Eg er fortsatt ein triatlet!

Til tross for lite trening og blogging.
Det har vore ganske tungt den siste månaden, så blogging har eg ikkje orka.
Har faktisk heller ikkje lest andre bloggar, så kjære medbloggarar, eg gledar meg til å lese meg ajour igjen i dei fine bloggane deres!!

Og det har blitt lite trening den siste månaden.
Trondheim Triatlon (25.8) blei det dessverre heller ikkje noko av, og eg er utruleg lei meg for det.
Men men, det vil kome fleire Trondheim triatlon, så den har eg skrive på "ventelista" mi.

ChiCqilon på siste sykkeltur.
Fem dagar før eg skulle ha deltatt på Trondheim Triatlon...

For å halde meg nokonlunde i form har eg gått mest tur med Lukas, og sykla ein del i terrenget.
Eller - hahaha - ein del? - dvs ein gong i veka, kanskje to.
Men i forhold til at eg ikkje har hatt mykje livsenergi å rytte med, så er det ganske bra å sykle to gonger i veka - og det har hjelpt mykje på humøret.
Då får eg ein liten pause frå livet. Terrengsykling er akkurat passe krevande for at tankane ikkje kan spore av og vikle seg inn i negative spiralar.

Og faktum at dempegaffelen på den stakkars Hardrocx'en min har låst seg for alltid, har gjort at utforsykling på humpete stiar og vaskebrettføre på grus har krevd fullt fokus - ikkje plass til negative tankar i utforbakkar, dei blir rett og slett rista av!
Eg vurderar å bytte dempegaffel eller få meg ny terrengsykkel.
Nå er det stadig stalg i butikkane, så det er mykje som fristar...

Men tilbake til svømminga.
I Seljord opnar ikkje bassenget før etter haustferien så skal ein svømme da (inne) så er det bassenget i Bø som er nærmast. Og sidan eg var i Bø i går, så greip eg sjansen.
Og så herleg det var å svømme igjen!
Eg har nok savna det veldig.

Eg likar godt å svømme, også i bassenget.

Først var det ikkje så mykje folke i dei avdelte banane 1 og 2, men jaggu så fekk eg ikkje selskap av ein tidlegare "triatlonkonkurrent" (Øyvind), og det var jo såå koseleg!
Eg og Øyvind har stort sett vore ganske like prestasjonsmessig, så på mange triatlonkonkurransar og løp har det blitt ein del kniving mellom oss.
Eg er alltid raskare å svømme enn han, men så er han sterkare på syklinga enn meg, mens me er heilt like på løping...
Og det er jo gøy å knive litt da, når ein er så jamnsterk i utgangspunktet.

Etterkvart kom også ein Mikael, og det var i alle fall artig å få sett på svømmestilen hans; sterk og rytmisk, uanstrengt - han virkar å vera i superform, og det håpar eg at han er, sidan han er kvalifisert til World Championships på Hawaii, og det er jo om fire veker.
Og då eg nevnde fo han at eg "ikkje skulle trene svømming i dag, men berre svømte fordi eg hadde uansett legetime i Bø så det passa bra", bemerka han tørt noko slikt som "Ja det er slik ein trenar som triatlet" - når du skal ha tid til å trene både svømming, sykling og løp (og jada, også helst styrke også), då gjeld det utnytte tida og trene smart - klemme inn ein svømmeøkt mellom to avtaler, løpe i lunsjen osv..
.
Eg har ærleg talt aldri tenkt over at dette er noko så triatlettypisk, men samanlikna med "vanlege" folk, så tenker eg kanskje som ein triatlet?
Eg drar jo sjeldan ein stad utan svømmetøy eller løpesko, for anledning til trening kan jo alltids plutseleg byr seg, og det vil me jo ikkje gå glipp av, ikkje sant???

Moro var det uansett, å henge bak triatlonføter i bassenget, eg storkosa meg!
Me blei einige om at det hadde vore kjekt med avsatt svømmetid/baner for triatletane i området, så hadde me kunne hatt fellestrening.
Tida i bassenget flaug avgarde, og eg anar ikkje kor mange meter det blei, men i dag så er eg faktisk støl.
Ikkje at eg svømte så hardt, men eg la faktisk inn ein del raske 50m brystsvømming (eigentleg så kan nakken min ikkje fordra brystsvømming - men for tida så er muskulaturen min ganske god, det kunne til og med fysioterapeuten min kjenne på måndag - altså heilt greitt å svømme bryst).

Så det - eg held meg fortsatt flytande, med hovudet over vatnet - til tross for stillhet her på bloggen.

Ny lue - litt uskarpt - men det er litt slik det er for tida :D

Moro med innfallsmetoden!

Nå har det vore nokre dagar med kjølegare vêr, og Norsemanhelga er over, så nå kjenner eg nesten at det er litt haust i lufta - og spesielt med DET regnvêret som er i dag!
Ååå men eg er ikkje klar for haust enno!
Dvs at eg ikkje er klar for hausttemperatur.
Eg vil helst fortsatt ha litt sommarvarme!

Men dette kan eg jo gjera svært lite med, anna enn å nyte varmen mens den er her, og håpe på ein fin haust. For sommaren har jo vore heilt strålande, så mykje solskinn og varme trengte eg virkeleg, då synst eg livet blir litt lettare, pulsen går eit par slag ned, roen senkar seg og pusten går djupt.

Sommer sol og bading...eg vil ha meir av dette!

