Triatlondagbok

100 push-ups????

2012-01-25T11:21:00.001+01:00

Nå kjenner eg at sakte men sikkert så slepper musklane i rygg og nakke, og mellomgulvet slappar av igjen. I dag har eg legetime så då skal eg diskutere med legen min vegen vidare framover.

Ellers så har eg tatt ein liten treningspause.
Eg blir jo så frustrert over dette muskelpanseret eg ber med meg, og som hindrar pusten på ein måte at det ikkje er moro å springe ute i det heile tatt.
Så då har eg heller trent litt meir snowboardteknikk (dette er jo så fantastisk moro - og litt trening blir det jo faktisk, sidan eg køyrer på eit jorde her i nærheten, og tråkkar gjennom snøen opp att), og rusla tur med Binna.

Binna er med når eg står på brett. Ho spring ned bakken, og gjeng opp att saman med meg. Ho synst faktisk at det er moro og begynner å bjeffe når eg somlar litt med bindingane på toppen av bakken. Herlege Binna :)

Dette er på Raudkleiv.
Mens Anne Ingvild tok heile tre rundar på ski i lysløypa, leika eg meg i bakken.

Det har heller ikkje blitt noko styrketrening den siste veka.
Eg merkar at eg manglar litt mål når det gjeld styrketrening.
Det blir meir plikt enn moro.
Sjølv om eg skriv treningsdagbok ganske nøye, med vekt og antall repetisjonar, og dermed kan følgje med på min eigen framgang, så er treninga allikevel litt prega av "vedlikehald".

Muskelmasse skal eg ha. Så er det praktisk med litt styrke. Det ser også bra ut med ein veltrent muskuløs kropp. Det har god effekt på triatlontreninga mi. Det er kult å vera litt sterk. Det kjennest godt også.
Så det er mange fordelar.

For nokre år tilbake, då eg las litt om dei forskjellige styrketreningsøvingar på nettet, kom eg over denne sida:

Den gongen dreiv eg ikkje med noko målretta styrketrening, berre rein løping og litt sykling.
Eg blei heilt satt ut av tittelen. Heile hundre push-ups?
Er det mogleg?
For folk flest?
Hæ?
Eg elskar jo slike sprø utfordringar, så eg tok og printa ut det vesle heftet med seksvekers-programmet. Sat i gang. Det varte i éi veke.
Så blei det rett og slett litt for mykje/ofte for meg.
Du skal gjennomføre 3-4 repetisjonar tre dagar i veka.

Ja, eg skjønner det skal litt innsats til for å klare å koma opp til 100 push-ups. Spesielt frå eit magert utgangspunkt. Denne gongen så greidde eg meg opp til 10-14 push-ups, trur eg.
Så har eg aldri trent push-ups meir.
Eg synst push-ups krever ein innsats og ein styrke som eg rett og slett ikkje alltid greier å produsere.

Så då eg testa meg for ei veke sida, så klarte eg heile to (2!) push-ups. Så vidt.
Huff huff.
Men men, her er jo forbedringspotensiale stort, ikkje sant?
Så for andre gong, så har eg tatt og printa ut det vesle heftet.
Og for å vera på den sikre sida, så har eg også printa ut programmet for
- 200 knebøy
- 50 triceps dips
- 200 situps

Sånn, då er det formelle på plass ;)

Så når eg ikkje trenar styrke, så kan desse øvingane kanskje vera eit alternativ?

Viktig med god musikk når ein trenar styrke.

Årets første bad (ute)

2012-01-19T21:25:00.000+01:00

Pusten er fortsatt ikkje tilbake.
I tillegg vakna eg i natt kl.4 og fekk ikkje sova att ordentleg.
Eg trur kanskje det blei noko smådøsing fram til eg skulle stå opp.
Mareritt, grubling, og ein uroleg kropp.

Derfor var det eigentleg heilt greitt at vekas torsdagstur for ein gongs skyld ikkje bestod av ein tur, men av eit opphald i ei utandørs badstoge.
Og ikkje kva som helst badstoge, men Sauna Vebekkdalen som er ein del av kunstprosjektet "Into the Landscape" rundt Seljordsvatnet.

Gruppa vår delte seg i to i dag.
Nokon hadde meir lyst til å gå ein tur, mens andre føretrekte badstoge.
Eg høyrde til dei sistnevnde.
Det hadde blitt fyrt opp i badstogas ovnen alt tidlegare i dag, så då me kom dit var det alt littegrann varmt.

Sauna Vebekksdalen - badstoga langs Seljordsvatnet -
bildet er tatt frå www.intothelandscape.no

Og med medbrakt ved og bøttevis med vatn var det ikkje lenge før temperaturen nærma seg 40 og 50, og noko over 50 gradar. Sånn ca.
Konstruksjonen til denne badstoga er litt spesiell, golvet er nemleg ope, og består av eit spaltegolv av tre, slik som det finst i ein del saue- og geitefjøs.

Me var fire stykke inne i badstoga, og tre av oss var ute og bada/plaska/plumpa i Seljordsvatnet heile tre gonger kvar. Og nydeleg var det!
Det hadde eg aldri trudd.
Eg som er slik frysepinne.

Mitt første bad. Bildene er limt saman av ein videosnutt som blei tatt.
Men det blei litt dugg på kameraet. Ikkje så dumt, då ser det jo enda kaldare/tøffare ut :D

Og dukkerten var faktisk veldig forfriskande!
Berre isflaka i vatnet var litt skarpe.

Dette er isen på Seljordsvatnet sett frå undersida.
Pentax-kameraet mitt blei ekstatisk av denne utfordringa. Kjekt med vanntett kamera!

Vatnet kjendest eigentleg ikkje så kaldt.
Det var berre føtane som fraus litt etterpå.
Og dei blei fort varme att inne i badstoga.

Dette gjorde godt for ein støl og sliten kropp og tynnslitte nervar.
Reine balsam!
Akkurat det eg trengte i dag.
Pusten har riktignok ikkje latt seg lokke tilbake med det same, men mellomgolvet fekk seg noko god trening mens eg tok ein dukkert i det iskalde vatnet.

Badeplassen vår. Me høgg hol i isen med øks.
Neste gong blir det større og lengre og djupare badeplass, det har me bestemt oss for alt nå!

Og for ein god følelse ein får i kroppen etterpå!
Nå skal eg jammen hugse på å ta meg ein tur i badstoga ned i svømmehallen her snart.
Det er jo så godt med varme nå på vinteren.
Og det gjer godt for stive musklar og eit slitent hovud...

Hovudet var litt mindre slitent etter fleire timar i badstoga...

Eg vil ha pusten min tilbake...

2012-01-18T20:35:00.000+01:00

Den siste veka løp eg heile tre gonger.
Så ofte har eg ikkje løpt på mange månader.
Så har eg tatt to økter på snowboard (utan heis, dvs køyre ned bakken, GÅ opp att).
Dessutan har eg handla med stor sekk, og bore den 15kg sekken heim att (og eg skal ikkje ein gong til skrive kor mange høgdemeter det er, kor bratt bakken er - det er bratt).
Eg har gått tur med Binna kvar dag, om enn berre rusleturar.
Eg har hatt éin fellestur på torsdag der me gjekk lenge, om ikkje så langt.

På måndagen denne veka hadde eg ei avtale som eg grua meg til.
Eg grua meg faktisk så mykje at øvre rygg og nakke og spesielt mellomgulvet låste seg.
Pusten blei borte.
Mellomgolvet nektar å samarbeide, og dei auksiliære respirasjonsmusklene mine tok over jobben for det. Derfor låste øvre rygg og nakken seg.
Musklane der kjennest ikkje lenger elastisk, men som ein plastisk masse, modell-leireaktig.

På veg heim att frå møtet på mandag som eg hadde grua meg til i to dagar.
Overstått var det, men eg blei heilt ekstremt utslitt av det. Utredning er krevande...

Huff det der er ikkje godt når musklane er støle utan grunn!
Og det er skikkeleg kjedeleg å ikkje kunne puste djupt og godt.
Eg blir så frustrert. Og det gjer det jo verre, for ved å undertrykke frustrasjonen min (det hjelper jo ikkje å vera frustrert, så då nektar eg liksom å vera det, og latar som ingenting...) så spenner eg enda fleire musklar.

Dette har eg fått behandling for sidan hausten 2007 gjennom psykomotorisk fysioterapi.
Den svært dyktige fysioterapeuten min har lært meg nokre avspenningsmetodar, og jobba med musklane mine i nakke, skuldrane og øvre rygg og fått meir "orden" i systemet.

Men sjølv om eg meir enn gjerne skulle hatt ein akuttime nå, så veit eg også av erfaring, at det ikkje nyttar å motarbeide spenningsnivået i kroppen utanfrå.
Når det har vore som verst, har fysioterapeuten tidlegare gjennom ein times behandling greidd å mjukne opp musklane mine og fått meg til å puste godt igjen, men etter endt time så har musklane som regel spent seg igjen etter berre få minutter, vanlegvis alt mens me sat og avtalde neste time.

Spenningsnivået varierar gjennom dagen og vekene, i ulik grad, og skal faktisk gjera det.
Fysioterapi gir lindring der og då.
Men å "bryte opp" denne aktuelle muskelspenninga ved hjelp av tøying gjer det heile verre.
Så trening hjelpar dessverre ikkje så mykje heller.

Det var som verst søndagsvkeld og heile måndagen.
I går, på tysdag, kjendte eg littegrann mjukare musklar på kvelden, og fekk til nokre gode djupe innpust med deileg gjesping...etter å ha tilbrakt to timar på sofaen under eit par varme teppe.

I dag så er det likeeins som i går.
Så eg har ikkje trent nokonting denne veka enno, og skal heller prøve avspenning.
Eg har riktignok sykla ned til sentrumet og opp att både i går og i dag, av praktiske grunnar, og det var deileg, for når eg blir så andpusten som eg blir på glatt føre i bratte bakkar, so kjenner eg jo ikkje dårleg pust. Pusten går jo ganske fort då uansett..

Så nå får eg berre ta tida til hjelp, så kjedeleg som det enn er....

Perfekte forhold for broddar!

2012-01-15T13:49:00.000+01:00

Då var altså all den fine snøen som kom på måndagen og la seg som godt underlag på vegar og stiar, smelta til vatn for så å fryse til is att med ein gong. Med andre ord:
Perfekte forhold for testing av løpebroddar på krevande isete underlag!
Det ser ut som Seljord kommune sparar på strøinga her. Nokre få sandkorn her og der, men om det er litt blank is, pytt pytt. Etter torsdagsturen i Hjartdal blei dette tydeleg, der borte var vegane nesten svarte så godt var det strødd!

Men nå har eg jo fått meg gode broddar, og skal slutte å klage.
Broddane eg har fått meg er frå "Nordic Grip", og er bestilt frå XXL, i størrelse M, 37-41.

"Nordic Grip Running Brodder", bilde frå XXL.

Eg hadde så utruleg lyst til å springe ein tur på onsdag, så det var bra at broddane kom i posten på tysdag.
Først, så testa eg dei ute på tur tysdagskveld:

Ut på tur, aldri sur?
Kanskje når ein har gode broddar på isen så ein ikkje sklir?

Som ein ser, så har broddane to ekstra reimar, slik at ein koblar forfotdelen saman med hældelen. Reimane blir trædd gjennom ein D-ring og så festa med borrelås.

Frå XXL.

Enkelt og praktisk. Legg merke til korleis reimane matchar skoene mine i fargen. Det syntest eg var kjekt eg :D

Det hjelpar at broddane er litt stilige i fargen.

Reimane virkar solide. Spesielt i motsetning til dei gamle broddane mine der borrelåsen ikkje var sydd på reim, slik at den faktisk knakk på grunn av materialtretthet. På Nordic Grip så har reimane kontrastsaumar i blå. Kan fortsatt ikkje tru at dei matchar løpeskoene så bra ;)

Mens det er fem piggar under forfoten, er det berre to piggar under hælen. Det er sikkert greitt nok det, men eg skulle ønske at det var fire her. Det er slik at i nedoverbakke så er det hælen som får kontakt med underlaget først, og kontaktpunktet er skosålen, og ikkje ein av dei to piggane. Så når ein går i nedoverbakke, så kan ein faktisk miste grepet eit øyeblikk, fram til forfotet møtet underlaget (dette er forresten ikkje noko problem når ein spring. I alle fall for meg som landar på forfoten).
Så her hadde eg ønska meg eit par piggar til. På flata og i motbakke derimot er det nok grep.

Piggane på broddane virkar solide. Dei er støypt (skrudd?) inni ein liten rundt plastbolt (blå) som så er festa i gummisålen til broddane. Det gir godt feste på både is og snø. Men ein ulempe er at dei BRÅKAR!
På rusleturen min tysdagskveld gjennom dei stille skogane i Seljord blei det faktisk ganske forstyrrande og nesten uuthaldeleg (ok, eg var eigentleg ganske trøtt og søvnig i utgangspunktet, så folk flest ville kanskje ikkje ha oppfatta knirkinga som så uuthaldeleg).
Men broddane gav godt grep i både oppover- og nedoverbakke. Veldig mykje bedre enn å gå sikksakk mellom isflatene.

Kveldshimmel som speglar seg i isen i hjulspor på eventyrøy.

Så var det løpeturen. Broddane skal altså vera laga for løping fortel nettsida deira (www.nordicgrip.no):

"Den optimale løpebrodden gir godt grep i frasparket, solid friksjon under hælen og sitter som støpt på skoen. Denne brodden var ikke enkel å lage, siden underlaget man jogger på varierer mellom løs snø, hard snø, is og asfalt. Etter grundige tester fant vi optimalt antall pigger og ikke minst optimal plassering av piggene. Broddene festes med borrelås slik at de sitter som støpt på skoen. Broddene er laget i TPE og tåler ekstreme forhold og temperaturer."

For å unngå den bråkete knirkinga tok eg med meg MP3-spelaren og skrudde musikken godt opp, og dermed var bråke-knirkeproblemet løst (i alle fall for min del). Eg sprang gjennom skogen i både oppover- og nedoverbakke, og så eit godt stykke på dei dårleg strødde kommunale vegane her i Seljord, mest på gang- og sykkelsti.
Underlaget bestod for det meste av is i alle former og fasonger, med varierande mengder av strø av ulik kvalitet:

Bildet er tatt på Eventyrøy i Seljord. Å springe/gå her
utan broddar/stegjern kunne sanneleg vera eit eventyr...

Broddane var virkeleg gode å springe på. Eg slappa fort av, og stolte på det gode grepet. Det var faktisk mogleg å springe på is der det ikkje var strødd i det heile tatt, utan å sakte ned tempoet. Etter mi meining er broddane faktisk bedre til å springe med enn til å gå med.
Det var rett og slett herleg å springe på desse broddane!

Men - ærleg talt - eg lengtar etter meir snø - gode broddar til tross...

Det er jo slik eg gjerne vil ha det...

Motivasjon?

