryggen min er i ferd med å stivne, og styrketrening pleier å hjelpe" sa eg til meg sjølv, og kjendte at eg dette trudde eg meir på.
"Eg treng nok meir styrke i mage/rygg, der kjenner eg at det manglar når eg er ute og løper" var også eit godt argument.
"Styrketrening aukar muskelmassen og auka muskelmasse fører til høgare forbrenning og finare kropp", ja dette var absolutt ein tanke som gjekk rett heim hos meg.

Hadde ikkje vore dumt å hatt så fine veldefinerte musklar?
(Bilde: iStockphoto/Jacom Stephens)

Til slutt så huka eg tak i ein av dei gode tankane, skifta til treningstøy og trena styrke.
Det vanlege programmet mitt, for å gjera det enkelt.
Og godt var det jo.
Det kjendest faktisk godt.
Den svampete følelsen i kroppen veik etterkvart for følelsen av styrke og elastisitet og smidighet, og det var i alle fall ein god følelse.

Push-ups på kne. Hugs polstring under knea.
Synst denne øvinga er eit fint alternativ til klassisk push-ups i starten.

Så når det kjennest så godt å trene styrke, kvifor er det så vanskeleg å sette i gang med denne styrketreninga?
Det er ikkje meir tungvint å trene styrke som å løpe ein tur, spesielt når alt utstyret som trengst er klart heime, eller?
Mens eg løfta manualar, tok push-ups og granska utføring av øvelsane i speilet med god musikk og drikke lett tilgjengeleg så funderte eg fortsatt over desse spørsmåla.

Og eg har ikkje funne noko gode svar.
Antagelegvis så er dette svært individuelt.
Men likevel, så er det ein trend blant dei eg møter som trenar utholdenhetsidrett som løping, sykling eller triatlon: styrketrening er forsømt.
Ikkje med vilje.
Dei fleste ønsker faktisk å trene meir styrke.

Så kva er grunnen til at det er så vanskeleg å fått trent styrke?
Dette skal eg jammen fundere litt meir på.
Med godfølelsen av å ha trent styrke denne veka heile to gonger skal det vera lett å nyte søndagen.
Mens eg fundere vidare over dette:
Kva er motivasjon for å drive med styrketrening?
Hm.... eg lurar.

Viss du hadde blitt like sterk og glad (og vill) som Pippi, ville du da trent  meir styrke? 

in·spi·ra·tion

Eg fann ingen god definisjon på inspirasjon i norske ordbøker, men så fann eg dette her på engelsk, og synst det dekkar det veldig bra:

1. Stimulation of the mind or emotions to a high level of feeling or activity.
2. The condition of being so stimulated.
3. An agency, such as a person or work of art, that moves the intellect or emotions or prompts action or invention.
4. Something, such as a sudden creative act or idea, that is inspired.
5. The quality of inspiring or exalting: a painting full of inspiration.
6. Divine guidance or influence exerted directly on the mind and soul of humankind.
7. The act of drawing in, especially the inhalation of air into the lungs.

Spesielt definisjonen under punkt 1 passar meg veldig bra, når det gjeld trening.
Eller så ville eg omformulert det til: "Stimulation of the mind or emotions to a higher level og feeling or activity."

Etter at eg følgde med på live-sendinga frå Ironman World Championship (som forresten ikkje var første gong det blei sendt, som eg skreiv i forrige innlegg), blei eg utruleg inspirert!
Der var det superstemning heilt til den siste deltakaren kom i mål.

Det er nesten som om stemninga blir berre bedre og bedre når midnatt nærmar seg.
På ein full ironmandistanse der det er cut-off tid på 17timar, så har jo dei deltakarane som kjem i mål til slutt halde ut i mange mange fleire timar enn dei "raske".

Og det er så tøft. At det blir laga fest for desse. Det er ingen skam å bruke lang tid på å koma i mål.
Siste deltakar i år var Harriet Anderson, 77 år:

Klikk på bildet, så kjem du til sida der du kan sjå Harriet Anderson koma i mål.

Midnatt på Hawaii betyr klokka 12 midt på dagen her i Norge, og etter at eg hadde sett på den siste timen av Ironman på Hawaii på søndagen, så fekk eg så lyst til å springe eg også.

Ute var det riktignok skikkeleg haustvêr, masse vind og litt yr iblanda snø, men då eg først hadde kome meg ut, var det mindre ufyseleg enn det hadde sett ut gjennom vinduet.

Det er skikkeleg haust!