Det er berre så herleg med den varme vinden når ein syklar om sommaren, forfriskande vatn å bade i, sand mellom tærne (eller pinner under føtane, slik som Lukas sørger for at eg har her i hagen :D) og brun hud.

Lukas er ansvarleg for regelmessige lesepausar og
fordeling av pinner på plenen.
Han tek jobben sin seriøst.

Det har ikkje skjedd noko spesielt i det siste eigentleg, anna enn at eg har igjen brukt innfallsmetoden for å "planlegge" treninga mi, noko som kanskje er ei motsetning i seg sjølv, eller?
Eg trenar det som fallar meg inn.
Samtidig som eg alltid har Trondheim Triatlon i bakhovudet. Den er om knappe tre veker, og eg kan ikkje berre ignore dette. Det er faktisk berre éin gong eg har gjennomført ein olympisk triatlondistanse tidlegare. Og det var tilbake i 2008, på Oslo Triatlon. Det gjekk ganske bra den gongen.

Så eg er veldig spent korleis det vil gå i Trondheim!
Så det som fallar meg inn for tida, er kortare økter, på maks ein time, på løp og sykkel.

Eg elskar å sykle i varmen!

På løp så fortset eg med løpeintervall à la Dave Scott, for dei øktene likte eg veldig godt.
Ellers så har eg begynt med "fartlek", altså løpeøkter der omgivelsane styrer tempodraga.
I mitt tilfelle er det gjerne Lukas som får styre litt da.
Det blir da gjerne full pinne fram til neste lyktestolpe, og brå stopp, og så full pinne til neste gjerdestolpe osv.
Og så styrer litt roleg tempo innimellom.

Eg trur at "innfallsmetoden" ikkje er så dum i periodar.
For meg så betyr det å finne ut kva eg har lyst til å gjera, og ikkje kva som står på treningsprogrammet. Etter at coachingsavtalen med Dave Scott er avslutta (eg driv alt og skriv ei evaluering av denne, men det tek tid) så har eg jo frie tøyler, og er igjen min eigen coach.

Og som min eigen coach kan eg stoppe når
som helst på løpetur og ta bilder!

Eg kjenner jo at i periodar når eg er nedstemt, og dei negative tankane ikkje slepper taket, då treng eg ein ekstra gnist av motivasjon for å koma i gang. Då nytter det ikkje å følge eit program. Sjølv om det er fint å ha eit program som eg kunne trene etter utan å tenke eller vera motivert til, ikkje sant?
Men på mine mørkaste dagar, ja då gir eg F i treningsprogram, for då er jo alt dritt, liksom.
Og då kunne det vera fint å vite kva eg eigentleg likar best å gjera av trening.
Det som eg ikkje hugsar fordi hovudet mitt køddar med meg og får meg til å tru at ingenting nytter og ingenting er bra.

For eg er ikkje tvil at eg blir i betre humør av å trene.
Om det nå er mens eg held på, eller etter gjennomført treningsøkt.

Eg blir i alle fall glad av å svømme!

Av og til blir eg også i betre humør av å gå ein tur, men heilt ærleg, det er trening som funkar best for meg.
Eg treng å få opp pulsen og drive med ein aktivitet som eg er nødd til å fokusere på.
Og det er ikkje alle typar treningsøkter som fungerar like bra.
Så innfallsmetoden brukar eg for å finne ut kva som havnar øverst på lista over lystbetonte økter.

Det var ein bra artikkel i iFOrm ein gong, om dei forskjellige typer trening som passar til forskjellig dagsform. For eksempel, så var det lurt med roleg trening i form av yoga, pilates, roleg svømming eller liknande når ein kjenner seg sliten og helst vil krype i sofaen med ein kopp te, mens ein heller skal drive med høgintenst trening som løpeintervall, intens spinning, Zumba e.l. etter ein dag med hektisk aktivitet og frustrasjonar, for å få ned kroppens spenningsnivå.

Eg hugsar nå ikkje alle detaljane frå artikkelen, men you get it, det er ikkje alle dagar all slags trening passar.
Så innfallsmetoden skal eg bruke ein stund nå.

Samtidig som eg i det store og heile har ein plan med treninga mi framover:

• oppretthalde/forbedre kondis ved hjelp av løpeintervall
• trene/forbedre styrke
• fokusere meir på fart enn uthaldenhet, både på løp og sykling

Det er ingen motsigelse å planlegge trening over eit større tidsrom samtidig som eg plukkar mine treningsøkter etter innfallsmetoden frå dag til dag.

Så me får sjå kor langt eg skal halde på med dette, for kjenner eg meg riktig, så blir eg snart lei av dette og ser meg rundt etter eit fast treningsprogram.

Men den tid den sorg, eg kan jo berre finne på eit treningsprogram den dagen eg treng det.

Kjekt å vera min eigen coach igen, eigentleg...

Svømmehud

Det blir ein del  konkurranseforberedelse desse dagane.
Det er fortsatt uvisst kva eg skal ha på (må vel skrive eit lite rosa innlegg om dette igjen?)
Men eg blir stadig meir sikker på kva slags våtdrakt eg skal bruke.
Til tross for at Sailfishen er utruleg fin og materialet er heilt nydeleg å ta i, så blir det nok den litt for trange Orca'n.
Mest sannsynlegvis.

Slik ser SAILFISH-våtdrakta ut på innsida - sååååå kul og rosa.
Det blir ingen lett valg mellon denne og ORCA-drakta...