2012-01-10T20:42:00.000+01:00

I dag kom eg meg endeleg ut på løpetur igjen.
Dei siste dagane kom det heldigvis ein del snø.
Om ikkje mykje, så var det i alle fall nok til å dekke isen og til at snøen festa seg godt, slik at det endeleg har blitt greitt å gå utan å risikere større skadar...

Treninga mi er fortsatt svært ustrukturert, og det til ein slik grad at eg faktisk har fått lyst til å plukke meg ut ein konkurranse til våren og sette opp ein treningsplan.
For moro skyld.

Men etter å ha trent/mosjonert tilfeldig så lenge som eg har gjort sidan halvmaraton i Oslo i slutten av september, kjenner eg at det er pussig korleis motivasjonen kjem, og forsvinn, og endrest.

I dag har eg hatt lyst til å springe ein tur.
Kor inspirasjone og motivasjonen til dette kom frå, var ikkje vanskeleg å gjette: Det var nok Marie som eg chatta med i gårkveld og hennes blogginnlegg som gjorde at eg aldeles hadde lyst til å springe på snø i skogen.

Utsikten på ein tur i deileg snø og solskinn fekk meg ut i dag.

Mens motivasjonen til å kome meg ut for å testa snobrettet mitt i går har nok lege der lenge. Heilt sidan jol. Så var snøen plutsleg på plass, og eg tok med meg Binna og brettet ut på det fine jordet her oppe som er passe langt og passe bratt og passe avsides, og leika meg i bakken.
Det var kjempemoro, og i og med at eg gjekk opp bakken etter å ha køyrd den ned, blei det samtidig ei lita økt for styrken i beina.

Snøbrettet mitt funka! Og sååå stilig er det også!!!

På søndagen derimot var eg på skogstur saman med venner. Motivasjonen var ikkje vanskeleg å hente her. Skogstur med venner og fleire bikkjer og sjokolade og kaffe på termos i ein flott vinterskog i deileg snø høyrdest fint ut. Sjølv om eg var sliten i kroppen og vurderte å avlyse turen i siste liten. Noko som eg heldigvis ikkje gjorde.

Binna set pris på å vera fleire på tur.

Laurdagen trente eg styrke. Eg var nok ikkje spesielt motivert til akkurat dette. Styrketrening gjer eg rett og slett fordi eg veit at eg har godt av det. Og at effekten av styrketrening blir bedre når ein gjennomfører den regelmessig. Minst ein gong i veka, helst to. I alle fall når ein eigentleg driv med annan trening ved sida. Sjølv om eg var dårleg motivert, så kjendte eg at det gjorde godt, og dess lengre eg heldt på, dess meir moro blei det. Rart?

Det å ha motivasjon trur eg er kjempeviktig for å kunne gjennomføre trening som skal gje energi og helsegevinst. Det er viktig å vera klar over kva som motiverar ein til trening, aktivitet, og restitusjon. Kvifor trenar ein eigentleg? Kva er det som manglar av motivasjon/inspirasjon når ein ikkje trenar?

For nokon er dette ingenting å fundere over. Det finst menneske som sprudlar av energi og som glad og utan å tvile spring ein tur dagleg, syklar fem gonger i veka eller løfter vektar tre til fire ganger i veka. Året rundt.
For andre er dørstokkmila kjempehøg også framfor ein halv times rusletur i nabolaget.

Eg kjenner meg igjen i begge delar.
Og det har nok med helsesituasjonen min å gjera. På gode dagar er alt greitt, ingen tur for lang og ingen bakkar for bratte, og på dei dårlege så er funksjonen såpass nedsatt at ein handletur i butikken kan få fram tårene og utmattelse. Det å bere inn ved blir eit ork, og den ellers så deilege halv times lufteturen med Binna skulle eg ønskje at ho kunne ta aleine.

Binna aleine på tur? Nei stakkars -
heldigvis får ho alltid overtalt meg til tur - uansett.

Så det er fint å ha vera klar over kva som får fram motivasjonen for trening og motivasjon. Både når det går veldig lett, og kva som gjer at ein kjem seg ut når ein helst hadde droppa det.
For det er kanskje når ein står og ikkje lenger veit grunnen for all denne treninga, at ein kan ta fram motivasjonstriggarane?
Kva var det eigentleg som var så moro ved å trene?

Det som Marie skreiv i blogginnlegget sitt om å "finne hovudet" synst eg også er alltid ein god grunn, og motiverar meg veldig ofte til trening. Spesielt ute.

Jepp - der fann eg att hovudet!
Etter 4,5km, 160 høgdemeter og 40min løping.

Det er deileg å fokusere på naturen rundt meg, på landskapet, på underlaget, på været, observere Binna og korleis ho opplever turen, oppdage nye stiar, nye plassar, fine utsiktspunkt, kjenne etter pusten, musklane som jobbar, føtane mot underlaget, svetten som kjem fram, mens hovudet tømmes for unødvendig ballast og blir "funne".
I alle fall for ei lita stund.

Tatt av vinden (Emil)

2012-01-06T11:49:00.000+01:00

Då er det nye året snart ei veke gamalt, og det same er det siste blogginnlegget mitt.
Så kva har skjedd sidan?

Trenings- og helsemessig:
Inspirasjonen og motivasjonen er stor, men kroppen er ikkje heilt som den skal.
Psyken er heller ikkje som den skal.
Men eg bryr meg ikkje meir om dette enn at eg tek tida til hjelp og tek imot bedre dagar når dei kjem.

Eg har også brukt innfallsmetoden med stort hell den første veka i 2012:

Eg har tatt på meg dei breiaste turskiene mine og gått ein tur i skogen gjennom sørpe, slush, vatn, på brøytekantar, is og snø;
eg har sykla på føret som eg ikkje trudde det gjekk an å sykle på;
eg har funne nye vegar gjennom skogen;
eg har trent uthaldande muskelstyrke med tung sekk i skogen;
eg har rusla tur med Binna nesten kvar dag.

Med breie turski kan eg både gå på snø og sørpe og
slush og... det blei nesten litt vannski også...

Vintersykling - blir det for bratt må ein berre dytte - sånn er det.

Ein snarveg gjennom skogen. Litt bratt,
men dette blir det god trening av!

Treningstur i skogen med sekk. Binna ledar an som så ofte.

Ein pust i bakken for min del - Binna undrar seg fortsatt
over dette. Pause? Igjen?

Vidare har eg pådratt meg to gnagsår på hælane: eit stort verkande, og eit lite ubetydeleg eit;
eg har blitt tatt av vinden/Emil og blitt slengt av sykkelen på blank is med påfølgjande mørbanka kropp;
eg har overstrekt muskelfibrar i min venstre laterale deltoideus-muskel ved å bera ein tung og diger søppelsekk 500m til vegen på ski (med berre venstre arm).

Emil.

Her er mine "semi-slick" terrengsykkeldekk - laga for fart samtidig
som dei gir litt grep i svingar og på varierande underlag.
Klart at ein ramlar på isen ved første vindkast med desse dekka,
med så lite mønster!!!

Eg synst det er heilt greitt å vera støl etter å ha trent.
Men i går så kjendest det virkeleg som om kroppen min protesterte sterkt mot det eg hadde gjort mot den dei siste dagane. Det verka noko heilt vanvittig i både beina og armar og skuldrar og mage og nakke og eg visste nesten ikkje kva eg skulle gjera av meg.
Det hjelpte heldigvis å ligge stille på sofaen med varmeflaske og fleire fleeceteppe og putar og ein snorkande labrador i fotenden foran TV.
Min forklaring er at motbakkeskituren på tungt føre på tysdag, kombinert med sykling med 10kg sekk, fallet av sykkelen på isen og ein torsdagstur på flatt og einsformig underlag var rett og slett litt for mykje for kroppen min.

I dag kjennest det bedre.
Og heldigvis så er kroppen min sjeldan langsint og sur. Den tilgir fort.
Men sjølv om sola skin ute i dag, og det lysar i snøen på dei kringliggjande toppane skal eg venta til helga med fleire sprell.
I morgo er det meldt meir snø og den treng me virkeleg. Ikkje minst for at det skal vera mindre hardt å ramle av sykkelen for sånne sprø vintersyklistar som meg, som i rein stahet skal vise at det også går an å sykle på snø og is med "vanlege" dekk, berre ein er forsiktig (noko som stemmar også, så lenge ikkje Emil er ute etter å blåse meg av sykkelsetet).

God helg!

Vinterløping = ekstremsport?

2011-12-29T21:22:00.000+01:00

I dag var eg ute på min første løpetur igjen etter juleftan (ja, eg tok meg faktisk ein ørliten sprinte-jogge-luftetur på sjølve joleftan).
Og all den fine snøen som hadde så godt grep er nå smelta bort, frosen til is, smelta igjen, blitt dekka av vatn...
Eg blir faktisk ganske sur ved slike forhold.
Då eg skulle gå tur i førgårs ramla eg to gonger berre her på tunet i løpet av eitt minutt.
Då snudde eg og tok på meg broddane.

Eg savnar å berre kunne gå ut og rusle ein tur, løpe ein tur... utan å måtte kikke heile tida kor eg set føtane mine hen.
Men likevel i dag hadde eg så lyst til å gå på tur at eg tok på meg brodder og la ut.
Eg ville sjå om det kanskje gjekk an å springe på stien i skogen her. Kanskje var det litt snø igjen der som ikkje hadde blitt til is?
Eller som kanskje hadde smelta fullstendig bort?

Det skulle vise seg at begge delar hadde skjedd.
Delvis var det litt is på stien, men stort sett hadde mesteparten av snøen på stien smelta bort. Grusvegen derimot var ei utfordring. Nokre stadar var det blanke isen. Andre stadar var det strødd me sand. Då var det greitt.

Uansett forhold, turen var kjempetung.
Beina var fine og sterke, men pusten dårleg. Eg kjende meg i skikkeleg dårleg form.
Men men, eg kom meg gjennom den planlagte runden på 5km og ca 175m stigning.

Og utan fall!
Og det er faktisk det viktigaste. Formen kjem igjen etterkvart.
Broddene mine hjelpte litt, men dei er såpass gamle og piggane nedslitte, at eg faktisk i dag har bestilt meg nye brodder.
Eg håpar sjølvsagt at eg ikkje lenger har bruk for broddane når dei kjem i posten.

Men me får sjå.
Enn så lenge snubla og sklir eg og labbar og joggar rundt på is og holke og nedpakka snø.
Det skal litt meir til for å skremme meg frå å løpe...

Her er det faktisk BRA løpeforhold, med bare stripar på vegen.
Andre plassar var vegen heildekka av is...

Då eg hadde kome heim frå Øyfjell andre joledag var det nesten blitt heilt grønn igjen i Seljord. Bortsett frå isen på vegane da...

Løpeturen var tung i dag så eg tok meg ein pust i (mot-)bakken her.
Seljord er nesten blitt heilt grøn igjen..

Eg trur at til og med dårlege/slitte broddar slik som eg bruka i dag, er betre enn ingenting på isen. Eg tok faktisk fram fil og fila ned nokre av piggane slik at dei skulle ta litt meir.

Vanlege løpesko kombinert med brodder gav i alle fall nok
grep på isen for ikkje å skli heile tida...

Og sjølv om det var glatt, og turen var tung, så var det allikevel deileg å vera ute og løpe i dag. Godt å lea seg igjen etter joledagane med mykje god mat...

Belønning for strevet: Skogen med fin kveldshimmel.
Då blir det plutseleg mykje lettare å springe ;)

"Koffor stoppar du?"

2011-12-21T13:06:00.000+01:00

Sjølv om eg har hovudmålet klart for 2012 og eg sikkert alt kunne gå i gang med å planlegge treninga fram til IM 70.3 Norway, så har eg eigentleg ikkje gjort det.
Eg synst at det er litt deileg å ikkje trene så veldig strukturert for tida, men heller ta det etter innfallsmetoden.
På denne måten trur eg at eg på lang sikt faktisk får trent meir og bedre enn om eg hadde prøva å følgje ein plan.

Men det betyr jo ikkje at treninga mi er utan mål og meining...
Fokuset mitt nå i desember og januar er og vil være løping og styrketrening.
Målet med dette er å legge ein god basis til våren når eg skal begynne å auke løpedistansen igjen og starte med utesykling.
Konkret har eg prøvd å springe to gonger i veka, og trene styrke to gonger i veka.
Det har vist seg å vera utfordring nok i desse førjolstider!

Styrketrening går fint, og eg greier å auke antall repetisjonar på dei fleste øvingane, men så synst eg dagane går så fort at plutseleg så er det ei heil veke sidan sist gong eg trente styrke...

Når det gjeld løping så har det vore lettare.
Binna skal jo ut på tur uansett, så då kan det vera like greitt å ta på løpesko og småjogge gjennom skogen.
Det har jo vore så fint vêr i det siste, og lite med snø, og på den måten har det gått ganske bra å springe på stiar i skogen, også der det er bratt.

Og sjølv om det er ein god del tyngre å springe i snø samanlikna med bar asfalt, så likar eg det eigentleg kjempegodt!
Det er noko med variasjonen i underlaget, at eg ser undervegs om det har vore folk på stien før meg, kor hen dei har plassert føtane sine hen, og så er det solstrålane av låg vintersol som får snøen til å glitre i varme fargar, lyden av knirkande snøen og vissheten om at om eg spring litt for fort og ramlar, så er det alltid eit lite snødekke som dempar fallet ;)

Binna er i superform om dagen og kan ikkje skjønne at eg må ta fleire og fleire pausar når me spring i motbakkar gjennom skogen. Spesielt i går måtte eg fundere litt på koffor ho i all verda er så lett til beins. Ho er over 11år gamal, det skal jo tilsvare 77 hundeår!!
Så kom eg på at ho veg halvparten av meg sjølv og forflyttar denne vekta ved hjelp av fire bein, mens eg har berre to. Dessutan har ho naturlege brodder på potene sine. Mens eg glippar vel litt meir innimellom.

Så mens eg tek pausar, pustar og pesar og støttar meg på låra mine stoppar Binna berre opp, med drikkeflaska mi, ser på meg undrande "Koffor stoppar du nå???"
Kult!
Eg håpar at eg er i like god form når eg blir 77år gamal.
Så når me snakkar om treningsmål så skal eg la dette vera langtidsmålet mitt ;)

"Koffor stoppar du nå?"

På dei siste løpeturane har eg ikkje behøvd broddar eller piggsko (sistnevnde har eg forøvrig ikkje heller), snøen har gitt godt feste å springe på.

Det er så deileg å springe i skogen!

Eg observerar Binna under løpeturen for å finne ut hemmeligheten hennes bak den gode kondisen.

Ok, Binna varmar opp til løpeturen ved å rulle seg i snøen.
Ikkje sikkert eg skal gjera det same...

Sjå på halen: Binna LOGRAR. Eg trur det er her nøkkelen er.
Ho gleder seg til tur - uansett - heilt frå starten av!