Eg valgte meg ein liten motbakke gjennom skogen, opp mot lysløypa her i Seljord.
Der er det ly for vind, og i skogen så synst eg uansett ikkje at det gjer så mykje om det er litt "dårleg" vêr. Dessutan var eg godt kledd.

Dagsformen var heilt ok, motbbakken var som forventa litt tung, men det kjendest overkomeleg, og Lukas fekk springe fritt, og det er deileg, og då eg såg på klokka på toppen hadde eg brukt ca 28 minuttar, og det er berre nokre få minuttar lengre enn om eg hadde sykla opp.

Joda, beina var ganske sterke i dag, ja :D

På veg ned valgte eg meg ein sti gjennom skogen, for å sjå om denne gjekk an å sykle ned ein dag, men her var det bratt og glatt og gjørmete, så eg trur syklinga her står eg over til neste sommar. Det var glatt nok å jogge ned.

Eg skal halde meg på grusvegen neste gong,

Lukas er blitt ganske flink til å halde seg nærme meg på løpeturane, men eit par gonger blei han litt lengre borte enn det eg likar. Men då han kom ut av buskasen, skjønte eg grunnen til dette: han bar på eit digert kjøttbein!
Og han var så fornøydd!

Lukas kosar seg med elgbein.

Eg hadde nesten ikkje hjartaet til å ta det frå han igjen, så han fekk gnage litt og bere det eit lite stykke ned, men så fekk det halde.
Bein er ganske tungfordøyeleg, og Lukas har følsam mage, så det fekk vera nok med ein liten smakebit.

Vidare på løpetur. 

Etter ein god time hadde me kome oss heim att, og det var utruleg deileg med ein varm dusj da.
Lukas krølla seg saman på sofaen nesten med det same.
Av og til er det jo ikkje nødvendigvis følelsen på sjølve løpeturen som er god, men dusjen og maten og avslappinga etterpå. Men dette kjem jo litt an på type treningsøkt.
Harde intervall på banen set jo gjerne ein stoppar for matlysten ei stund, men ein roleg løpetur i ruskevêr inviterar jo til te og mat og stearinlys og avslapning etterpå!

Blant venner fekk eg seinare høyre om fleire "tilfelle" av spontan inspirasjon og etterfølgande aktivitet etter Ironman Hawaii.
Kult!

Ironman World Championship 2012 på Hawaii er i gang!

Og det er for første gong livestreaming.

Ca.2000 triatletar er i gang og svømmer 3,8km  i det krystallklare vatnet ifrå Kailua Koan Pier på Big Island, Hawaii...
for så å sykle 180km og springe maraton, 42,2km.

Viss de vil ta ein titt, så klikk på bildet, så burde de koma dit:

Bildet er frå Profile Design og visar svømmestarten.

Nå skal eg kosa meg med å følge med på IM på Hawaii resten av kvelden, og la meg inspirere.
Og sidan cut-offen for heile Ironman og dermed siste deltakar kan koma i mål om 17timar, så blir det Ironman TV både i kveld og i morgo.

Spennande!
Ein dag skal eg au dit.
Men sidan årsklassene går frå 18-24 heilt opp til 80+, har eg vel fortsatt god tid igjen.

Treng ikkje heilt sprette opp og sette meg på sykkelen i kveld, når eg har så god tid.
Drømmer skal ein ha :)

Treningsplanlegging med Joe Friel

Eg er glad i treningsplanlegging.
Eg har alltid vore det, og planlagt treninga mi, heilt sidan eg begynte å løpe hausten 2006.
Då starta det vel med ei bok (som eg ikkje hugsar navnet av, kanskje noko slik som "Kom i form" eller noko) der det var lagt fram eit enkelt program frå å begynne ved "0" til å kunne springe 5km.
Programmet overførte eg til kalenderen min, følgte det - 5km løp - og vips- så var treningsplanlegginga i gang!

Då eg satsa meir på triatlon enn rein løping i 2007 trengte enda meir hjelp til planlegging av trening.
Nå skulle eg jo plutseleg ikkje lenger berre løpe, men også svømme og sykle!
Ei bok måtte til.
Kva bok ville da vera bedre eigna enn sjølve triatlonbibelen frå Joe Friel? tenkte eg meg.

Den blei først lånt på biblioteket, og så kjøpt inn.
Og boka har blitt lest i filler nærmast.
Den har eg brukt til planlegging av dei fleste triatlonkonkurransane mine.
Kanskje ikkje i år, då eg måtte "jukse" litt, og ta omsyn til leddbandskaden i kneet, så då trena eg mest på erfaring og godtru på at eg ville koma i mål også utanom Joe Friels treningsplanlegging.