Sidan me var få deltakarar på siste nettmøte med Dave så spurde eg han om råd.
Han rådde meg til å prøve Orca'n litt til, og i alle fall ikkje gå for den ermellause våtdrakta som siste alternativ.

Treningsmessig så blei det altså ein god del svømming denne veka:

Måndag:
30min med Orca'n i 14 gradar - drakta kjendest altfor trang.

Tysdag:
35min svømming med Sailfish-drakta i 16gradar - bedre plass, men likevel altfor lang i overkroppen - det blir for mykje materialet øverst. Etterpå blei det test av bukse og topp (som eg hadde svømt med under drakta) i form av løpeintervall.

Det var skikkelege bølger den eine dagen - synst det er moro eg!

Onsdag:
ingen trening, restitusjon og nettmøte.

Torsdag:
svømming med Orca'n i over ein time i herlege 18 gradar - tok meg god tid til å ta drakta ordentleg på, og stoppa og justerte mange gonger undervegs. Det kjendest ikkje så verst og nå skal eg satse på denne drakta. Ferdig med det. Eg får heller svømme fort slik at ikkje ubehaget varar så lenge (haha ja særleg).

Heile 18gradar i vatnet, det kjendest herleg!

Fredag:
ingen svømming, men våt blei eg likevel, med motbakkeintervall i øs-pøsregn, men det var eigentleg heilt greitt.

Sailfish-svømmehetta er min absolutte favoritt!

Laurdag:
ca 20-30min svømming i Orca'n, med svømmetopp og triatlontopp og 17gradar i vatnet.

Det har vore så mykje deileg sommarvær denne veka, då passa det bra å teste våtdraktene.
Eg skal også for første gong ikkje bruke mine små søte rosa Speedo-svømmebriller, men bruke eit par briller frå Aquasphere med klare og litt større glass.
Aquasphere-svømmebrillene er plutseleg mykje bedre enn den dagen eg prøva dei for første gong.
Dei har eg ikkje brukt så mykje sidan dei doggar fort i veldig kaldt vatn, men i over 16gradar så ser dei ut til å funke bra.
Mjukare innfatning har dei også.

Gode svømmebriller! Litt flatare, større synsfelt
og mjukare innfatning enn mine tidlegare små Speedobriller.

Komfort har jo ein del å sei for opplevinga av trening og konkurranse, og prestasjon!
At det er ubehageleg å sitte fleire timar på eit heller hardt sykkelsete kan eg tole, men på svømminga skal eg ha det så godt som mogleg.

Sist oppdatering frå Haugesund var at det er blitt køyrd 50 lass med sand på strandkanten til Skeisvatnet der me skal svømme, så det er jo herleg!

Sand mellom tærne og svømmehud mellom fingrane høyrer sommaren til, i alle fall for min del!

Kva skal eg ha på meg? (Blir eg ein rosabloggar???)

Nå var det jammen på tide med litt bloggoppdatering.
Tida går fort nå, synst eg, og eg har hatt mange bloggetema i hovudet, men ingenting av dette blei brakt ned på papiret digitalisert og publisert.
Men nå!

Den siste tida har faktisk vore litt tung, både treningsmessig og ellers.
Eg har måtte droppe altfor mange økter.
Eg har nemleg blitt kronisk støl i ryggen.
Det er mest sannsynlegvis den iliopsoasen igjen, som eg har krangla med før.

Eg tok meg ein tur til fysioterapeuten for å avklare dette, men "dessverre" så var det ingen styrkeøving eg gjorde feil, eller ingen løpeteknikk som var for dårleg, ingen dårlege sko, dårleg haldning, feil sykkel eller andre eksterne faktorar som eg lett kunne ha fiksa.
Nei da, det er nok totalbelastninga som er litt stor for tida, og han beklaga at han måtte gje meg ei så kjedeleg forklaring.

Syklinga har ikkje skylda for støl hoftemuskulatur.

Pusten min har deretter også vore litt plagsam og har krangla.
Og det er berre så stressfult og frustrerande når eg ikkje får puste ordentleg!
Dårleg pust er virkeleg teikn på at det er litt too much for meg.

Så då prøva eg å kjenne litt bedre etter.
Og tok dei øktene som passa.

Treningsopplegget til Dave Scott likar eg eigentleg godt, men det berre litt for lite tid til restitusjon for min del.
Eg trur faktisk om eg hadde fordelt ein vekesplan på 10 dagar, så hadde det blitt optimalt for meg.
Men nå er det ikkje lenge igjen til IM 70.3 Haugesund, så eg skal gjera så godt eg kan.
Eg vil heller stille til start litt undertrent enn å ikkje stille i det heile tatt.

Løpeintervall har eg løpt ein gong i veka - sidan mars!

Det er jo mellom treningsøktene at kroppen hentar seg inn igjen og betrar formen, det er viktig å hugse på!
Restitusjon er nok ekstra viktig for meg, trur eg.
Sjølv om eg kan ta ein heil dag "fri" for trening, er det dermed ikkje sagt at eg er restituert til ny treningsøkt dagen etterpå.
Så det gjeld å ha litt is i magen og ikkje tenke på alle dei øktene eg ikkje greier å gjennomføre, men heller vera trygg på at det er den gjennomførte treninga som gir effekt!