Det er jo kjent at dei fleste hundane gleder seg til tur - uansett. Dei blir glade berre dei får lov til å bli med ut. Ikkje veit dei kor langt dei skal, kor hen eller kor lenge. Men dei set pris på å koma ut, lea seg. Dei har heller ingen innflytelse på turvalget undervegs (bortsett frå Binna som av og til får bestemme kor me skal - då havnar me alltid nede i sentrum ved skulen: det er der skuleungane hiv ifrå seg nistepakkene sine).
Binna er nok GLAD i å løpe - og stiller ingen spørsmål. Ho likar å vera ute.
Så enkelt er det.

Glede over å løpe i skogen...

Congratulations!

2011-12-14T20:14:00.001+01:00

Då er i alle fall eitt konkret mål satt for 2012:

Eg er påmeldt IM 70.3 Norway.
Hurra!!!
Ikkje mindre enn ein knapp halv time etter at påmeldinga for konkurransen opna, var eg påmeldt. Helene hadde sendt meg melding i forvegen. Ho var alt påmeldt! Klokka var berre 12:10!
Herleg!
Innlogginga i nettbanken gjekk fort, dei siste kronene og øre av jolepengane skrapa saman, personlege data tasta inn og vips - var eg påmeldt:

"Congratulations

Your entry into the IRONMAN 70.3 Norway has been confirmed."

Eg gledar meg alt nå. Kjekt å ha eit mål å sjå og trene fram til.
IM 70.3 Norway i Haugesund blir dermed hovudmålet mitt for 2012, resten får eg ta på sparket og etter lyst og humør og evne.

Kjekt!

Solnedgang ved Haugesund.
(Tatt frå kommunens heimeside: http://www.haugesund.kommune.no/)

Ironman Kalmar

2011-12-13T11:20:00.000+01:00

Bloggen min begynner å likne ein nyhetsblogg snart. Men sånn er det når det skjer så mykje artig i den skandinaviske triatlonverda!
Nå har me altså fått den første M-Dot Ironman i Skandinavia: "Ironman Kalmar Sweden":

Nå står denne på lista mi over "Konkurransar eg kunne tenkt meg å vera med på eingong".
Ganske langt oppe på lista faktisk.
Men det blir ikkje 2012.

Eg hadde håpa på at Norge skulle få ein fulldistanse M-Dot-Ironman, men nå når Sverige har fått Kalmar tilknytt WTC så spørst det om det blir det nokon gong her i Norge?

Men uansett, så er det bra at det skjer noko på triatlonfronten.

(Og sjølv om Haugesund "berre" har fått in 70.3-distanse, så er det vel ingen tvil om at logoen for IM 70.3 Haugesund er myyykje kulare enn Kalmar sin. Ikkje sant?)

"Vikings take on Ironman 70.3"

2011-12-11T13:25:00.003+01:00

Det er ein viss fare for at eg repeterar meg sjølv. Men verdt er det å nevne fleire gonger.
IM 70.3 Haugesund er sidan fredag også med på WTC (World Triathlon Corporation) sine heimesider som offisielt "IM 70.3 series".
Slik ser det ut:

Terminlista på www.ironman.com

Å så kult!

Og sjølv om eg enno ikkje er påmeldt, enno ikkje har eingong skrapa saman mine siste kroner og øre til startkontingenten, er planlegginga alt godt i gang. Helene er gull verdt. Ho let seg ikkje lenge be om å organisere opphald, ho har alt gjort det. Detaljer har me diskutert alt nå: "Passar temposykkelen din på sykkelstativet? Min må ligge på baksetet", "Skal vi levere syklane dagen før?", "Ja og så har vi da heile laurdagen på race expoen", "Det eine dobbeltrommet ligg i nærheten av sentrumet, det andre nær svømmestarten. For der er det vel T1?", "Eg har heller ikkje vore i Haugesund før. Då får me svømme, sykle og løpe litt rundt der da".

Det er berre så vidt eg greier å la vera å begynne med "Carbo-loading" alt nå.
Ivrige er me, og slik skal det vera.
Kult!
Eg ser fram til IM 70.3 Haugesund!

"Vikings take on Ironman 70.3"

Yep, here we come :D

Historisk: M-Dot kjem til Norge!

2011-12-10T19:23:00.000+01:00

Akkurat eit par dagar etter at eg sat og dreiv med konkurranseplanlegging/planlegging av treninga i 2012, så blei - HURRA! - den første norske og skandinaviske halvironman frå WTC (World Triathlon Corporation) lansert. Nettsida er oppe og går.
Det blir halvironman i Haugesund 8.juli 2012:

Påmeldinga opnar 14.desember 2011.
Og eg har så lyst til å vera med!
Her er det eit lite utdrag frå heimesida til IM 70.3 Norway/Haugesund:

"The first ever IRONMAN 70.3 Norway/Haugesund will be held on July 8th 2012. Athletes will swim in Skeisvatnet, a small lake in the rural part of Haugesund, compete on the bike along the coastline of the North Sea and run through the town center before they finish at the inner harbor of Haugesund."

Eg hadde eigentleg ikkje planar om noko lengre triatlon enn ein olympisk distanse, men den første "M-Dot" halvironman i Norge må eg rett og slett få med meg.

M-Dot - kortversjonen for Ironman.

Så då må eg vel ta eit lengre besøk i nettbanken og skrape saman småbeløpa frå ulike kontoar til det blir nok til startkontingent (uoffisielle kjeldar avslører til å vera på 2000NOK)?

Eg har faktisk aldri vore i Haugesund, så det blir spennande å dra dit, og både ved å svømme, sykle og løpe der!
Bra!
Tidpsunktet tidleg i juli passar meg bra. Då blir det god tid til å bygge løpeformen, og få nokre mil på landeveissykkelen. Kanskje skal til og ned Chiquilo'n få sleppe til i Haugesund, kven veit.

ChiCqilo.

Eg er veldig spent.
Ikkje har eg eigentleg råd til å vera med på ein så stor og dyr konkurranse med overnatting og transport, og ikkje veit eg korleis helsa mi bli framover, for det må eg berre innrømme: det går i ekstreme mentale berg- og dalbaner her, og restitusjonen etter nedturane tek litt tid.

Med eit større mål er det til tider lettare å trene, men samtidig så står det meir på spill også.
Men ein halv Ironman er ikkje ein full Ironmandistanse, så eg håpar og reknar med at det går greitt.
Uansett er det viktigaste for meg ikkje tid, men å få koma til start og til mål.
Så det blir målet for 2012. Og ha det moro samtidig, sjølvsagt...

På løpetur igjen!

2011-12-07T18:22:00.000+01:00

Dei siste dagane har eg drive med konkurranseplanlegging.
Kva slags konkurransar skal eg vera med på neste år?
Korleis skal eg legge opp treninga?
Eller blir det fortsatt etter infallsmetoden?

Bortsett frå at eg har lyst til å delta i flest mogleg små lokale løp i Telemark så har eg ikkje kome noko vidare med planlegginga enda. Men motivasjonen og inspirasjonen til aktivitetar er stor.
Så stor at eg enda ein gong lot meg lokka ut av det fine været.
Og denne gangen skulle det bli skog- og bakketur.

Eg har nemleg også starta opp att løpetreninga.
Ein kort tur på 40min på laurdag, og ein lengre tur på litt over ein time i dag.
Etter gråvêret på laurdag var det nydeleg å springe i skogen i dag.
Herleg!
Eit tynt lag med ny tørr snø på frosent og tørt, hardt underlag gjorde det lett å sette føtene sine. Og dette i skogen!
For ein deileg følselse det var å vera ute og springe igjen, når pusten er god, og beina er ok, magen er avslappa og tankane flyr avgarde...
Til og med Binna virka å vera i godt humør undervegs.
Slike løpetur er nesten ikkje som "trening" å rekne, det er berre kos, det ;)

Mens det enno går an, skal eg springe så
mykje eg kan på sti og grusvegar.

Eg er for tida lei av å springe på asfalt, og skal heller springe mest mogleg på variert underlag. Helst på stiar i skogen, og på grus- og traktorvegar. Det inneber gjerne meir stigning og høgare intensitet, men då er det jo berre å ta det med ro. Så lenge det ikkje er snø, er det jo deileg å springe i skogen.

Heile 3cm med snø på grusveg. Det er godt å springe på.

Skal ein springe i skogen i Seljord, må ein tole litt bakkar!
Dette er løypeprofilen frå turen i dag.

Eg har også fått gått inn og testa meir mine nye terrengløpesko (Asics enduro), som har fått vist kva dei er gode for på sti og grus og snø og is. Fasit er så langt: dei er veldig gode å gå med, har godt grep på sti både når det er tørt og vått, godt grep på stein, på snø og grus. Dei er ikkje vanntette, men det vatnet dei slepper inn, slepper dei fort ut att (det har eg fått testa på eit 10km langt terrengløp i 2008 med eit eldre modell - ikkje vits å bruke Gore-tex sko når ein skal springe gjennom ei myr og ingen sti går utanom).

Gode terrengløpesko, ASICS enduro. Ikkje spesielt dyre,
og dei funkar bra! Eg brukar ullsokkar å løpe i om vinteren.

Eg bestemmer meg ofte plutseleg for å ta ein løpetur, og då kan det ha seg slik at siste måltid er lenge sida, og eg er i grunnen litt sulten. For å kunne koma meg ut på tur med det same så tek eg nå heller med meg energibar og drikke, istadenfor å ete først. Den flaska frå 1000mile synst Binna er veldig god å bera...

Binna er såååå flink til å bera denne flaska. Ho
var kjempesnill i dag, og supersprek. Kor tek ho det frå???

Det var heilt nydeleg solskinn og blå himmel i dag. Eg angra ikkje på at eg la ut med halvtom mage - timane med solskinn/lys er det jo ikkje så veldig mange for tida, så dei skal eg nyte mens eg kan!

Utsikt frå løpeturen i dag, retning Grimås/Lifjell.

Dette er ein av mine favorittenergibarar for tida. Den er eg nødd
til å skrive ein produkttest om (Powerbar naturals energy).

Broren min er ein erfaren og aktiv klatrar, og eg
kikkar ofte etter fjellveggar som det kanskje går
an å klatre opp når han kjem på besøk ein gong.

Eg synst at det går heilt fint å springe når det er kuldegradar ute. I dag var det minus 8C då eg la ut på tur, mens det nok var varmare i sola. Eg kjendte i alle fall godt forskjell mellom å vera i skyggen og i sola.

Is og sol om einannan.

Binna har aldri likt å drikke vatn frå flaske. Når ho blir tørst, så drikk ho frå ein bekk. Om vintaren så tek ho eit par munnfull med snø. Ho er lettvin slik ;)

Binna likar å ete snø når ho blir tørst.

Utsikt frå Kivledalen mot vest. Ikkje så lett å ta bilde med
mobil og låg vintersol. Men det er jo heilt greitt det, berre det er sol...

Produkttest energibar: MuleBar Megabites

2011-12-05T13:20:00.002+01:00

Eg har tenkt at eg etterkvart skal legge ut vurderingar av dei energibarane eg har brukt/testa så langt. Eg synst det er spennande å prøve noko nytt. Dessutan er det så mykje å få tak i, at det kan vera vanskeleg å finne ut kva som passar, og då er det kjekt med produkttestar. Etter Ironman i Frankfurt og utallege langturar på sykkel og på beina har eg funne ut at det er også kjekt med variasjon på næringsinntaket undervegs. Det er ikkje uvanleg å gå lei av energibarane etter 6-7timar, og då er det godt å ha noko å velge imellom.
Energibaren eg begynner med her nå, har eg brukt minst av alle, men eg kjem nok til å bruke den meir.
Viss nokon har testa den her, så legg gjerne inn ein kommentar!
Eg set også pris på å få kommentarar på om det er noko av interesse som manglar i denne testen.

Produkttest energibar: MuleBar Megabites

Produktnavn: MuleBar Strudel Megabites Energy Bar

Produsentens nettside: www.mulebar.com
Smaksvariantar: Hunza Nut, Liquorice Allsports, Mango Tango, Strudel, Summer Pudding
Smak testa her: Apple Strudel
Næringsinnhald pr 100g (ifølge produsenten):

MuleBar har ein kul design.

Energi kJ: 1445
Energi kcal: 345
Protein 7g
KH 68g, derav sukker: 50g
Fett 6g, derav metta: 0,7g
Fiber 5 Natrium: 0,05g

Ingrediensar ifølge produsenten:
Rice Syrup 34%, Oats 12%, Apple 10%, Oatmeal 10%, Whey Protein 7%, Raisins 7%, Apricot Kernels 7%, Apple Juice 6%, Rice Crisps (Rice Flour, Sugar, Malt Extract, Sunflower Oil, Emulsifier: Sunflower Lecithin) 5%, Cranberries 2%, Cinnamon 0.5%, Vegetable Oil.
Allergen information: Contains Nuts, Milk and Gluten. Produced in a facility that handles sesame seeds and soya.
*Due to the natural content of this bar it may contain small pieces of shell.

Bruksområdet:
Ein energibar 30-60min før trening/konkurranse, og 1-2 barar pr time under trening/konkurranse.

Min omtale av produktet:

Emballasje/handterbarheit:
MuleBar Megabites er lett å opne. Papiret let seg lett rive opp. Eg har ikkje fått testa dette på sykkelen enda, men tippar på at dette går greitt. Kan vera vanskeleg å handtere/halde fast med éi hand på grunn av den vesle størrelsen.

Mulebaren har heile bitar av tørka frukt
og korn. Saftig og litt klissete.

Konsistens:
Kornete, samtidig forholdsvis saftig, og litt klissete. Små bitar kan bli hengande fast mellom tennane. Dette kan vera ein fordel når du er ute og slit med motivasjonen, sidan du får andre ting å tenke på enn tunge bein. Men for min smak litt for klebrig. Men lett å ta bitar av, både når det er varmt, og når det er kaldt. Ikkje testa under frysepunktet. Baren er saftig nok slik at den ikkje smuldrar opp. Det er heile bitar av korn og tørka frukt i den.

Smaken og lukta er godkjendt av to
kvalifiserte labradorar, Binna og Mille.

Smak:
"Apple Strudel" altså inspirert av det klassiske austerriske søte
bakverket ("Apfelstrudel")som er fylt med eple (kjempegod er det, forresten). Produsentens undertittel er "eple, rosiner og kanelbar". Det smakar sterkt av kanel, litt av eple, og av kornblanding og tørka frukt. Smaken minner meg meir om ei slags tørka fruktkake enn den klassiske energibaren. Den har ingen overtrekk av noko slag.

Brukbarhet ved varm/kald temperatur:
Baren har blitt testa ved ca 20 gradar og ved ca. 5 gradar. Konsistens var ganske lik, lett å ta bitar av og lett å tygge. Ikkje testa under frysepunktet.

Størrelse på bar:
Den vanlege energibaren er på 56g, mens eg testa "megabite" altså ein mindre variant, som var på 30g.