Men nå er eg så veldig motivert til triatlontrening igjen! Eg har jo berre hatt éin triatlonkonkurranse i år.
Og det var heilt greitt. Men eg vil meir, og helst koma i gang med treninga med ein gong!

Aprops triatlonkonkurransar:
søndag, 13.oktober er det  Ironman World Championship på Hawa'ii!

Og viss det er nokon som kan dette med treningsplanlegging året rundt, så må det vera Joe Friel.
Det er store treningsmengder her, men alt er basert på treningslære, fysiologi, anatomi, alt grundig dokumentert og målt, og utprøvd.

Eg må innrømme at eg aldri har kome i nærleiken av treningsmengdene Joe Friel foreslår i sine treningsprogram og tabellar:

Tabell frå boka.

Men eg likar prinsippene han brukar i periodiseringa av året.
Og sjølv om slik planlegging av året kan fort få preg av overplanlegging og kontrollbehov, så kan ein i alle fall ikkje klage over at "ein ikkje veit kva ein skal trene på".

Joe Friel delar inn treninga fram til ein konkurranse i periodar med forskjellig fokus.

Tabellen finn du på Joe Friel's blogg, her.

Før ein i det heile tatt startar på treninga, er det lagt inn perioden "preparation" der ein skal forberede seg på strukturert trening.

I basisperiodane ("base 1-3") er det langt vekk på trening med låg puls og mange treningstimar i veka. Etter tre veker med auke i distanse/treningsvolum er det alltid ei veke med nedsatt treningstid.

I oppbyggingsperiodane, "build1-2(3)" går treningsvolumet ned, mens intensiteten aukar, slik at ein blir meir forberedd på den høge intensiteten konkurransen medfører.

Dei to siste vekene før ein konkurranse er "peak"-periodane på eit par veker, med enda mindre trening men same intensitet, og reduksjon i treningsmengda for å lade opp til konkurransen.

Så følger det "transition" altså overgangsfasen til neste treningssyklus.

Kort sagt, så tek ein utgangspunktet i årets viktigaste konkurranse, såkalla "A-race".
Så går ein tilbake i kalenderen frå konkurransedatoen, og legg inn dei forskjellige vekene og fasene.

Dette har eg gjort i dag. Sjølv om eg ikkje heilt veit når det blir konkurranse neste år.
Men mest sannsynlegvis blir det i mai eller juni, og då kan eg begynne å planlegge!

Utifrå tidlegare erfaring er det bra å heller planlegge romsleg, med tanke på at det alltids kan snike seg inn periodar med sjukdom. Hos meg så er det jo uansett ikkje sikker korleis formen er framover.
Men med ein halvironman i mai/juni er det greitt å legge ein solid basis i botnen gjennom vinteren.

Sjølvsagt har Joe Friel også svar på korleis ein kan fordele dei enkelte svømme-, sykle- og løpeøktene gjennom veka.
Men så langt har eg ikkje kome, og dette tek eg nok meir spontant når den tida kjem.

Så eg kan fortsatt kose med meg "prep-"fasen i mange veker framover!
Ustrukturert trening av alle slag, etter innfallsmetoden.
Moro, det.
Det er nesten yndlingsmetoden min, det, til tross for all planleggingsiver...

På spontan løpetur i går, i nydelege haustfargar.

Trail Runner 100 Mile Challenge - dag 3

Dette er dag 3 av 16 på 100 Miles Challengen, og eg er fortsatt i gang, ikkje verst!
Eg må jo berre nyte kvar dag av den, for det er jaggu ikkje sikkert at eg greier å gjennomføre det heile.
Men som sagt, ein dag av gangen, og eg får sjå kor langt eg kjem.

I dag skulle eg altså "jogge" ein tur rundt ei mil.
Turen plotta eg inn på kartet først.
Når beina blir tunge undervegs er det lurt å ha eit konkret mål å springe imot.

Frå Hanakamjuvet og mot Lomma.

I dag gjekk løpeturen gjennom Hanekamjuvet og langs Sundsbarmsvatnet.
Eg starta nede ved Hanakamjuvet.
Der er det litt stigning, og så mykje fint å sjå på at eg tok denne delen i intervall:
eitt minutt jogg, eitt minutt gange.
Det heile i 10min, og så flata det ut, og eg jogga litt lengre, og tok pausar etter form.

Løping i Hanakamjuvet.
Ved bedre lysforhold skal eg ta fleire bilder ein gong.