Og apropos is i magen, så kjenner eg også at mat er noko eg kan bli flinkare med.
Når eg ikkje er i form, dvs ikkje greier å trene ein dag, så har eg også stort sett også dårleg matlyst, og får i meg altfor lite mat.
Så eigentleg burde eg ha is i magen, bokstaveleg talt!
Eller helst mat med bedre næringsinnhald enn is kanskje.

Sidan konkurransen nærmar seg, så brukar eg mykje av treninga for å teste utstyr og bruk av næring (=energibarar, gel og sportsdrikke). Våtdraktene blir også fortsatt testa.

Re-testing av ORCA-våtdrakt. Den er berre trang, den :/

Kva eg skal ha på under konkurransen er eg heller ikkje sikker på enda, det står mellom to "outfit" (hehe, blir snart sånn rosabloggar eg :D):

Blir det dette...

CRAFT tri singlet og 2XU - tri comp shorts

eller dette...?

Blue Seventy tri-drakt

Å finne om akkurat dette er berre moro eigentleg, og av erfaring så blir den siste beslutninga ikkje tatt før kvelden før konkurransen.
Fargane på det første alternativet er jo såå fine, men samtidig så er tri-drakta så utruleg behageleg å ha på, den sit som støpt. Ingenting som strammar rundt magen, og ingen top som kryper opp når ein løper...
Så kva blir det til slutt?

Det blir spennande :D

Endeleg! Årets første utesvømming (og tordenvær)!

Nå er det slik at eg for ei veke sida las i ein annan treningsblogg (men eg hugsar ikkje kven sin blogg det var), at ALLE andre som blogga hadde begynt å svømme ute.
"Ikkje eg." tenkte eg.

Eg er jo ein skikkeleg frysepinne, og tanken ved å svømme i iskaldt vatn har ikkje frista.
I det heile tatt.
Men i dag så var det skikkeleg varmt ute.
Det var faktisk meldt tordenvêr og byger seinare på dagen.
Og fram til kl.14 så steika sola ned.
Heilt herleg.

Reine sommaren, virkeleg!

Nå har eg berre svømt ein gong (jepp éin gong) i mars og ein gong i april, så dette er jo lite når eg skal svømme 1,9km i Haugesund.
Det gjekk greitt i fjor (når var det eg svømte da? I juni? Kanskje to gonger da? Men då var det jo kneet som stoppa, og ikkje temperaturane).
Men det er heilt klart lettare å ha svømt noko før.
Spesielt ute, synst eg.

Honningfarga vatn i Selordsvatnet, som vanleg. Fint!

Dessutan trengte eg å teste den nye våtdrakta mi.
Jepp eg har ny våtdrakt.
Den bestilte eg alt i januar (då er slike ting billege).

Drakta heiter Sailfish Vibrant og eg var sikker på at størrelsen ville passe, sidan eg hadde prøvd tilsvarande størrelse før frå Sailfish.

Sailfish Vibrant. Dette er 2012-modellen som eg har, og bildet er frå Wiggle

Når eg ser på drakta så er den ganske lang i ryggen.
Jaja.
Eg får nå god plass til skuldrene mine.
Men det er ikkje spesielt gunstig med for myke plass heller, for da dannar det seg folder som held imot.
Ei våtdrakt skal sitte tett, og kjennest for tett på land, for i vatnet vil den føye seg bedre til kroppen.

Det er altfor god plass i drakta øverst.
Ein ser her at den dannar foldernover skuldrane...

Temperaturmessig var det bra forhold i dag:
Heile 17-18gradar i det øvre laget på ca 25cm!
Mens det underliggande djupare laget som eg ikkje målte temperaturen på, var nok heller 10-12.
Vinden her stod nemleg mot Seljord, og dreiv da heile det øvre laget med varmt vatn mot Seljord og badestranda.

Det var faktisk skikkeleg deileg!
Godt å sleppe å kjenne isande kaldt vatnet mot ansiktet.
Det gjaldt berre å halde ein god posisjon i vatnet, men det skal ein jo uansett,
så det passa bra!

Herleg med først utesvømmeøkt altså!
Drakte oppførte seg greitt i vatnet, men den er nok som sagt alt for vid i overkroppen, rett og slett for lang er den.
Men den er likevel meir behageleg enn Orcadrakta som eg kjøpte i 2011.
Eg målte ein liten strekning langs stranda til 50m, og svømte litt 100m intervall i låg, godt-under-terskelfart.
Til saman varte heile økta 35min, men det er innberekna mange pausar der eg måtte roe ned Lukas som stod i band og bjeffa fortvila fordi han ikkje fekk vera med, og til å ta bilder, og til å ta ein prat med nokre strandturistar.

Lukas prøvar å koma seg laus frå treet. Det ser ut som han har berre ein bakfot.
Men det har han ikkje. Men fortvila var han nok, stakkars!

Då eg var ferdig med økta og skulle ta av våtdrakta, kom det plutseleg STORE vanndråpar, og det dundra laus med skikkeleg plaske-pøske-regn.

Det regna både hundar og kattar og selungar, og samtidig var det så varmt i lufta at det heile berre var moro.
Dessutan hadde eg fortsatt drakta halvvegs på, så den varma.
Eg pakka berre tingene mine inn i sekken og tok fleire bilder.

Etterkvart da det blei litt mykje torden fann eg meg ly på ei hytteveranda og observerte tordenvêret.
Like fort som det kom, så slutta det.
Det var fortsatt god temperatur i lufta, så spaserturen heim var god, til tross for at det innimellom fortsatt dryppa litt.