Pris:
Utan moms: kr 7,75 per energibar (56g), kr 4,25 (30g) for megabite (www.probikekit.com)

Tilgjengelegheit:
Har ikkje sett denne i norske butikkar enda. Eg har bestilt denne frå England.

Lett å opne, kul design, god smak.

Personleg oppleving/kommentarar:
Mitt første inntrykk av denne energibaren var at den var litt for søt. Den smakte sterkt av kanel, og sjølv om eg likar kanel, så minte det meg mest om kake. Eg syntest den var vanskeleg å få ned då eg var ute på løpetur i fjellet. Smaken var derimot god ved andre testturen, då det var blitt haust og eg gjekk med tung sekk i kjøleg vêr. Konsistensen var grei, men litt for klissete. Eg ville ikkje bruke denne baren på konkurransar med høg intensitet pga at den inneheld heile bitar av korn og tørka frukt som ein kan risikere å puste inn. Den er lett å opne med ei hand, noko som eg synst er viktig.
Energibaren kjem i to størrelsar, noko som er praktisk når ein treng berre "litt" energi. Den vesle porsjonsstørrelsen er også lett å ha i lomma utan at den brukar for mykje plass, og ein blir også spart for halvspiste energibarar. På lange turar er det på den måten også lettare å variere smaken undervegs, og ein går ikkje så fort lei. Eg har ikkje kjendt noko ubehageleg i forhold til fordøyelighet, men dette er jo veldig avhengig av dagsformen og intensitet. På grunn av fiberinnhaldet og den grove konsistensen med heile bitar av frukt og korn er eg litt usikker på om denne baren hadde eigna seg for lange konkurransar som f.eks Ironman, der magen kan fort reagere på mat som er tungt fordøyeleg, men dette er veldig individuelt.

Positivt:
Kjekt med to produktstørrelsar, lett å opne, god smak, god konsistents, tøff og artig design, ny emballasje som er 100% komposterbar, produsenten er medlem i "1% for the planet", ein del av ingrediansar er Fairtrade-sertifisert (ikkje apple strudel smaken).

Negativt:
Litt klissete, sterk kryddersmak, ikkje tilgjengeleg i norske butikkar for tida, heile bitar som kan sette seg fast.

Konklusjon:
MuleBar er ein energibar som eg skal bruke vidare, spesielt på lengre turar med sekk. Den vesle størrelsen gjer at den er kjekk å ha i lomma som reserve også på kortare turar. Ingen energibar for høgintensitetstrening, men kjekk å ha med.

Binna er einig: MuleBar smakar godt. Men ho kunne vel heller tenkt seg ein
"SuperSizeMegaBite-variant", slik at det blir meir igjen å dele med henne ;)

Styrketrening

2011-12-02T13:28:00.001+01:00

Det blir sagt at den verste stølheten etter ei treningsøkt kjem etter eitt døgn, såkalla DOMS = delayed onset muscle soreness. Vel, då har eg noko å sjå fram om nokre timar, fordi eg var alt ganske støl då eg vakna i dag i dei fleste store muskelgruppane etter den første styrketreningsøkta mi på lenge.

Siste gong eg trente styrke var 5.november. Siste gong før det igjen var i oktober. Siste gong før det var i august...
Eg synst eigentleg at det er artig å trene styrke. Det er berre det at eg gløymer dette sånn i det daglege.

Pippi syntest nok det var moro å løfte tungt. Her demonstrerar ho skulderpress med hest.

Men i går så blei eg plutseleg veldig motivert. Eg hadde droppa torsdagsturen og hadde derfor ekstra tid. Ute var det både skodde og yr og regn og vind, og inne var det ganske koseleg.
Så då var det berre å skifte, ta fram manualar og vektstang, sette på noko riktig god musikk og sette i gang!

Når eg ikkje har noko spesielt mål med styrketreninga, og trener ein til to gonger i veka, trenar eg gjerne heile kroppen. Både armar, bein, rygg, mage og skuldrene.
Det omfattar ganske mange øvingar, men sidan eg køyrer berre eitt sett per øving (bortsett frå biceps og triceps) så tek heile programmet berre 50minuttar inkludert oppvarming.

Her kjem det ei liste over øvingane eg gjennomførte i går. Sidan eg brukar mest engelske nettsider og litteratur om styrketrening, er mange navn på engelsk.

markløft kombinert med skulderpress (vekststang)
"V-up"/ leg-raise
back extension/rygghev på ball
Sit-ups
Dumbbell raise
Angled side bridge (variant av skråplanke på benk)
Hip adduction + hip abduction (hofte adduksjon og abduksjon)
Triceps dips (nokre få, det blei frykteleg tungt)
biceps curls, med manualar
triceps extension, med manualar
Calf raise (ståande tåhev, på både begge bein og eitt bein)
Rear delt raise med manualar, trenar bakre deltoideus
Seteløft på ball
Sitting row med strikk (roing)
Step-up med manualar (gå opp og ned ein trakk, både nedre og øvre trinn)
Lying Twist (denne øvinga er herleg - ganske lett men den løyser opp ryggsøyla så det knakar - i alle fall hos meg :D)

Med unntak av brystmusklane, skinnleggmusklane og musklane i underarmene og hendene har eg fått dekka dei fleste musklane som eg synst er viktige.Når eg har dårleg tid så dropper eg gjerne øvingar som går på lår, legg og hamstring, sidan dei blir automatisk trent på mine bratte turar med tung sekk.

Av og til trener eg med fokus på armar og skuldre, og då blir det ein del fleire øvingar.

Variasjonen her er uendeleg, og når ein først har lært seg å utføre mange forskjellige øvingar, kan ein eigentleg ikkje bli lei.

Det finst så mange forskjellige måtar å trene dei ulike muskelgruppene på.

Men ein må jo gjera det.

Eg skal nå prøve å trene styrke i alle fall EIN gong i veka.

Det må da gå an???

Smarttube - smart!

2011-11-29T17:30:00.000+01:00

Heile den siste veka har eg vore sliten og uopplagt og ikkje meg sjølv, og derfor blei det også ganske lite strukturert trening.
Mosjon? Dagleg sykling ned til sentrum og heim att gir 125m stigning og dermed høg puls i eit kvarter, pluss daglege turar med Binna og Mille, alt frå ein halv times rusletur til ein time i skogen.
Eg kjenner at uansett kor dårleg formen min er, så er det godt å i alle fall kome ut ein halv time om dagen, også om eg helst vil vera inne og slappe av.

Men i går var det igjen såpass fint vêr at eg ikkje greidde å vera inne.
Blå himmel og sol er så utruleg inspirerande og gir meg masse energi, og etter sommaren i år med så mykje regn har eg lyst til å nyte mest mogeleg av det fine vêret.

Så det blei ein rask tur opp til Hattefjell.

Jentetur til Hattefjell. Eg og Binna hadde besøk av Mille.

Sjølv om eg savnar løpinga for tida, så har eg allikevel funne ut at det er best å drive med "alternativ" trening for tida. Det ser ut som kroppen min toler det mykje bedre.
Og når eg ser på stigninga til stien opp til Hattefjell, så er det eigentleg ingen tvil at dette denne turen er ganske bra trening. Spesielt når eg går med litt tung sekk:

Høgdeprofil for turen opp til Hattefjell. Klikk på bildet, så blir det lesbart.

Det som er fint med å gå tur med sekk i staden for å springe opp i løpetøy er, at ein kan ha litt ekstra klær i sekken og slappe av når ein først har kome på toppen, og slepp å fryse:

Fin utsikt over Seljordsvatnet frå Hattefjell.

Det er også kjekt å kunne ha med seg nok drikke.
På dei siste turane har eg brukt eit drikkesystem som liknar på det velkjende systemet frå Camelbak: det er ein drikkeslange påmontert drikkeventil i enden, men utan drikkeblære. Istadenfor blir drikkeslangen via ein adapter skrudd rett på ein vanleg drikkeflaske: "Smarttube".
Utruleg praktisk!

Slangen blir dratt heilt ned til botnen av flaska. Den vesle blå knotten på den gule skrukorken er ventilet som slepp inn luft etterkvart som det blir mindre vatn i flaska.

Smarttubeslangen er satt på ei 1L-flaske og flaska sit godt fast i sidelomma på tursekken.

Med flaska inne i eller på utsida av sekken kan ein la slangen henge over skuldra slik at den er lett tilgjengeleg, akkurat som på vanlege "drikkesekkar".

Bilde frå tidlegare løpetur.

Eg har funne ut at eg drikk mykje meir vatn enn eg gjer om eg må fiske fram flaska ut av sidelomma på sekken min. Praktisk er det også når ein syklar. Spesielt praktisk i lange bratte motbakkar når det er så bratt at ein helst vil ha begge hender i styret. Eller på stiar i skogen.

Flaske på ein liter i sidelomma til ein 18L-sekk og påmontert smarttube. Praktisk å sykle med!

Eg har enno ikkje funne smarttube i nokon norsk butikk, og eg har bestilt min frå England.
Rimeleg og fungerar utruleg bra.
Kan berre anbefalast!

Mille og Binna slappar av på toppen, på kvar sin måte. Mille med ein god pinne, mens Binna ser på ;)

Lystig lysslyngesykling

2011-11-22T18:58:00.000+01:00

I går var den nedre delen av Seljord tåkelagt igjen.
Mens me andre, som bur lenger oppe, kunne nyte godt av blå himmel og sol.

Riktignok, så klarna det visst opp littegrann nede i sentrum også, ei lita stund.
Eg og Binna og Mille (Binnas og min tidlegare nabo frå Bø) fekk heldigvis utnytta solskinnet midt på dagen før eg sykla meg eit ærend ned til sentrum seinare.

Utsikt frå Venås i Seljord ned mot tåkelagt Seljordsvatn. Tatt i går klokka halv tre.

Det var ikkje ei sky på himmelen igår. Men for å få sjå dette, måtte ein koma seg eit stykke i høgda. Eg tok bilde frå same stad i fjor, i midten av oktober, og her ser ein tydeleg kor høgt tåka låg i går:

Slik utsikten eigentleg ser ut. Tatt midt på dagen i oktober 2010.

Så måtte eg ta ein tur til augelegen, sidan eg har hatt så vondt i det venstre auga. All smøring med øyegel og drypping med kunstig tårevæske hjelpte lite.
Heldigvis fekk eg time med det same i går. Det viste seg i alle fall at det ikkje var skade eller hornhinnebetennelse (som tidlegare) men berre tørre auga.

Eg blei så glad og letta over å høyre dette at eg fekk lyst til å feire!
Ein vakker dag snubla eg over ei artig nettside der kreative sjelar legg ut sine prosjekt og korleis dei har gått fram - nyttig side!

Det var prosjektet "Elektroluminesvent Mountain Bike" som fanga oppmerksamheten min.
Dette ville eg prøve også!
Men første måtte jo den mørke årstida koma. Det har den definitivt gjort nå, og i går etter augelegebesøket kjøpte eg meg ei lysslynge på Europris, sette inn batteri, vikla slynga rundt topprøyret på Hardrocxen og sykla heim att gjennom mørke og tåke.
Sååååå kult!

Slik ser sykkelen ut på plassar der det er heilt mørkt ellers.

Det var utruleg morsamt å sykle med lysslynge. I tillegg hadde eg jo vanleg raud sykkellykt bak og sykkellykt foran, så eg trur eg blei i alle fall sett.
Einaste ulempe var kanskje at det veldig skarpe grøne lyset øydela noko av nattsynet, så det er nok mest praktisk i område med gatebelysning i tillegg.

For meir inpspirasjon kan eg anbefale nettsida www.instructables.com, og då spesielt "Amazing Bike Projects"

Henta frå: www.instructables.com, frå "Quackmaster Dan"

Eller kva med denne her, meir tilpassa urbane strøk:

Sååå kult! Henta frå www.instructables.com, laga av Dan Goldwater

Den rosa varianten kunne eg tenke meg på ChiQiloen min, sidan den er rosa. Men så er det ikkje akkurat føre til å sykle på glatta med temposykkel for tida... sukk...

Miljøpsykologi

2011-11-21T11:21:00.000+01:00

miljøpsykologi, eng. environmental psychology, studiet av miljøets, det være seg menneskeskapt eller naturgitt, innvirkning på menneskers atferd og psykologiske tilpasning.
[miljøpsykologi. (2011-11-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/miljøpsykologi]

For eit spennande fagfelt!
Det er ikkje tvil om at omgjevnadene våre påverkar oss, samtidig som vi også påverkar omgjevnadene.
Ein tur, om det er på beina, på sykkel, ski eller når det dreier seg om ein svømmetur, i vakker natur kan vera reine balsam for sjela.

Siste torsdag gjekk torsdagsturen vår i flott skogslandskap. Sjølv om eg i utgangspunktet ikkje er så glad i reine skogsturar, så var det likevel noko med stien, og åssida, og utsikten enkelte stader som gjorde at det var ei fryd å gå.

Sisselrot langs stien.

Sisselrot med sporehus på undersida av bladet.

Akkurat passe med utsikt (mot Seljordsvatnet).

Gje meg eit speilreflekskamera med ordentleg makro! Dette er tatt med mobilkamera...

Her dykka me ned (ikkje i bekken) i skuggen av eit dalføre.

Mykje rart å sjå langs vegen. Artig tre dette!

Av og til så går utsikten oppover. Her var det nokre flekkar med knallgul lav.

Og gjennom kulturlandskap ned att. Me var heldige med vêret denne torsdagen!

Så utruleg at denne her stod i full blomst! Kult!

Sidan torsdagen har det ikkje skjedd så mykje, treningsmessig. Eit forsøk på ein tur til Hattefjell i går blei gjort om til ein liten tur på ein time. Kroppen var slapp og tom, nervene låg blanke, eg var rett og slett supersliten etter to dagar med kaos i hovudet.

Og ser du ikkje skogen for berre trær, må du vel løfte blikket litt opp...

I dag der det sol ute, og blå himmel og eg kan sjå ned til Seljordsvatnet der morgontåka fortsatt ligg i kvite lag, mens sola sendar varmande strålar inn i stoga her. Så skal eg nok etterkvart fundere meir på dette med miljøpsykologi når eg kjem meg ut på tur seinare i dag. Prøve det i praksis :)

Følt temperatur

2011-11-16T19:46:00.000+01:00

Det har vore så utruleg fint haustvêr dei siste dagane.
Då må eg berre ut!!

Sidan det mest sannsynlegvis blir torsdagstur i morgo, hadde eg meir lyst til å få meg ein sykkeltur i dag. Dessutan har eg tilbrakt heile gårsdagen med å kjenne på støle musklar etter fjellturen på måndag...

Det er kjekt med variasjon.
Dessutan trengte eg litt fart og spenning i dag.