Hanakamjuvet er vanvittig fint, og eg likar meg veldig godt der.
Men det er bratt på begge sider, så det er best å vera der når det er overskya, ellers kan ein fort få følelsen av å gå i "skyggens dal"...

Vidare frå Hanakamjuvet mot dammen til Sundsbarmsvatnet, og i krysset valgte eg vegen til venstre, mot Lomma. Det er fint og ope landskap, ein del velstelte hytter og jammen møtte eg to ryttarar, ein hund, ein familie på tur, ein liten flokk sauer, ein mopedturist (!) og ein som klipte plenen rundt hytta.
Og alt dette på ein sein måndagsettermiddag!

Sundsbarmvatn.

Langs Sundsbarmsvatnet er det ikkje mykje stigning, og her fekk eg meg snart ein god rytme.
Sekken min var pakka med vindjakke, langerma trøye, lause armer, niste, ein liter vatn, ein halv liter sportsdrikke, ei lite flaske cola,to gel og to mobiltelefonar. Den vog 3,5kg.

I enden av løypa.
Og ein av mange pustepausar.

Det var varmt nok å springe i singlet i starten, men etter vendepunktet blei det litt sur vind, og eg var glad for å ha med sekk, der eg kunne velge mellom lause armar, trøye og vindjakke.
Så får eg satse på at den ekstra vekta av sekken gjer at beina mine blir ekstra sterke etterkvart!

Heilt greitt med sekk.

Lukas var flink i dag også. Han var heilt roleg i møte med hestane, ikkje veldig interessert i sauene heller, men veldig glad over å sjå familien på tur som han helst ville kaste seg over i ekstrem glede.

Hm. Sauer. Ikkje så veldig spennande.

Då me sat oss i bilen sovna Lukas momentant.
Og eg trur eg kjem til å gjera det same når eg legg meg i kveld.
Og bra er det, for det blir nytt møte med terapeuten min i morgo tidleg, ei lita avveksling frå ultra-løper-livet...

Trail Runner 100 Mile Challenge

I'm in!
Eg er med!

Det er Trail Runner Magazine som saman med app'en STRAVA utfordrar til å springe 100 miles i tidsommet 1.-16.september 2012.
Denne utfordringa kom eg over i går.
Tilfeldigvis, på Facebook.
Og det frista veldig!

100 miles, altså 160km, fordelt på 16 dagar blir i snitt 10km om dagen.
Så mykje har eg nok aldri sprunge før.
Aldri.
Ikkje eingong i opptreninga til mine to maraton.

Men på pilgrimsturen tilbakela me strekninga mellom Grunge kyrkje og Røldal stavkyrkje som er på over sju mil til fots på fem dagar. Det er eigentleg heilt utruleg, for den første dagen gjekk me berre 5km, og derfor mykje meir dei siste fire. Og dessutan er det sju mil mellom Grunge kyrkje og Røldal med bil, mens me gjekk i terrenget.
Etter turen tenkte eg at det var utruleg moro å drive med same aktivitet over fleire dagar.
Sjølv om beina var tunge dag to, så løsna det dag tre og fire.
Dag fem kunne eg ha fortsett med turen i dagesvis.

Så eg fekk lyst til å prøve meg på eit fleirdagars løp.
Og sidan eg for tida ikkje har anledning til å trene meg opp/melde meg på/reise så mykje osv for å vera med på noko arrangert fleirdagarsløp, så passar denne nettbaserte challenge utruleg bra.
Dessutan har eg jo så lyst til å teste løpesekken min meir.

I går var sekken pakka med ei vindjakke, buff, lause armar, mobil, 5dl drikke i flaske, 1L vatn og niste.
Det gjekk greitt å springe med den.

Men korleis eg skal få til å tilbakelegge denne strekninga på 16mil over 16 dagar skal bli spennande!
Eg har jo ikkje drive med løpetrening etter Haugesund 8.juli.
Og kroppen har vore slapp og litt dau etter flyttesjauen.

Men men, i går, 1.september, var det første dag for Trail Runner 100 Mile Challenge, så tok eg med meg den nye løpesekken min, og Lukas, og la ut på ein 10km terrengtur.
Like godt å begynne med ein gjennomsnittsetappe, for å koma inn i det, tenkte eg.

Dette er på ein av dei få stiane som er snille å springe på, med tanke på stigning.

Det gjekk heilt greitt.
Eg måtte gå ein del, for her i Seljord er det jo ikkje så mykje terreng utan bakkar.
Men det er det ingen tidsfrist på Challenge'n.
Det er strekninga som skal tilbakeleggast, og det skal vera "trail", altså i terrenget.