Dette gav meirsmak!
Eg kjenner at eg faktisk treng å svømme litt for å få vent meg til å svømme i våtdrakt,
men faktisk også for å finne ut kva slags våtdrakt eg faktisk skal bruke i Haugesund.
Det står fire til utvalg:
Min første og eldste og enklaste frå O'Neill.
Eit "swim skin" frå Aquasphere utan armar (den er herleg, men tek inn mykje vatn).
Våtdrakta frå Orca (den er for stram i skuldrene og armane),
eller nyaste frå Sailfish (som er litt for stor, og kanskje også tek inn vatn, men det skal testast meir).

Mykje å finne ut av...

Spis og drikk og vær glad! (Spesielt på treningsøkter over fire timar...)

Søndagen som var var det siste gong det blei lagt opp til ein slik brikk-økt av typen bike-run-bike.
Frå nå av blir det "berre" bike-run.
Altså ein lang sykkeløkt etterfølgt av ein lang løpetur.

Eg må innrømme at eg er glad for det.
Artig er det jo med utfordringar, og eg var utruleg fornøydd med meg sjølv og ikkje lite stolt at eg kom meg heilskinna gjennom den siste økta på søndag, og i tillegg med det gode humøret i beholdt!

På planen stod det:

- 100 min sykling
- 80 min løp
- 75 min sykling

Sjølvsagt, med litt ulik intensitet. Men stort sett roleg.
Ingen høg puls her.
Det skulle vekslast mellom veldig lett og litt hardare (men fortsatt langt under mjølkesyreterskel for dei som lurar på det) og så "race-pace" som skulle for min del ligge sånn imellom dei to førstnevnde.

Sidan eg blei så veldig tom siste gong eg var ut på ei slik økt, planla eg litt bedre denne gongen.
Det blei også stilt mange spørsmål om ernæring under Haugesund-konkurransen på nettmøtet med coach sist onsdag, men eg skal ikkje gå meir inn på dette her og nå, det med næringsinntak er det mange meiningar om, og dessutan er det veldig individuelt.
Så fasit er: finn ut kva som funkar best for deg, øv på dette under trening og praktisér dette på konkurransen!
Venn deg eventuelt til den sportsdrikka og den maten som blir servert under konkurransen, slik at du veit om du likar den, og om magen din toler den.

Powerbar er min favoritt.
 Den blir også servert i Haugesund.

Det er kanskje ikkje så veldig nøye på korte konkurransar.
Eg kom meg eigentleg godt gjennom IM 70.3 Haugesund i fjor, til tross for at eg hadde ete alt for lite og var KJEMPESULTEN på løpedelen.
Eg sprang berre frå matstasjon til matstasjon og heiv i meg bananer og vatn, ot tviheldt på energigelar mellom stasjonane...
Pga kneskaden som fortsatt ikkje var heilt ferdig grodd, så kunne eg uansett ikkje ha sprunge fortare, men likevel: eg kjendte meg ganske tom og hadde lite å gå på.
Så dette skal eg prøve å gjera bedre i år.

Søndagen hadde eg derfor kutta opp ein energibar i to (slik gjer dei på konlurransar - då slepp ein å åpne/rive opp emballasjen - men nå har eg lært at under sterk varme/solskinn, slik det var på søndag, då SMELTAR Powerbar energibar faktisk - herleg kliss i sykkelveska på overrøret :D) og dessutan tatt med to halve bananer.

På den måten smeltar ikkje energibarar i lomma: berre kline dei rett på  overrøret.
Dette bildet tok eg på Ironman Germany i Frankfurt, 2010. Ikkje min sykkel altså.

For å lade opp til denne økta, hadde eg også ete lett fordøyelege karbohydratar (riskaker med sjokoladepålegg og banan, reine godteri, ikkje mykje lavkarbo her i huset) ein time før.

Sidan det var berre plass til éi flaske på temposykkelen min, tok eg med vatn (når har eg fått fiksa sånn aerodynamisk ordning med drikkeflaske på tempostyret, det skal bli spennande å prøve!).
Eg likar eigentleg best å drikke vatn på trening og konkurransar.
Det er jo heilt greitt det, eg må berre passe på at eg får i meg nok kaloriar og mineral ellers.

Det blei varmt!

Eg sykla rundt Seljorsvatnet.
Det er ein fin runde på ca 42km.
Det var herlig sommarvêr. og eg kosa meg virkeleg.
Nokre få tekniske stopp blei det undervegs (hoppande gir pga av slake girwire, ein kan jo bli sprø av mindre enn dette!),
så eg bruka litt meir tid enn planlagt, 1t55min.

Innom heime, ein tur på toalettet viste at hydreringsstatusen var bra (too much information, I know), Lukas blei happy, og eg tok meg goooooood tid til å skifte til løpesko og caps (og bytte til mobil med GPS - aktivere GPS - stille inn - musikken på - ta tid detta).
Ein skulle trudd at eg var på T2 på ein Ironman, men til og med i Frankfurt var eg raskare til å skifte!

På løpinga bruka eg mine gode gamle New Balance sko.
Har bestemt meg for ikkje å eksperimentere for mykje med nye sko nå.

Caps er kjekt når det er sol. 

Heller eit par godt brukte sko, der dempinga er i ferd med å avta (dette går jo tross alt gradvis), enn splitternye sko som leggane mine protesterar mot!