Så det blei den gode "gamle" motbakketuren opp til Grimås.
Ein liten tur innom Arne på Intersport i Seljord for å få justert bremsene som hadde opptil 0 effekt bak, og var ganske nedslitte framme.
Arne er flink med sykkel og utsette den påbegynte lunsjpausen sin og hjelpte meg med stramming, justering og utveksling av bremseklossar og -vips - så var sykkelen min klar igjen til topptur!
Superservice!

I dag var det rundt 0gradar. Men vindstilt. Så det blei ganske varmt i motbakkane.
Forskjellen mellom sol og skygge kjendest også godt. Det var nesten deileg avkjølande med partier som låg i skyggen.

I løpet av 475 høgdemeter blei det ganske varmt.Men det er ikkje så langt igjen.

Heilt oppe på parkeringsplassen ved Grimås hadde sola alt gått ned, mens Grimaren fortsatt låg bada i ettermiddagssol...

Grimaren må vente til ein annan gong.

Og eg har så lyst til å koma meg opp på Grimaren!

Lurar på når det blir.

Men nå var det noko heilt anna som venta meg: belønninga for motbakkestrevet: nedoverturen!

Med temperaturen rett under frysepunktet og ein fart på 40km/t er jo den følte temperaturen betydeleg lågare enn den gradestokken visar.
Både yr.no og lexikonet til Meterologisk institut "metlex" har tabellar (det er jo sider frå Norsk Meterologisk institutt begge to) der ein kan sjå kor kaldt det eigentleg kjennest når det kjem (farts)vind i tilleg.

Vindavkjølingsindeks - frå Meteorologilekson

Kjekt å tenke på, ikkje berre på sykkelen, men også når vinteren kjem, med snø og vind.

Hytta til Seljord Røde Kors på Grimås, og litt av Mælefjell i bakgrunnen.

Eg hadde tatt med ekstra tights (Off-track Norrøna modell frå 2007, gjer framleis susen og er super behageleg med vindtett framside), vindvest, vindjakke, votter (sykkelhanskene er fine og gode, men altfor kalde i sterk vind), windstopper-balaklava og ekstra buff.

Skiftesonen på Grimås: nå skal det bli godt å få på litt varmt tøy!

Eg kjendte meg litt michelinmann etter at eg hadde skifta, men var nok eit lurt klesvalg for turen nedover.

Michelinwoman.

Det var lurt å ha på ekstra og vindtett tøy - det einaste som blei iskaldt var tærne mine. Dei mistar eg fort følelsen i, og all risting og tøying hjelpte ikkje. Null følelse i ein halv time. Men du verden så deileg det var å koma i ein varm dusj då etterpå!

Ein annan måte å få varmen i tærne på er jo å finne på rare sprell i fjellet. Slik som her ;)

Eg lurar på kva eg kan gjera for at føtane mine ikkje skal fryse slik?
Eit par sykkelsko med littegrann meir plass til føtane og eit ekstra par sokkar hadde gjort susen, tenker eg.
Eller kanskje eit dobbelt par overtrekksko?

Denne utsikten er også verdt å fryse litt på tærne. Nydeleg med Skorve i låg ettermiddagssol!

Er open for varmande forslag.
Har til og med tenkt at det kunne vera fint med slike varmesålar eller varmeelement som ein legg i skoen. Som avgir varme. Tenk så deileg det hadde vore med varme føter på ein vinterdag på sykkelen!
Ser fram til å prøve ut litt til.
Berre snøen ventar med å kome til desember, så er eg fornøydd ;)

Fjelltur til det amerikanske flyvraket på Skorve

2011-11-14T20:46:00.001+01:00

Det er faktisk ein del historie i Seljord som det går an å ta på!
Det amerikanske flyvraket på Skorve er ein del av det.

I dag var det så fantastisk fint vêr at eg berre måtte koma meg ut på tur.
Det fekk ikkje hjelpe at eg hadde avslutta løpeturen min i går kveld så seint som kl.22.00, slik at beina mine ikkje eigentleg kjendest spesielt spreke.
Dessutan viste det seg at bilen min riktignok hadde fått på seg fire vinterdekk, men det blei ein kraftig og skummel bankelyd rundt det høgre hjulet, som gjorde at eg snudde etter nokre 100m, og lot bilen stå.

Klokka var alt rundt 12.00, og dermed var det ikkje aktuelt for meg å gå heilt opp til Gøysen (toppen på Skorve). Dessutan blei motbakkane lange og bratte, og beina var som sagt ikkje heilt restituerte.

Det som er fint med stien opp til Skorve på "framsida" som eg kallar den, altså mot sør, er at du får fin utsikt ned mot Seljord og vatnet og dei kringliggjande toppane ganske fort.

Utsikt over Seljordsvatnet frå stien opp til Skorve.

Stien oppover er godt merka, i alle fall fram til krysset der ein kan velge mellom å gå opp til Gøysen eller fortsette mot det amerikanske flyvraket.

Flyvrak eller topptur? Det blei flyvrak på oss i dag.

Ifrå krysset blei det heldigvis mindre krevande å gå, noko som beina mine sette veldig pris på!
Binna såg derimot ut til å vera i storform, og gjekk stort sett foran. Ho hadde dessutan fylgt spora etter gruppen frå folkehøgskolen, og eg tippar på at ho syntest det var kjempespennande å snuse seg oppover fjellet.
Sjølv om me aldri blei godkjent redningshundekvipasje, så sit nok søkstreninga hennes godt i, og ho hadde nok meir enn gjerne gjennomsøkt fjellet etter ein bortkomen turgåar for å bli belønt med masse mat og kos :)

Binna ventar på meg. Sprek ho er!

Det som skjedde under andre verdenskrig på Skorve, var at eit amerikansk fly som skulle frakte forsyningar kom i for låg høgde og flaug rett inn i fjellveggen nedanfor Gøysen (les gjerne meir detaljert her).

Tenk så fin utsikt - men så skjebnesvangert denne fjellsida blei for mannskapet i flyet i 1944...

Det som er igjen av flyet i området er vrakrestar:

Dette er ein del av ein vinge.

Vrakdelane er faktisk strødd omkring i landskapet.

Binna inspiserar ein vrakdel.

Det finst ei veldig god nettside om dei to flyvraka som finst på Skorve (www.flyvrak.net).

Eg må seie at restane etter det amerikanske flyvraket gjorde enda meir inntrykk på meg nå etter at eg har sett korleis mannskapet på 10 som hadde omkome i styrtet såg ut:

Dette bildet er tatt av J.B.O'Hara, frå flyvrak-nettsida.

Eg tok meg ikkje spesielt god tid til pause der oppe, eg var eigentleg litt trøtt og sliten og hadde lyst til å benytte meg av den fine sola på vegen ned. Gjengen frå folkehøgskolen eg møtte såg derimot ut til å ta livet litt meir med ro, og satt seg godt til rette i lyngen då eg gav meg på veg ned att.

Så praktisk det er nå myra er frosen - ein blir ikkje blaut på beina!

Det blei ein ganske drøy tur utan bil, men så tenker eg at det å gå heile vegen gir ekstra trening, og eg hadde god tid, og vêret var fint, så det var eigentleg heilt greitt og litt artig å ta ein fjelltur rett frå husdøra.

På veg ned att - deileg med utsikt i ettermiddagssola.

Så nå er det restitusjon for Binna og meg. Etter ein god middag og varme i ovnen kjennest det godt å sløve litt resten av kvelden. Det er nesten som om den fine utsikten frå turen i dag har brent seg fast på netthinna. Og der er fint, det. Då kan det gjerne vera mørkt ute resten av dagen.

Lysglimt (mange!)

2011-11-13T23:44:00.000+01:00

Det har vore ei utruleg deileg avslappande helg.
Kjempekoseleg å ha hatt besøk av Marie og Sakarias som begge to er så spreke og glade og var fulle av energi. Imponerande kor sprek og sterk Sakarias er også i motbakken! Lurar på om det ikkje er nokre gode gen han har fått frå mammaen sin altså ;)

Som eg etterlyste i sist innlegg, nemleg ein ny kurs i livet eller nokon som kunne vise meg vegen vidare, så kom som eit svar, eit brev i posten på fredag, frå sjukehuset. Eg har fått time til konsultasjon i desember, ei veke før jul, og det er eg utruleg glad for.
Forhåpentlegvis kan eg få hjelp til å finne litt meir ut av helsesituasjonen min etterkvart. Eg er lei av å ikkje vera i form og treng å stable livet mitt på beina igjen.

Eg har fått time. Nå skal det undersøkast...

I overført betydning riktignok, for i dag så viste det seg at det er akkurat beina mine som er nok i superform for tida.
Men humøret var forøvrig også godt i dag, og overskotet stort, og lufta ute var deileg, og temperaturen på 4 gradar og vindstilt, og løpelysten kom og tok meg og det blei ein løpetur på ein liten 5km kanskje.

Eg småsprang bakkane ned til Dyrskuplassen, der i god gamal tradisjon jolebjørka alt er tent (jamfør blogginnlegg frå i fjor her). Beina kjendest utruleg gode, pusten var djup og sterk og avslappa, og Binna såg også ut til å trave uanstrengt i veg.

Lysglimt i det mørke: jolebjørka på Dyrskuplasen i Seljord.

Etter ein liten fotostopp på Dyrsku'-plassen blei det ein liten runde gjennom sentrum og heimatt bakkane gjennom skogen bak Bringsås.
Nettoløpetid blei litt over ein halv time, og samla tid på beina kanskje 50minutt.

Herleg å vera på løpetur når eg hev overskot og beina kjennest gode! Binna har ikkje eingong tid til å ta bilde...

Så utruleg deileg det var å vera på løpetur igjen!
Dessutan har eg fått investert i eit par nye løpesko.
Og dei gleder eg meg til å prøve meir også.

Fint å kjenne på overskot, det er ikkje så ofte eg gjer for tida.
Eg håpar jo at eg får trent litt meir igjen til neste år, for eg kjenner at eg blir meir og meir inspirert til konkurransar neste år. Og då er det fint å legge eit lite grunnlag alt nå, i alle fall når det gjeld løping.

Det er i alle fall ikkje den mørke årstida som skremmer meg frå å løpe, i dag var det nemleg utruleg fint å vera ute rundt kl.21 og løpe i mørkret. Jolebjørkebelysninga gjorde visst susen!
Sjølv om eg framleis ikkje heilt har skjønt kva som er poenget med det der treet.
Men det er jo heller ikkje så viktig å skjønne alt her i verden...

Hm - hvor er jeg nå?

2011-11-09T21:24:00.000+01:00

Tenkte eg i dag då eg var på tur.
Skulle eg ikkje vera på toppen NÅ?
Men kvifor er toppen der framme, og det er bratt ned og bratt opp att mellom meg og toppen, og eg er sliten, og kunne tenkt meg å vera heime nå...

Av og til kan det vera mørkt også når det er sol...

"Hm - hvor er jeg nå? Ein rask gjennomgang av kart og kompass før turen" er forresten ein brosjyre som har stått lenge samanklemt mellom andre bøker i bokhylla mi. Den kan forresten bestillast på idrettsbutikken.no.

For meg handlar orientering ikkje berre om å vite kor eg er hen, men også om å oppfatte situasjonen min, halde oversikt, og bevare roen uansett.
Det har eg vore flinkare til då eg var yngre.
Nå er eg ikkje lenger så sikker på det.
Både ute i naturen, og i livet ellers.

Akkurat nå skulle eg gjerne hatt ein slik brosjyre som omhandlar om å finne fram i livet.
Kor er eg nå?
Det lurar eg på.
For akkurat ei veke sida har eg hatt min siste psykologtime. Den aller aller siste.
Etter ganske mange timar. Veldig mange, faktisk. Tida gjeng jo fort.
Og eg hadde mykje å snakke om.
Det har eg fortsatt.
Men før eller sida når behov endrar seg, er det på tide å sjå seg rundt.
Kor eg er nå?
Kor går kursen hen nå?
Finn eg nokre nye haldepunkt undervegs?

Eg veit nå i alle fall kor skuggen min er hen - og Binnas også.

Eg har jo ingen kart og ingen kompass i livet mitt.
Og eit vegvalg må eg jo ta.
Kanskje eg skal spørre andre om retning?
Låne med meg eit kompass?
Få ei beskriving av starten på vegen?
Det håpar eg.

God tur...

Me kom fram til slutt.

Bukse- og bålkos i haustvêret.

2011-11-05T12:32:00.000+01:00

November er her med skikkeleg typisk novembervêr: yr, regn og tåke, men heldigvis er det jo ganske mildt ute.

Spurvar i haustvêret. Kor mange ser du? ;)

Eg fann ut at det var på tide med ny turbukse.
Den gode, gamle SWIX-buksa mi er utruleg deileg, men begynner dessverre å falle ifrå einannan snart. Ikkje så rart, kanskje, etter fire års bruk?
Stormberg er eit merke som eg ikkje har vore bort i før bortsett frå ei fleecejakke eg fekk som jolegåve i fjor, og den er utruleg deileg og veldig fin.
Skallbukser derimot har eg alltid halde meg til gore-tex, og spesielt tre-lags gore-tex, sidan eg synst at nettingfôr i to-lagsbuksar er alltid litt i vegen og gjer buksene litt varme.

Men så kom det altså det fristande tilbodet av ei Stormbergbukse på meg på måndag.
På stativet i butikken var buksene stortsett i størrelsane L og XL, men jammen var det ein damemodell i M!

Stormberg Berlevåg d. "Vindtett, vanntett, fuktighetstransporterande,.." osv. Med andre ord: funksjonell skallbukse.

Etter å ha prøvd buksa var det berre å fastslå at passformen var perfekt, nettingfôret behageleg (til tross for at det var litt varmt i butikken, og eg synst at skallbekleding med nettingfôr stort sett blir klamt når det blir varmt), og prisen god, kvaliteten var god, og prisen var god...

Testing av buksa i typsik haustvêr.

Så nå har eg altså fått meg ei ny turbukse, og prøvd den på rusletur, tur i regn, motbakketur i tåket, testa isolasjonen under ein heil times lunsj ute i skogen (ja, den varmar også, pussig nok, og det har mykje å seie for meg som er frysepinne når eg ikkje lear meg), eg har sykla med den på tørt føre, gjennom regn og yr, og buksa har så langt halde mål på alle måtar.

"Harry Potter-treet" langs vegen mot Raudkleiv.

Typisk novembervêr. Men buksa var faktisk heilt perfekt til slike forhold! (Greier du å sjå turgåaren heilt i enden av vegen?)

Så eg er storfornøydd!

Akkurat nå er jo vêret slik at det blir for varmt for meg med stilongs, mens det er for kaldt utan, i alle fall på tur. Så denne buksa dekkar akkurat behovet for varme og beskyttelse mot vind og regn nå om hausten.
Og dumt er det jo ikkje heller at Stormberg har eit bevisst forhold til både miljø og samfunnsforhold.

Her er nokre utdrag frå nettsida til Stormberg som kanskje skil denne produsenten frå dei fleste andre:

Stormberg har en panteordning på alt av Stormberg sports- og turtøy. Lever inn ditt brukte sports- og turtøy i en av Stormbergs butikker og få en pantelapp.