Så eg må nok bruke all min kreativitet til å finne meg nye stiar og vegar å springe på her, viss eg ikkje berre skal springe fjellet opp og ned, det kan jo bli litt tøft i lengda.
Så det blir spennande.
I dag så er eg nok litt støl i låra, så eg ventar med løpeturen til kvelden.
Eg har ikkje laga meg noko plan heller for desse 160km, men eg finn vel ut om det.

Lukas var med på turen, og han er blitt mykje flinkare til å springe ved sida i band.
Sjå så flink gutten min er her! :)

Det blir ein litt kortare tur i kveld, sidan eg og Lukas skal på besøk til venner, og der kan det fort bli ein skogstur på eit par timar også.
Men spennande og inspirerande og motiverande er det!
Uansett om eg skulle koma i mål dette.

Er det nokon som blir med?

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 2

Dag 2, tysdag, frå Edland til Vågsli (Fjellstad Camping)

Etter å ha levert Lukas i hytta på Fjellstad på morgonen og ein rikeleg og kjempegod frukost servert av femte klasse på Edland skule la meg ut på pilgrimsvandringas andre etappe. 

Den begynte med ein laaang oppoverbakke. 

Me tok fleire pausar, for her var det mange som blei slitnen av den tøffe starten på dagen, inkludert meg.

Då meg hadde kome litt opp i terrenget var det nydeleg landskap å sjå, og lettare å gå. På den eine pausen fann eg meg ein slik behageleg kvileplass at eg heldt på å søvne.

Det var deileg.

Her fekk eg også bruk for mine ny innkjøpte terrengløpesko. 

Det er kjekt å kunne bytte litt sko undervegs når ein går så mange timar i strekk.

Duskmyrull på ei myr langs vegen.

Geologien i området var ganske spesiell.

Godt med litt fint vær.

Pilgrimsmerke visar vegen.
Det var her eg nesten sovna under ein pause...

Nedstigning til (hm tja kva heitte denne plassen igjen?) gjennom bjørkeskog.

Den siste km på nedsida av E134 langs Vågslivatnet (trur eg at det heitte),
då var eg sliten og glad for snart å vera framme på Fjellstad!

Viss du vil fortsette å lesa om pilegrimsvandringa mi, og tredje etappen, så kan du finne dette innlegget ved å klikke her.

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 3

Dag 3, onsdag, frå Havradalen til Ulevå

Det var frå dag 3 eg hadde vore med på pilgrimsvandringa i fjor, og det er onsdag som har blitt min "yndlingsetappe". Turen går gjennom så flott landskap, her kunne eg ikkje berre gått i timesvis, men i dagesvis!
Men her også, så ville eg ikkje likt å gå her alene. Det er nok den gode felleskapen med så mange forskjellige og flotte menneske som gjorde vandringa til den super opplevinga den blei.

Her også var starten på etappe ein lengre motbakke, men så kunne me gå på nydelege stiar i slakare terreng.

På denne etappen var det Pierre, ein hyggeleg fransk student som slo følgje med oss. Han hadde fått haik med ein av pilgrmane som kom opp tysdagskveld, og han fekk ikkje anna alternativ enn å bli med oss. 

Aldri har eg snakka så mykje fransk på ein tur før, så det var kjekt å ta i bruk gamle kunnskapar!

Sidan eg ikkje kunne ha med Lukas pga vond arm, så kosa eg litt med Fenris, ein sympatisk irsk ulvehund.

På onsdagen var der meir overskya.
Men landskapet var så fint!

Eg måtte klive litt opp på ein liten topp.
Nede på snøen kosar Pierre seg, på snøen.

Det var eit herleg terreng å gå i.
Eg kunne ha gått her i dagesvis!

Legg til bildetekst

Pausaepå vandringa.

Fjellstøvlane mine frå Haglöfs var kjempegode å gå i.
Ingen gnagsår eller blemmar!

Det hadde ikkje forundra meg om eg tok bildet av same vatn på same staden her i fjor.
Det var i alle fall like nydeleg i år.

Her er det søtrot som bløma, og det var mange av dei, og vakte stor oppmerksamhet,
Søtrot er ei gamal medisinplante, men ikkje la deg narre av navnet, rota smakar nemleg alt anna enn søtt!

Været var skiftande på onsdag, så eg gjekk i både  3/4tights og T-skjorte, Gore-tex bukse og jakke og lue,lt ettersom.
På fjellet er det viktig å ha med nok kle!

Viss du vil lesa om den fjerde etappen, så kan du klikke her.