På løpinga gjekk alt veldig bra, musikk på øyra, solskinn og folk var ute og nøt sommervarmen.
Energibarane og banan hadde eg ete på sykkelen, og for løpedelen hadde eg planlagt ein til to Powerbar energi-gel.
Den eine åt eg nesten med det same.
Den andre frista ikkje.
Det som frista var cola:

Det er mange som tyr til cola på løpedelen på triatlon.
Og det er ikkje rart, for det er berre kjempegodt.
Eg er jo litt colajunkie, sjølv om eg ikkje drikk mykje cola dagleg, men eg er heilt klar avhengig (sånn plutseleg!), og dei dagane eg skal ha cola, da MÅ eg ha det.
Så eg vil eigentleg ikkje begynne med cola på konkurransar, har høyrt alt for mange gonger av andre at ein blir heilt hekta då også, og at det ikkje er så lurt.

Jaja, pytt pytt, eg stakk innom bensinstasjon (VISA-kort er praktisk å ha med på løpetur, veg jo ingenting) og kjøpte meg ei av desse nye små flaskene (0,33dl for å begrensa litt haha).
Og det smakte heilt herleg!

Det var ei sånn liten 0,3dl colaflaske.
(Bildet er hensynslaust rappa frå Facebooksida til Coca Cola :D)

Eg kjendte med ein gong at denne verdifulle drikka måtte eg godt fordele over den siste halvtimen, og for all del: ikkje bruk opp den siste slurken, for det venta ein siste motbakke før eg kom meg heim!

Nydeleg vêr på sundagen!

Cola'n gjorde virkeleg susen, det smakte himmelsk.
Men alt gjennom dei siste 10min prøva eg å venne meg av.
Hurtig avvenning.
Eg hadde jo ikkje meir cola igjen - og nå skulle eg "berre" sykle litt over ein time.
Det må da gå?

Lukas blei igjen super happy over å sjå meg, og derfor blei denne skiftepausen like lang (7min) som den første.
Ikkje mykje å skryte av, med andre ord.
Siste sykkeldelen blei også lagt langs Seljordsvatnet, her er det litt mange bakkar, men samtidig så er det veldig solrikt og fint.
Eg kjendte det murra litt i hamstrings, og var ganske sliten i nakken og øvre rygg.¨
Men det løsna etterkvart.
Eg skulle uansett ikkje sykle hardt.

Utsikt frå siste vendepunkt: Skorve.

Her også blei det ein liten stopp, som sagt, intensiteten skulle vera låg eller "litt" hardt, og eg synst det er vanskeleg å ikkje ta litt i, spesielt når det er bakkar å sykle opp.
Men eg tok det heilt med ro,
åt ein siste gel, og ein siste halv banan og tråkka heimover.

Til saman blei det:
1t55min sykling
1t30min løp
1t10min sykling
==> til saman heile 4t35min!

Ikkje verst, eg hadde nok aldri gjort dette er på eige hand, viss ikkje sjølvaste Dave Scott hadde satt dette på treningsplanen!

Pussig nok så kjendest det heilt ok etterpå.
Som om eg hadde vore på ein lengre fjelltur.
Og det som gjekk bra denne gongen, var at eg hadde planlagt næringsinntaket litt bedre enn siste gong, og eg kjendte faktisk forskjellen veldig godt!

Ein fordel var også at det var utruleg varmt og fin vêr den dagen.
Eg trivst nok best i varme og solskinn.
Eg får rett og slett skikkeleg godt humør av fint vêr!
Kanskje har eg ein eller annan form for solceller i huden?

Fasit ER faktisk på sånne lange turar: Spis og drikk og vêr glad!

Fornøydd etter mega-økta!

mo·ti·va·sjon

"Samlebetegnelse for de faktorer som setter i gang og som styrer atferden. Det første omtales ofte som motivasjonens energikomponent (hva som setter oss i sving, og hva som bestemmer innsats og utholdenhet), det andre handler om motivasjonens retning (hvilke mål vi setter oss, og hvilke valg vi tar)." Det Store Norske Leksikon (motivasjon – psykologi. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Hentet fra: http://snl.no/motivasjon/psykologi)

For eit par veker sida fekk eg endeleg den boka i posten som eg hadde venta på:
"The Triathlete's Guide to Mental Training" av Ph.D. Jim Taylor og Teryy Schneider.

The Triathlete's Guide to Mental Training.

Sidan eg har gitt ansvaret til å lage treningsprogram over til coachen min (sjølvaste Dave Scott - men det visste de vel nå :D ), og slepp å bruke tid på å sette saman treningsøkter, kan eg ta meg av andre aspektar som er viktig i forhold til treninga, nemleg den mentale sida.

Mental Trening

(høyrest det skummelt ut?)

Dave Scott & David Glover er flinke til å dele treningskunnskap med oss som blir coacha, men det meste er så langt mest basert på den idrettsfysiologiske delen.
På mitt spørsmål til Dave Scott om kva eg kunne gjera med at eg synst trening er så tungt og at eg opplever konkurransedagen som mykje lettare, så svarte han "Get more race day in your training!".
Men dette gjeld altså berre akkurat meg.
For andre kan oppleve at det er lettast å trene, og dei presterar optimalt, men når dei skal konkurrere, så går nervene løpsk og prestasjonen blir dårlegare enn forventa.
Så her kjem den mentale biten inn.
Eg har lest dei første to-tre kapitlane av boka ovanfor og er begeistra så langt!