I Stormbergs selskapsvedtekter står det at 1 % av Stormbergs omsetning ekskl. mva skal brukes til humanitære og samfunnsnyttige prosjekter, primært for barn som har det vanskelig.

Stormberg jobber kontinuerlig med å redusere klima- og miljøbelastningen knyttet til virksomheten.

Så nå gleder eg meg berre til fleire turar ute. Uansett vêr!

Buksa er god å sykle med fordi ho er vindtett, men pustar samtidig, og har god passform med ekstra god plass rundt knea og tilstrekkeleg lengde samt strikk ned rundt anklane slik at det ikkje blir glipp ned mot skoene,
den beskyttar mot regn samtidig som den ikkje blir klam på innsida,
og den varmar faktisk når ein står stille utan at ein begynner å "koke" i den når ein for eksempel stikk innom butikken på veg heim att.

Furu i skodde.

Klart det kan virke som ei utfordring å kome seg ut på tur når det er skodde og fuktig og dårleg sikt ute. Men framleis er det mildt og fint ute, og viss ein hev lyst, så er i alle fall forholda nå glimrande for å fyre bål ute. I alle fall viss ein tek med seg littegrann ved sjølv slik som me gjorde på siste torsdagsturen vår.

Bålkos ute på tur.

Eg må sei at eg meir enn gjerne tek den vesle ekstravekten av litt tør ved når me går tur. Det er heilt fantastisk med eit varmande bål ute, spesielt nå på denne årstida.
Herleg!

Trappeløpetrening i sjøormtårnet

2011-10-30T20:54:00.001+01:00

I går var eg ute på løpetur, på første gong på lenge. Eg har ikkje løpt på heile to månader no, bortsett frå halvmaraton i Oslo for ein månad sida, og eit halvhjarta forsøk på å springe i skogen med lett sekk.
Men i går så var både inspirasjonen og motivasjonen såpass stor at eg faktisk berre måtte ut!

Dessutan har eg tenkt på at eg burde prøve å halde Binna i litt bedre form enn det ho får av å gå rusleturar. Så derfor var det på med joggesko, løpetøy og refleksvest, Binna fekk på reflekssele, og eg røska med meg ein energigel, sidan eg i god gamal, laurdagstradisjon hadde ikkje ete på ganske lenge...

Sidan eg ikkje hadde løpt på ei stund tenkte eg meg at eit nytt mål å løpe mot, ville vera fint.
Og kva finst det av større attraksjon i Seljord for tida en sjølve

sjøormtårnet

å oppsøkje?

Eg skulle uansett berre jogge littegrann, kanskje 5km eller noko.

Det var mørkt ute, og eg hadde berre sett sjøormtårnet midt på dagen. Nokon meinte at tårnet ser imponerande ut i mørkret.

Så det ville eg finne ut.

Og eg blei ikkje skuffa.

Seljord har jo med dette fått si første femetasjers-bygning!

Seljord har ein nokså flatt struktur ellers, må vite.

Eit par bygningar på tre etasjar, og resten er på to etasjar.

Så sjøormtårnet er virkeleg blitt landemerke.

Sjøormtårnet "by night". Nedste etasje med inngangen.

Ein velfortent kvil etter ca fem km og fem etasjer med trapper. Både eg og Binna har fortsatt løpeformen i behold.

Det er sittebenkar og utsiktspostar på kvar av dei fem etasjene.

Sjøormtårnet sett utan- og nedanfrå. Heile fem etasjer.

Sjøormtårnet by night.

Etter at eg og Binna hadde sprunge opp fem etasjar med trapper, tatt litt bilder, og sprunge ned att, og tatt enda fleire bilder på utsida, bar det tilbake. Og eg begynde å kjenne at eg hadde tapt litt av løpeformen, i alle fall i motsetning til Binna, som lystig og fornøydd trava foran meg med hanskene mine i munnen. Kondis er ferskvare, påstår nokon. Det høyrest rimeleg ut. Godt at ikkje Binna visst det, da.

På motsatt side er det eit rom med benk og informasjonstavler. Binna hadde benken heilt for seg sjølv denne kvelden. Sjølv om ho ikkje hadde så veldig lyst til å sitte på den. Ho ville springe vidare, nemleg. Sprek jente!

Do-it-yourself: Å reparere sko

2011-10-28T20:23:00.000+02:00

Eg har alltid likt å gjera ting sjølv, og å lage ting sjølv.
Dessutan likar er å fikse ting.
Sjølv om posen med etiketten "Skal fiksast" stort sett blir stappfull før eg begynner å ta tak ting.

Men av og til så kan det ikkje vente.
Då eg gjekk pilgrim frå Vågsli til Røldal i slutten av august dette året, så heldt mine gamle fjellstøvlar ganske bra. Og nesten heilt fram også.
Men ved synet av stavkyrkja i Røldal, så kollapsa dei.
Solen løsna.
Frå halve støvelen.
Sidan eg hadde rekna med dette, hadde eg tatt med tape. Elektrisk tape.
Elastisk og sterk.
På denne måten fekk eg surra fast solen til støvelen igjen og gjekk dei siste 50m fram til kyrkja.

Eg er så glad i desse gode gamle støvlane mine. Dei er riktignok over 10 år gamle nå, og har fått skikkeleg juling gjennom åra. Spesielt under redningshundtrening kunne det gå hardt for seg, over stokk og stein og gjennom myrar og buska og kratt i full fart. Om vinteren blei det mykje tråkking i snø, og spesielt vårskaren tok til slutt knekken av tåforsterkninga laga av gummi.

Sidan gore-texen framleis er tett, og støvlane er utruleg gode, mens økonomien er dårleg, så ville eg ta og reparere støvlane framfor å kjøpe nye.
"Bruk Sikaflex!" fekk eg høyre som tips av ein annan pilgrim.
Som sagt, så gjort.
Eg tok ikkje bilder av reparasjonen. Eg må innrømme at eg var såpass skeptisk at eg nesten blei overtruisk. "Berre eg ikkje tek bilder av dette og bloggar om det, så gjeng det sikkert bra."

Det gjekk bra. Støvlane har alt vore på fleire fjellturar nå.
Solane heng fortsatt på.

Okay, dette ser ut som reklame for Sikaflex. Det er det ikkje. Eller jo da, men ikkje betalt.

Sikaflex (Sikaflex®-11 FC+)er basert på polyuretan, noko som også er ingrediensen for reparasjonslim som "Seamgrip Seam Sealer" og "Freesole® Urethane Formula Shoe Repair", og det funkar veldig bra!
Og det ser ut til at det er ganske så mykje den kan brukast til: "Allsidig liming, tetting og fuging av de fleste materialer, for eksempel: tre, betong, siporex, murverk, metall, plast, keramiske fliser etc." som nettsida til Sika opplyser om.

Det er nok berre fantasien min som set grenser her for kva eg nå kan finne på å fikse!

Og når eg først var i gang med do-it-yourself og skoreparasjon, fann eg eit anna par gamle sko.
Gode, gamle sko.
Dei har eg også slitt ut i årevis, og eit par saumar hadde løsna. Men her også, så var gore-texdelen i orden, og skoene er såpass gode å gå med, at det er heilt uaktuelt å kaste dei enno.

Denne gangen brukte eg nål og tråd.
Det er alt som trengst: ei kraftig men ikkje for tjukk rundnål, veldig sterk tråd (helse av lin og den typen som er laga til å sy skinn og lær med, det er denne eg hadde liggande heime, og ein skarp saks. Eventuell ei tang, men det kjem an på kor sterk ein er i nevane.

Ved første forsøk sydde eg på vanleg måte, ved å stikke nåla gjennom hola frå den gamle saumen, og dra godt til. Men etterkvart blei det vanskeleg å dra nåla igjennom.
Det er lettare å sy "laust", altså sy slik at ein ikkje drar i tråden, men let den lenge i løkker. På den måten er det lettare å kome til på undersida av skolæret.

Utstyret eg brukte: rundnål, skarp liten saks og tang (ikkje med i bildet).

Første saum blei litt klønete. Men øvelsen gjer meistar.

Det var vanskeleg å få til ein fin saum her, men den blei i alle fall sterk.

Med litt skokrem på er saumen ikkje så synleg lenger.

Det ser ganske brukbart ut frå avstand. Og det viktigaste er jo, at den nye saumen er sterk.

Og så var det ein saum på den andre skoen også. Her let eg tråden henge i større løkker mens eg sydde, og stramma til alt saman heilt til slutt (brukte tang her).,

Denne gongen blei resultat bra, og saumen ganske pen også.

Eit par gode knuter til slutt.
Og skoene er fiksa og klar til bruk igjen :)

"Off"-season eller "inn"-season?

2011-10-21T21:59:00.001+02:00

For mange triatletar er det gjerne "off-season" nå gjennom hausten/vinteren. Då er det tid for å kutte ned på triatlonspesifikk trening, drive alternativ trening og lade opp til neste årets sesong.

Eg kjenner det kanskje litt annleis i år, sidan eg enno ikkje har planlagt konkurransar for neste år.
Mest sannsynlegvis blir det triatlonkonkurransar i Norge, det har eg ikkje hatt ein einaste av i år, og det har eg savna!
Og sidan min siste triatlon har vore i mai, så har "off-season" min vart ganske lenge nå...

Og eigentleg kjenner eg det som eg er midt i ein kjempesesong!
Hausten har vore så flott fram til nå, med fint solskinn, klar luft og fine fargar i fjellet.
Og eg har aldri gått så mykje tur i skog og fjell, og sykla i terrenget som i år.

Og det er jo ganske god trening, det!
Så eg er midt i terrengsesongen, kjenner eg. ta fram terrengsykkelen, pakke ein lett sekk, og rett ut på tur. Pakke stor sekk, ta med litt ekstra vekt oppi, og ut i skogen og i motbakke.
Ta med ein god venn, pakke tursekken og opp på nærmaste topp.
Ta Binna, fleecejakke og hundeutstyr og ut på hunde-luftetur.

Ta veslesekken, pakke lett, og ut på skogsjoggetur.

Så mange moglegheitar!
Så sidan sist har eg følgt innfallsmetoden nøye, og gjort folgjande:

Torsdag:
- fellestur i lett terreng

Fredag:
- 30min transportsykling inkl. 125m stigning

Laurdag:
- Skogsløping med lett sekk, 40min, 160m stigning
- 45min rusletur med Binna

Utsikt frå skogsløpetur.

Søndag:
- Tur i hyggeleg selskap til Hattefjell (med 10kg sekk, for ekstra trening)

Binna på Hattefjell sist søndag

Måndag:
- Rusletur med Binna, 30min (i Seljord ser me vel bort frå så lite som 65m stigning, gjer me ikkje det?)

Tysdag:
- Transportsykling 30min, 125m stigning, og det var alt beina kunne gje meg den dagen. Sliten...

Onsdag:
- Terrengsykling, 30km, >500m stigning (her skulle eg gjerne hatt GPS - dei forskjellige nettbaserte karttenester visar høgdeforskjell på mellom 550 og 1000m. Det var sterk stigning i starten og ganske kupert etterpå - dessutan var det motvind - men fint var det)
- Rusletur med Binna (125m stigning med lett sekk)

Min kjære Hardrocx shock machine, i Kivledalen. Rekognosering av turvegar, her skilting mot Nordnibba. Kanskje går neste tur dit???

Torsdag:
- Fellestur med middels tung sekk (ca 8kg) 160m stigning, over to timar
- Transportsykling med middels tung sekk etterpå (125m stigning kjendest ganske mykje da)
- Rusletur med Binna ca 35min, 100m stigning (det kan me godt nevne, det)

Fredag (idag)
- sliten... men likevel: transportsykling med 125m stigning (over 1,5km, det kjennest godt i beina)

Haustfargar i Seljord sentrum

Eg er altså frista til enda ein gong å døype om bloggen min, denne gongen til "motbakkebloggen", men så mykje motbakke er det jo ikkje her likevel. Dessutan er det brattare andre stadar.
Og bakkane har jo blitt ei vanesak etterkvart.
Då eg flytta til Seljord blei eg fortvila over alle desse bakkane.
Nå tek eg alle desse ekstra høgdemetrane godt i mot.

Det er praktisk, det. Bakketrening på veg heim. Kjekt, det.

Og så må ein hugse på å slappe av. Viktig det au :)

Opp! Med sykkel og på beina.

2011-10-15T23:10:00.002+02:00

Eg driv jo ikkje akkurat med systematisk trening for tida. I så fall måtte det vera trening etter "innfallsmetoden".

Men eg kunne jo tenkt meg å koma på ein del lokale toppar her omkringi løpet av hausten, men nå ser det ut som om snøen har lagt seg over 1000m her, så eg får sjå om det ikkje heller bli toppturar til våren/sommaren igjen.
Men det er jo så fristande å koma seg på tur for tida, nå når hausten er så vakker som den er!
Og då kan det godt vera turar på beina, på sykkeln, på løpesko...

Denne veka har eg i alle fall fått bruk for terrengsykkelen min.


Terrengsykkeln min er ganske "sivil" med sykkelstøtte og lås på styre, men den likar segbest	på fjellet!

Motbakkesykling er jo utruleg god trening, og det er verdt strevet også, for ein får fin utsikt på toppen, og blir så belønna med ein rasant tur nedover igjen. Og dét er jo moro og verdt strevet!
Spesielt når vêret er fint, grusen er tørr, og haustfargane susar forbi i full fart.

Mellom Grunningsdalsvegen og Grimås. Det blei varmt i motbakken! Og eg måtte ta bilde av Skorve.

Herleg!
Denne veka hugsa eg å stoppa for å ta bilder mens eg syklar oppover.
Det går nemleg ikkje an å stoppe på veg nedover, for då ville eg jo miste fart!

Grimaren (1169 moh.) sett frå vegen lenger ned. Litt snø er det alt kome på den.

Idéen var å å sykle opp til parkeringsplassen på Grimås på ca 760 moh., og så bytte til joggesko og rusle litt oppover på stien mot Tjorbu.
Syklinga gjekk utruleg greitt, og eg kom meg opp til parkeringsplassen på den vanlege tida mi, 1t15min, inkludert eit par stopp for klesskifte og for å ta bilder.

Standardbildet mitt frå Grimåsturen. Meg, sykkelen, parkeringsplassen (762 moh.) og fjellet i bakgrunnen. Godt med ein pust i bakken etter å ha sykla 626 høgdemeter...

Så tok eg stien fatt og rusla i ein halv time oppover, men fann etterkvart ut at joggesko ikkje var det beste skovalget her. Dessutan var klokka blitt altfor mange, så eg snudde igjen.

Snø! Det hjelper ikkje med joggesko her altså..

Men når stien er slik som her, tørr og fin, er det moro å småspringe i fjellet også. Deileg!

Eg har jo fortsatt lyst til å gå ein tur opp på Grimaren, (1169 moh.), men om det blir noko av i år, får tida vise. Og energinivået mitt ;)

Det er ingen skam å snu. Fjellet vil jo alltid vera der og vente på deg :)

Buldring ved Sundsbarm

2011-10-13T22:17:00.000+02:00

Eg har merka at kreftdiagnosen til Binna har satt sine spor hos meg.
Det har ikkje ein dag gått sidan eg har tenkt over kva eg skal gjera vidare.
Skal ho bli med på Veterinærhøgskolens forskningsprosjekt?

Det var mange grunnar for og imot.
Etter at eg bestemte meg for å legge til sides dei sentimentale grunnane og la ho delta i prosjektet, så har det dukka opp praktiske forhold som stoppar det heile for tida: bilen har vannlekkasje. Det er mest sannsynlegvis vannpumpa som er gåen. Den må jo fiksast får me legg ut på tur til Oslo.

Så for å "slå i hel" tida, eller betre sagt: avlede meg, så går eg tur, syklar tur, spring rundt i fjellet - det er jo så nydeleg vêr for tida!

I dag blei det torsdagstur igjen. Og det var faktisk godt å måtte koma seg ut av huset litt tidleg, sidan vêret idag var heilt utruleg flott: solskinn og blå himmel heilt frå morgonen av!

Denne torsdagen stod det altså Hanakamjuvet på planen.
Eg kjenner at eg blir ganske lommekjent der snart.
Men det går ikkje an å bli lei av denne turen. Hanakamjuvet er såå fint!
Ulempen akkurat er berre, at med den låge sola nå på denne årstida, så ligg juvet i skyggen også midt på dagen.

Men me gjekk nå igjennom juvet og litt vidare og tok lunsjen i strålande solskinn ved dammen til Sundsbarmvatnet. Med medbrakt suppe, tent bål, pinnebrød og kaffe blei det utruleg deileg å slappe av.
Nokre flotte bergknausar fristar også til litt småklatring og buldring.
Her er det stort potensiale for å rense fjellet litt og lage enkle ruter å klatre i.

Kanskje kan det vera eit prosjekt til neste år viss eg får med meg nokre praktiske menneske?
Alternativ trening til all svømming, sykling og løping er jo alltids kjekt - og sterk i armane blir ein også av å klatre. Og styrke kan ein jo ikkje få nok av eigentleg...

Hanakamjuvet. Litt i skuggen på denne tida av året, men fint likevel.

Kven skulle trudd at magasinene IKKJE er fulle etter så mykje regn i sommar??? Sundsbarm har fortsatt plass til meir...

Det var masse rekved nede ved dammen. Det var utruleg fint!

Vannslipte årringar. Naturskapt kunst?

Utsikten frå dammen ved Sundsbarm gjennom Kivledalen retning Seljord.

Ein klatrande miljøarbeidar.

Det var mange plassar der det gjekk an å buldre.

Kunne dette bli eit lite klatre/buldreområde, tru? Så fint med utsikten over vatnet også.

Slik ser det ut når ein strekker seg mot himmelen langs ein fjellvegg. Det kriblar litt i handflatene berre ved synet...

Eg gjekk nå der og fekk mange gode idear. Ikkje så rart med så hyggeleg selskap, blå himmel og solskinn omgitt av vakre fjell og vatn...

Kreftforskning

2011-10-06T20:31:00.001+02:00

Det blei ingen operasjon på Binna likevel.
Røntgen av lungene viste at det var spredning av svulstane til lungene, spesielt på den høgre sida.

Så det var ikkje forsvarleg å føreta eit såpass tungt inngrep.
Denne eine operasjonen hadde heller ikkje blitt den siste, sidan det er fleire svulstar som burde vore fjerna.

Det er greitt. Kva skal eg ellers gjera?
Binna er uvitande og har det fortsatt bra.
Ho vil gå tur, ete, sova, leike med nabobikkja, få kos, og slappe av, akkurat som før.

Livskvalitet er viktig for dei som er sjuke. Det gjeld både menneske og hund. Her er Binna i full gang med å leike med nabohunden. Dei er kjempegode venner!

Men i dag kom eg i kontakt med ein forskar frå Norges Veterinærhøgskole.
Der driv dei med å utvikla ein ny type medisin mot brystkreft/mammary cancer.
Og denne blir tatt opp mykje saktare enn vanleg cellegift, slik at det blir ingen, eller få bivirkningar.

Og hundar som Binna er dei ideelle kandidatane for å delta i prosjektet.
Dei treng fleire hunder, så langt er det tre bikkjer som har deltatt.

Medisinen har sålangt vist seg å stoppe veksten av svulstane (spesielt metastasane).
Denne type forskning er nyttig både for å utvikle medisin mot jursvulst hos hund, men også mot brystkreft hos kvinner. Det visar seg nemleg at hunder "får" kreft akkurat som mennesker.
Mens forsøksdyr (mus, rotter osv) blir påført kreftceller og så forska på.

Så om Binna hadde deltatt i dette prosjektet, så hadde det tilført tyngde til forskningsprosjektet, og dermed kanskje bidratt til at det blir kasta lys over utviklinga av medisin mot brystkreft.
Og det er jo kjekt.

Korleis ville det vera for Binna å bli med på eit forskningsprosjekt? Ein sprøyte kvar dag? Kva er hennes synspunkt på dette, tru?

Ulempen med det heile er, at veterinærhøgskolen er i Oslo, mens eg er i Seljord.
Og Binna skulle bu på høgskolen 7-9 dagar av gongen.

Mens eg blei forsikra om at hundane blir skikkeleg godt ivaretatt, og at dei blir avdelingas "maskot" mens dei bur der denne veka dei får behandling.
Sidan dei hev så få hundar som er med på prosjektet.

Eg har ikkje bestemt meg enno.
Eg skal la det synke litt og sjå kva det blir til etterkvart.

At Binna og eg skal ha det så godt me kan, er klart.
Binna min trufaste treningskamerat, "spotter" på styrketrening og viktig initiativtakar til mange rusleturar når eigentleg hadde bestemt meg for å bli inne, skal ha det så godt som ho kan få det.
Ho skal bli (enda meir) bortskjemt.

Binna ute i sola i dag. Etter å ha leika med nabohunden.

Gode venner fortener det:)

Operasjon

2011-10-04T20:18:00.000+02:00

I morgo er det tid for operasjon. Ikkje for meg, men for Binna.
I to år har ho hatt jursvulstar, noko som er ganske vanleg for tisper over 10år, og så lenge desse svustane ikkje veks så fort, er dei ingen hindring til at hunden kan leva eit godt liv.

Men for ei veke sida har den eine svulsten plutseleg blitt mykje større. Nesten dobbelt så stor, på størrelse med ein flatklemt tennisball. Dessutan la eg merke til at Binna ikkje lenger la seg på golvet utan å ta seg god tid. Den svulsten er tydelegvis i vegen nå.

På fredag var eg til veterinæren med Binna, og det var klart at svulsten såg alt anna enn harmlaus ut, og neste ledige tidspunkt for ein totimars operasjon blei leita fram. Og det er onsdag, i morgo.
Først skal Binnas lunger røntgast. Det er slik at desse svulstane kan utvikle seg til kreft og spreie seg til ulike organ, gjerne først til lungene. Men er dei heilt frie, blir det operasjon i morgo.
Viss ikkje, så kan eg berre håpe på det beste og nyte tida saman med Binna så lenge eg kan.

Det er frykteleg å vite at ho kanskje ikkje er så lenge med meg.
Men foreløpig er ho i god form ellers.
Ho blir med på tur, har god matlyst, besøker nabohunden for å herje, hentar fram leikene sine når eg set musikken litt høgt, "rydder" rundt i sakene mine, inntar med størst selvfølgelighet sofaplassen min, naskar til seg godbitar der ho kan...

Binna blir 11år i november, og eg har kjendt ho sidan ho var fire dagar gamal. Eg har gått tur med mora mens Binna enno var valpen i magen hennes. Me er ganske uatskillelege. Eg er det, i alle fall.

Binna er med på dei fleste køyreturane.

Binna er med på dei fleste turane. Og får alltid litt av maten min, sjølvsagt :)

Kanskje ikkje så morsamt når ho et opp energigel som er vanskeleg å få tak i. Men ho blir alltid tilgitt!

Binna synst jo ikkje alltid at det er like stas å ta bilde. Men ho blir gjerne med når eg badar.

Binna på Hattefjell denne sommaren.

Binna elskar folk og spesielt gode venner :)

Eg har lært mykje av henne når det gjeld restitusjon. Ein skal kose seg når ein slappar av :)

Eg har mange gode minner frå rusleturar med Binna. Og mange fine bilder også :)

Så får eg håpe at eg har ho ei god stund til.

Å kome på skråplanet

2011-10-02T15:22:00.000+02:00

Siste torsdag var det tid for torsdagsturen vår.
Og vêret var sååå fint!
Sol, blå himmel, temperaturar rundt 20 gradar, var det ikkje slik me skulle hatt det i (heile) sommar?

Men men, det er aldri for seint å nyte sommaren, og sist torsdag var plassen å gjera det på i Vrådal.

Ingen store sprell her, og ingen lang tur, men ein flott tur i eit spesielt og vakkert landskap, med fantastisk utsikt mot fjellet rundt.
Så mange fine fjelltoppar i det fjerne som eg enno ikkje har kome meg oppå...

Stien mot Hægefjell var veldig godt markert med raud farge. I tillegg var det mange stadar satt opp små vardar. Det såg utruleg koseleg ut i det flate landskapet.

Eg var nødd til å legge enda ein liten stein på toppen. Ikkje sikkert den varar gjennom hauststormane, men den får nyte utsikten så lenge den varar :)

Landskapet var utruleg spesielt. Og det var veldig mykje kartlav, nesten overalt.
Kartlav er forresten IKKJE MOSE!
Du kan seie at kartlav levar i kollektiv. Det er ein symbiose mellom algar og sopp. Algene produserar energi/næring i form av fotosyntese, mens soppen sørger for godt feste på undergrunnen, og forsyner algene med mineral og vatn.
Ganske smart, ikkje sant?

Kartlav ( Rhizocarpon geographicum)

Nydeleg landskap og fantastisk utsikt. Eg kunne ha gått der mange fleire timar utan å gå lei, trur eg.

Hausten er her, og sjølv om mange bjørketre i høgda ikkje har vist så flotte haustfargar i år, så sviktar i alle fall ikkje rypebær - for ein fantastisk farge!

Rypebær (Arctostaphylos alpinus) i haustdrakt.

Det er så utruleg kjekt når det er satt opp skilt med avstandar til turmål. Det var også satt opp kart med jamne mellomrom. Om vinteren er det køyrd opp skiløyper her. Det må då vera eit flott landskap å gå på ski på også?

Med lufttemperaturar på rundt 20 gradar til og med på 860 m.o.h. kunne det ha frista med eit bad. Men - ehem - vatnet hadde nok kjølt seg ned litt for mykje for min smak... men fint var det jo å sjå på.

Eit lite vatn ved "luktarhola"

Sååå fint det var der! Eg må koma meg tilbake dit ein annan dag og går der litt til.

Her var det lett på koma på skråplan. Det var liksom litt skrått overalt.

Endeleg er turstøvlane mine fiksa igjen også. Håpar dei varar ei stund nå.

Klar turen hadde ikkje blitt så fin viss me hadde vore der i frisk bris, skodde og 8 gradar.
Solskin hjelpar på opplevinga, men likevel: eg har nå fult ut skjønt at skisenteret i Vrådal kallar seg for "panorama".
Det passar utruleg bra!

"...for du er ein vinner!"

2011-09-29T20:04:00.000+02:00

Det blei ein utruleg flott dag i Oslo på søndag.

Dagen begynte med at vekkerklokka ringte kl.5.00 (*gjesp*), og at eg ein halv time seinare kunne sette meg inn i ein behageleg bil og la meg køyre te Oslo.
Det blei ingen kjedeleg tur, for både før og etter at andre maratonmannen blei plukka opp i Drammen, blei det masse prat om trening, treningsløyper, og treningsmetodar og tider og tidlegare løp.
Det var tjukk tåke frå Drammen inn til Oslo, men blå himmel skinte igjennom tåka og lova ein dag med fine forhold å springe i.
Gutta skulle starte på heilmaraton kl.10:20, mens halvmaratonen min ikkje starta før 13:40.
Dermed hadde eg god tid til å heie på Helene og gutta, og god tid til å skifte, tusle gjennom messeteltet, stå i dokøen, prate med andre løparar, og nyte stemninga.

Me har stilt oss opp for å heie Helene og gutta ved maratonstart.

Sola kom ut etterkvart også, og temperaturen var behageleg, mens folket strøymde på til Oslo sentrum. Heile 8000 halvmaratondeltakarane blei annonsert over høgtalaren!
Sidan eg ikkje hadde løpt sidan 20.august var eg temmeleg usikker på kor hen eg skulle plassere meg i startpulja.
Eg fann det tryggast å stille meg rett bak 2:20-ballongen som fartshaldaren hadde festa på seg. Tenkte at viss dette tempoet skulle bli for sakte, så kunne eg vel alltids auke farten undervegs.
Eg møtte Turid også, som skulle vera fartshaldar for 2:30-gjengen. Eg er imponert. Det å halde eit jamnt tempo over eit løp må vera ganske krevande. Også med dagens teknisk utstyr!

Startskotet gjekk, og massen sette seg i bevegelse. Det var første gong eg var med på eit slik stort løp, og det var utruleg artig å vera ein av så mange. Farten viste seg først å vera fin for å varme opp, men etterkvart litt for sakte. Beina kjendest fine og sterke. Så etterkvart jogga eg rundt og forbi og i sikksakk mellom løparane. Etter 7-8km var 2:15-ballongen i sikte, og eg blei like godt løpande bak den.

Nokre sekund før starten på halvmaraton. Artig å vera blant så mange!

Men at eg hadde brukt alt for lang tid på å nyte stemninga og prate med folk og heie på løparane, og for lite tid på å få i meg nok mat FØR løpet, ja det begynte eg å kjenne alt etter 4-5km.

Sulten blei eg! Og tørst!
På første mat- og drikkestasjon heiv eg innpå ein bananbit og skylte ned med sportsdrikke, men det viste seg ikkje til å vera nok. Berre etter 10min var eg sulten igjen!

Ved dei påfølgjande matstasjonane tok eg så mange krus med sportsdrikke eg kunne få ned, og tok også to bitar banan. Og det kjendest godt med litt mat i magen.
Banan har aldri svikta meg på eit løp! Det går ned uansett, og kranglar ikkje.

Etter 10km kjendest beina fortsatt gode, pusten var god, kondisen god, og eg avanserte etterkvart til 2:10-fartshaldaren. Det viste seg å vera ein livleg kar som heie på gjengen bak seg, og det var utruleg gøy.
Samtidig møtte eg også eit par gonger Vest-Telemark sprekaste diakon, Eilev, undervegs, og me utveksla heiarop i den grad me hadde pust til dette.