Kjempespennande lesing!
Og sjølv om boka har triatletar som hovudmålgruppe, så er teknikkane som blir beskrive også nyttige i livet utanom trening og konkurransar (seier Mark Allen i forordet, fritt oversatt).

Noko av essensen som er viktig å ta med seg heilt frå starten av når det gjeld mental trening/mental innstilling er, at mental trening/innstilling ikkje er medfødd, som så mange trur. Det dreier seg derimot om teknikkar som ein kan utvikle og jobbe med på same måte som dei fysiologiske og tekniske aspektane av treninga (her: triatlon).

I mangel på noko som passar bedre har bokas forfattarar skapt uttrykket "Prime Triathlon".
Det blir definert som "prestasjon på eit vedvarande høgt nivå under dei mest utfordrande forhold".

Det handlar ikkje om å yte 100% heile tida (ingen kan dette), men om å yte best utan dei veldig store opp- og nedturar.
Høyrest det litt uoppnålege ut?
Er ikkje opp- og nedturar ganske vanlege?
(Jepp, det er det, men dei meinar at det går an å redusere desse svingninane til eit minium).

Det handlar om å gjera sitt beste spesielt under utfordrande forhold.
For kven likar ikkje å sykle i solskinn?
Eller ta seg ein løpetur i flatt terreng på mjukt underlag med fantastisk utsikt?
Eller svømme i varmt vatn i roleg sjø?
Men kva skjer når du møter motgang, når det pøsregnar ute på sykkeltur og du punkterar, skoene er blaute på løpetur og skodda sig på, og bølgjene kastar deg rundt slik at du ikkje får puste utan å svelge eit par munnful med vatn og blir sjøsjuk?

I bokas begynnelse blir det satt opp ein pyramide med seks mentale faktorar som i størst grad påvirkar prestasjonen i triatlon (og gjerne også annan idrett som er basert på uthaldenhet, altså ikkje på teknikk/lagspel osv).

Prime Triathlon Pyramid
 (fig 1.1 frå boka "The Triathlete's Guide to Mental Training, p.13)

Nederst som basis for pyramiden er motivasjon.
Denne er heilt grunnleggande for å oppretthalde ønsket og determinasjonen om å trene (jamfør den norske definisjonen i starten av innlegget).

Motivasjonen er den bidragsfaktoren du har størst kontroll over.
Motivasjonen vil avgjera kva rolle trening spelar i livet ditt,
og kva slags valg du tek.
Motivasjonen vil påvirke alle aspektar av prestasjonen din:
- kondisen din
- teknisk trening
- taktisk trening
- mental forberedelse
- og livsstilen din generelt, inkludert søvn, kosthald, relasjonar og forpliktelsar i forhold til skule, jobb og andre aktivitetar.

Kva med kosthald når du trenar?

Motivasjonen er ein viktig faktor som me faktisk har størst kontroll på.
Fysiologisk sett kan me alltid forbedre kondisen vår, men ein gong vil me nå våre grenser sett av genene me er fødd med. 
Me kan heller ikkje påvirke klimaet vårt eller vêret, kor sterke konkurrentane våre er eller korleis ein konkurranse er lagt opp (stigning, underlaget, bratte svingar, dei er det same for alle).
Men motivasjonen vil avgjera korleis du møter desse faktorane. 

Sykling hausten 2011. Er du motivert nok,
går det an å sykle sjølv om det eigentleg er "for kaldt".

Motivasjon er den energien som får deg ut på trening, som bestemmer kor ofte, kor mykje og kor intenst du trenar. 
Den vil også få deg til å trene når du er trøtt, stressa, sliten, ikkje gidd, er tung og tom i kroppen og ikkje har det moro i det heile tatt.
(For meg betyr det gjerne nå at om eg ikkje er "motivert" ein dag, så går eg ut og gjer denne planlagte treningsøkta likevel - sjølv om eg ikkje har lyst. Eg har jo det store målet i bakhovudet - IM 70.3 Haugesund - og det er min kilde for motivasjon - og då treng eg ikkje har lyst til å trene dagleg - eg kan gjera det til tross for at eg ikkje er "motivert"!)

Så for å ha størst motivasjon er det viktig å spørre seg sjølv om kvifor ein held på med dette ein held på med.
Kva er grunnen til at eg driv med triatlon?
Kva er det som gjer meg glede med triatlon, er det sjølve treninga, eller godfølelsen etterpå, er det dette fantastiske spennande og mangfoldige triatlonmiljøet, er det vennane eg trenar saman med, er det reisen til konkurransen, er det å teste grensane mine, er det å prøve stadig noko nytt, er det helsegevinsten?

Kva er grunnen til at du driv med den idretten du driv på med?
Kva er det som gjer at du trenar?
Eller at du deltar i konkurransar?
Veit du eigentleg det?

Ha ein fortsatt fin himmelfartsdag!

Mursteinstreningsøkt

"In the world of multisport athletes (triathletes and duathletes), “brick” workouts are very common.  A brick workout is a bike workout followed by a run work out. One of the main reasons behind brick workouts is to get the multisport athlete accustomed to running and running well coming off the bike while fatigued.  Are there other "combo workouts" in addition to brick workouts that can complement a multisport athlete’s training? Absolutely!"

Det er det som står på trainingspeak-bloggen, altså bloggen som høyrer til onlinetreningsdagbok som bl.a. Dave Scott brukar for å coache atletane sine.

Murstein.

Ikkje veit eg kva grunnen er til at desse kombi-øktene av ulike dispiplinar, f.eks. sykling og løp, heiter brick på engelsk. Kanskje fordi dei bygger eit godt fundament i triatlon- og duatlontrening?

Det var altså ei slik kombiøkt som stod på programmet sist søndag.
Dei vanlegaste kombiøktene innanfor triatlon er nok sykling etterfølgt av løping, sidan det er denne overgang som byr på dei største utfordringane, fysiologisk sett (og kanskje også mentalt, sidan beina ikkje alltid kjennest like gode etter å ha sykla ei stund, og ein må berre ignorere dette i starten av løpedelen).

Dave Scott hadde altså sett opp ei kombiøkt.
Denne skulle erstatte dei lange sykkel- og løpeturane i helgane (hurra!! eg er ikkje så altfor glad i langturar eigentleg).
Men i staden for å ta ein sykkeltur etterfølgt av ein løpetur, så stod der: bike 85min, run 60min, bike 60min.
Wtf?? I mean, unnskyld, ehem, altså er ikkje å springe ein heil time etter nesten halvannan time sykling nok, kvifor i all verda skal me då sykle enda ein gong, og så ein heil time??

Men men, eg utsette spørsmålet til gutta i Boulder, Colorado til seinare og nøydde meg med å prøve ut økta i staden for.
Det var heller ikkje slik at me skulle "sykle hardt" og så "springe roleg" eller, "sykle roleg" og så "løpe hardt", sjølvsagt var dei enkelte øktene delt inn i forskjellige set med intervall av forskjellig fart og intensitet.
Ja da.
Som eg sa tidlegare, det blir aldri kjedeleg å trene med Dave Scott!

Heldigvis var det fint vêr på sundagen, heile økta ville jo vare i 3,5timar.
Sidan me skulle halde overgangen mellom sykling og løping så kort som mogleg for å etterlikne konkurransesituasjonen, hadde eg rigga til med ei skiftesone hos ei venninne. Det er tungt nok å løpe etter å ha sykla, og det lønner seg alltid å spinne i lett gir dei siste minuttane fram til vekslinga, men dette går ikkje med den lange bakken opp til leiligheten min.
Så skiftesone blei oppretta ein annan stad.
Kjekt også at eg fekk noko startmat i form av pommes frites levert rett før starten.
Godt at eg ikkje begynte med løp, pommes frites er jo lett fordøyeleg, men hadde likevel kanskje ligge litt tungt i magen?

Heldigvis låg dei forskjellige intensitetane innanfor aerob sone og langt under mjølkesyreterskel.
Eg hadde tatt med godt med mat, dvs to bananer (klassisk, billig, praktisk og god mat på sykkelsetet), energibarar, energigel og isotonisk sportsdrikke og vatn.
Løpeskoene stod klare i "skiftesona".
Og syklinga gjekk fint, den. Det var faktisk vanskeleg å halde meg innanfor låg intensitet, vinden i ryggen gjorde at det kjendest fantastisk lett å sykle!

Men på returen var det nokre heilt andre saker, i motvind gjaldt det å halde litt igjen.

Overgangen til løpinga tok meg 2,5min, med litt bytte av vindvest og knevarmarar er eg ganske fornøydd med dette.
Løpedelen gjekk også bra, men her var pulsen delvis høgare enn det som var målet.
Eg synst nemleg at det er utruleg morsamt med slike kombiøkter, og når det er moro, er det vanskeleg å ta det med ro.
Den timen gjekk faktisk fortare enn antatt, eg skulle jo heile tida bytte mellom to intensitetar og måtte derfor sjekke klokka mykje undervegs.

Eg tok meg tid til å dokumentere vårteikn undervegs.

Overgangen frå løping til sykling var merkeleg.
Eg følte jo at eg var "ferdig" med økta.
Hmmm sykle nå? Igjen?
Jaja.
Kor hen da?
Eg prøva meg først på ei strekning eg hadde mest lyst på, men med såpass mange bakkar så kjendte eg fort at dette ikkje var lurt.
Me skulle nemleg også her stort sett bytte mellom to lette til moderat harde intensitetar.
Og korleis skal ein sykle opp bratte bakkar på trøtte bein i lett intensitet?
Der kjendte eg også at motbakkelintervalla frå to dagar tidlegare hang altfor godt igjen i beina.

Men men, den timen gjekk faktisk også ganske greitt, eg kjendte nok at motivasjonen begynte å minke, men samtidig så skulle eg jo snart vera i mål.
Dessutan var det kjekt å sykle for då var det lette å ete og drikke, eg hadde nemleg begynt å bli sulten.

Hmmmm Powerbar er godt!

Då eg nærma meg huset til venninna mi kjendte eg at dette hadde vore moro og alt anna enn mursteinstungt.
Det var faktisk morsamt og spennande å halde på med.
Slike kombiøkter er planlagt nå framover.
Så det gledar eg meg til.
Og det virkar som om det blir bytta om på disiplinane og rekkefølga.
Kanskje viss eg lagar mine eigne kombiøkter, slik som i trainingpeaksartikkelen, då får eg plass til styrkeøktene også.

Kanskje kan dette vera til inspirasjon for nokon der ute?
Det treng jo ikkje vera 3,5t lange økter, men kva med 45min sykling etterfølgt av tre raske km på beina?
Styrketrening etterfølgt av sykling?
Eller ein sykkeltur etter svømminga?

God trening!