Ved km 16 derimot begynte leggane mine å bli utolmodige og ein smule slitne. Ved km 17 trua dei med protest i form av krampar. Eg senka farten og lot 2:10-ballongen forsvinne. Ingen fartshaldar stoppa ved drikkestasjonane, og eg var fortvila etter mat og drikke!
Nå gjekk eg også eit par steg meir gjennom desse stasjonane enn det som var nødvendig. Eg kjendte tydeleg at beina mine ikkje var vant te å løpe lange turar på asfalt lenger, og tenkte at eg neppe ville krangle med dei.

Joda, eg greidde å springe i fin form forbi Helene, som hadde stilt opp med heiagjengen sin og med medalje rundt halsen etter fullført heilmaraton, for så å småjogge forsiktig vidare. Heiagjengen dukka også opp att på Karl Johan, og der var det så mykje folk som heia at eg neppe kunne GÅ der, sjølv om eg hadde forferdeleg lyst til det. Eg beit tennane saman og håpa på at leggane ikkje akkurat der og då ville begynne å krampe på ordentleg.
Ved siste stigning før mål unna eg meg å gå eit par steg - herleg!
Men kor var målet hen?
Hadde ikkje nokon nettopp ropt ut at målet var berre 200m unna???

Kva slags lange 200m kunne dette vera?
Ja da, dette er jo eit heiatriks. "Du er snart i mål", "Du er snart på toppen" - juks alt saman - men heilt greitt :)

Endeleg, etter nokre "endelause" minuttar var målet i sikte, og eg kjendte kor letta og fornøydd og glad eg blei.
Eg prøvar alltid å kjenne etter ekstra godt når eg nærma meg mållinja, spesielt på lengre løp.
Eg synst nemleg at ein skal vera fornøydd med seg sjølv når ein kjem i mål.
Uansett tid, uansett bakgrunn, forventningar.

Eller som distansen halvmaraton blir beskrive på Oslo Maraton si heimeside:

"Opplev Oslo gjennom 21 kilometer langs byens flotte fjordlinje. Garantert langt nok til at du blir både svett og sliten, men en litt enklere distanse å gape over enn en hel maraton. Og absolutt langt nok til at du virkelig har noe å feire når du krysser mållinjen, for du er en vinner!"

Då eg hadde kome i mål og kikka på mobilen min (eg hadde faktisk ikkje med klokke på løpet), så var klokka blitt 16.00. Så eg lurte på kva slags tid eg hadde fått - og det viste seg at eg faktisk har ikkje brukt meir enn 2:11:12 !
For ei fantastisk tid!
Med såpass lite trening som eg har gjort dei siste tre månadene, og INGEN løpetur sidan 20.august!

Eg er så superfornøydd med søndagen. At eg plutseleg bestemte meg for å dra likevel, stille på halvmaraton og ikkje på 10km, og at eg greidde å nyte dagen, kosa meg undervegs, og koma i mål med eit smil. Alt saman er berre heilt herleg!

Eg har til og med alt printa ut diplomen min. Eg har også hengt opp den fine medaljen min som eg hadde så lyst på. I stoga, sjølvsagt. Ved sida av Ironmanmedaljen. Grete Waitz treng ein æresplass og fortener å bli sett - også om det berre er på ein medalje.

Eg er stolt og glad over å ha ein medalje med Grete Waitz på. Uendeleg inspirasjon!

Oslo (halv-)maraton eller: er eg ved mine fulle fem???

2011-09-24T21:11:00.000+02:00

Eg har fortsatt ikkje tenkt å springe maraton på Oslo maraton.
Men eg har fått endra distansen frå heil- til halvmaraton.

Men korleis i all verden kunne dette skje???

For å belyse gangen i saka, skal eg gjengje litt av dagens protokoll:

kl.12:30 Helene ringer frå Oslo og lurar på om eg ikkje likevel skal endre distansen frå heil- til halvmaraton. Sidan ho kunne fikse dette der og då.
kl 12:33 Eg takkar pent nei til det. Eg er ikkje i løpeform. Eg skal ikkje springe. Det er best å stå over og bygge opp formen og motivasjonen min.
kl 12:40 Eg kjenner at eg kunne springe halvmaraton viss det ikkje var for at Oslo er så langt unna og eg ikkje orkar å køyre fordi konsentrasjonsevnen min er så redusert for tida.
kl 12:45 Eg finn ut av nokon eg kjenner frå Dalen skal delta i morgo
kl 12:50 Eg har funne ut vedkommandes telefonnummer og ringer han og spør om eg kan få sitte på i morgo. Det kan eg ikkje, sidan han og gjengen alt er i Oslo.
kl 12:55 Eg har lagt på og kjenner tårene koma. Plutseleg har eg så lyst til å springe, men orkar berre ikkje reisa til Oslo og tilbake. Eg er lei meg.
kl 13:00 Eg tek meg saman igjen og prøve å finne ei løysing på transportproblemet.
kl 13:05 Eg finn ut at nokon frå Seljord skal delta i Oslo maraton i morgo.
kl 13:10 Eg ringer vedkomande og får høyre at eg godt kan sitte på.
kl 13:20 Eg ringer Helene og spør om ho fortsatt er i Oslo og om ho ikkje kan endre distansen min, anten til halvmaraton eller til 10km ("10 for Grete"). Eg finn ut at starttidene er såpass forskjellig frå heilmaraton at eg først burde sjekke med sjåføren min.
kl. 13:25 Eg prøver å ringe sjåføren min. Eg får ikkje svar.
kl. 13:30 Eg ringer Helene og seier at det må bli halvmaraton, av praktiske grunnar. Helene fiksar det for meg mens eg sit på sofaen i Seljord. Helene hentar også startnummeret mitt og alt saman.
kl. 13:40 Det har gått opp for meg at eg plutseleg har rota meg bort i ein halvmaraton om eit døgn og at eg ikkje har løpt på tre veker.

Korleis skal dette gå?
Kva gjorde eg?
Er eg framleis ved mine fulle fem???

Vidare skal eg ikkje gjengje protokollen. Det endar med at eg bekreftar deltakelse i halvmaraton til sjåføren min kl.20:30, og at eg sit her og lurar på kva eg skal ha på meg i morgo.
Og kor hen spring me eigentleg?
Kva er startnummeret mitt?
Kor er starten?
Når er starten?
Er det ei cut-off tid?
Kva sko skal eg bruke?

Siste status er at avreisa frå Seljord blir kl.05:45, og at naboane mine festar og feirar med dunk-dunk musikk og høglydt latter i kveld.
Nåja, søvnen siste natt før eit løp er jo ikkje så viktig. Eg kan til og med sove i bilen, eg skal jo ikkje køyre sjølv.

Då er jo alt klart? Eller?
Eg er jo spent på korleis det blir å springe to mil på bein som stort sett har bevega seg i tursko opp opg ned bratte fjellsider her i Seljord. Og som har sykla i terrenget.
Virkeleg, den siste løpeturen min hugsar eg ikkje ein gong.
Eg har jo slutta å skrive treningsdagbok, sidan eg er blitt mosjonist, så eg kan ikkje eingong finne ut om siste løpeturen min ved å leite i treningsdagboka mi.

Men pytt pytt.
I morgo blir det løpande sightseeing i Oslo, så det blir bra.

Eg håpar eg kjem meg i mål. Eg har nemleg veldig lyst på den fine medaljen med Grete Waitz på.
Hm....
Kven skulle trudd det?

Kan du ikkje vera stolt av deg?

2011-09-18T11:13:00.001+02:00

Sa fysioterapeuten min til meg på fredag, etter at eg hadde, for andre gong denne veka, lufta mine tankar om å avlyse deltakinga i Oslo Maraton neste helg.
Akk ja, men det er da ikkje så lett å enda ein gong droppe eit løp...?
Samtidig er det berre å innsjå at kroppen min nektar å bli med på strukturert og målretta trening. Den seiar ifrå såpass tydeleg at eg måtte vera både blind og døv og
fullstendig avsnørt frå min eigen kropp for ikkje å oppfatta dens signalar.
Så det blir ingen løp på meg i Oslo neste helg.

Fysioterapeuten min har følgt meg heilt sidan hausten 2007, og han er flink til å lytte, gje tilbakemeldingar, drøfte, gje forslag, koma med innvendingar, tankar, og ikkje minst, faglege vurderingar i forhold til kropp og helse, muskulatur og pustemønster.
Han syntest at det var tøft at eg droppa (enda ein gong dette året) konkurransen, og meinte at eg heller burde vera stolt av meg enn å vera lei meg.
Eg ser lengre enn og utover denne eine konkurransen, og tek vare på kroppen min, istadenfor å presse meg mot "enda ein maraton".
- Du treng da ikkje bevise for nokon at du kan springe maraton, det har du jo gjort før, to gonger." sa han, eller noko slik.
Ok.
Sant, det.
Så nå har eg funne ut at eg denne hausten ikkje skal fokusere på noko som helst form for løp, konkurranse, og trene etter infallsmetoden.
Eller, nærmare sagt: Eg skal vera mosjonist.

Og same dag som eg var hos fysioterapeuten, så var det såpass strålande solskinn at eg tok sekk, og Binna, ein termos med kaffe og eit par energibarar og tok meg ein tur opp på Hattefjell.
Mosjon utan mål, men med meining.
Og fin utsikt. Og overskot. Og god samvet. Og energi.
Godt :)

Hattefjell.

Haustmage(sjuke)

2011-09-13T21:57:00.000+02:00

Eg har blitt ramma igjen av den årlege "haustmagen" min.
Dette er tredje haust på rad at mage-tarmsystemet mitt plutseleg sluttar å fungere.
Punktum.
Full pakke. Men ikkje omgangssjuke-aktig, som tek slutt etter to-tre dagar med nær-doden-opplevingar, men jamn kvalme-diaré-magesmertar og -krampar over fleire dagar.
Nåja, this too shal pass.

Før spetakkelet begynte, prøva eg meg på inn ein liten løpetur i Kivledalen, sist onsdag.
Følelsen: tung, tom, kvalm.
Utsikten: herleg, vakker, avslappande.

Då var det jo ikkje så dumt?

Eg spring mest berre for "fotografen" - det var tungt å springe, sjølv om sekken var lett og omgivelsane fine...

Det har vore ganske tungt å både springe og sykle dei siste vekene, så eg heng meg ikkje opp i at kroppen min ikkje greier å prestere så mykje for tida. Det gjeng nok over igjen.

Sist torsdag var det endeleg tid igjen for torsdagstur, og denne gongen gjekk me opp til Sandsetvatnet.
Det er alltid godt å koma til fjells, og vegen opp til vatnet er fin å gå, og fører gjennom nydeleg landskap.

Einerbær.

Det begynner å bli fine haustfargar i fjellet nå.

Gjengen vår har koma fram til Sandsetvatn. Kor hen skal me ha lunsj og bålplass???

Fantastisk landskap. Ikkje rart Brattefjell-Vindeggen er eit landskapsvernområde.

Slette og fjell. Eg fekk berre lyst til å gå der. Meir. Lengre. Berre gå...

Ein Jaspis-blokk ved Sandsetdammen.

Det er alltid så mykje artig å oppdage langs vasskanten, synst eg.

Om det ikkje blir så mykje løping og sykling for tida, så blir det i alle fall litt tur. Noko skal ein jo halde på med for å halde kroppen i gang, og hausten nå er jo ei kjempefin årstid å gå i fjellet på. Det kan eg jo berre bli bedre av, tenkjer eg...

Loading...please wait...(men kor lenge???)

2011-09-09T09:48:00.000+02:00

Eg likar godt å blogge. Men når det tek 45minuttar å laste opp to bilder og skrive tre setningar, mens eg kvar femte minutt er nødd til å koble meg av og på nettet for å oppretthalde kontakt med internettet, nei då tek tolmodigheten min slutt.
Me er for mange her som delar på det trådlause internett, slik at eg ikkje får laste opp bilder (også om dei er svært komprimerte).
Mobilt breiband i form av Netcom visar seg å vera eit ganske smalt band.

Så eg tek ein liten bloggepause fram til forholda betrar seg.
Ser fram til å blogge meir seinare :)

Å vandre med håp: Ulevå - Svandalsflona: 15km

2011-09-07T16:58:00.001+02:00

Den andre ruta eg var med på i løpet av pilgrimen vandre med håp var på torsdag, og gjekk frå Ulevå over Dyrskar og Midtlæger/Svandalsflona.
Også denne dagen var me heldige med været: det var overskya, men nesten ikkje vind og god temperatur, rundt 14 gradar.
Første delen av turen gjekk me langs Ståvatn/Ulevatn, der vegen bestod av sti i terrenget, mens den etterkvart gjekk over i den gamle vegen over Dyrskar.
Denne dagen var me vel også rundt 40 stykke som gjekk, eg har aldri hugsa tallet ved gjennomtelling, det er noko med den friske fjellufta og den flotte utsikten som nullstilte hovudet mitt gansk fort, og befridde det frå unødvendig ballast.
Som første dagen blei det ein del stopp undervegs, slik at alle kunne halde følgje.
Det var mykje historie på denne gamle vegen, der det fortsatt er to geitestøylar som sel kjempegod geitost, og der det er spor også etter gamle bygningar.
Eg gjekk mykje i mine eigne tankar, såg på dei flotte fjella rundt meg eller skravla i periodar med andre pilgrimar.
Ikkje anar eg eigentleg kva eg tenkte der eg gjekk. Men det er lenge sida eg kjendte meg så frisk som desse dagane under pilgrimsturen...
Etappe 2: Ulevå - Dyrskar - Midtlæger

"Eit steg om gongen" står det på buffen, som me har fått spesiallaga. Det er jo alltid med eitt steg ein tur begynner.

Vår pilgrimsleiar/inspirator/gode hjelpar/historieforteljar/vegvisar Eilev Erikstein hadde ein ordentleg pilgrimsstav:

Vandrarstav med pilgrimssmerke på.

Me blei køyrd med bilar frå overnattingsstaden vår på Vågsli til Ulevå. Der blei me møtt med eit blikkstilt vatn:

Me ser på fylkesgrensa mellom Hordaland og Telemark langs E134. Denne plassen her er utruleg vêrhardt. Men denne dagen var vatnet blikkstilt.

Frå vegen over mot E134. Overgangen mellom land og vatn er ikkje lett å sjå, så stilt var det.

Om det er pilgrim eller løpetur eller fjelltur, eg greier sjeldan å slå av det botaniske blikket. Nokre typisker fjellplanter MÅ rett og slett bli fotografert. Det er som å møte gode gamle venner på vegen for meg.

Fjellmarikåpe med Ulevåvatnet i bakgrunnen.

Langs vegen var det to plassar med geitestøylar. Med så mykje tilgang til næring er det ikkje så rart at fjellmarikåpens "storesyster" Marikåpe (Alchemilla vulgaris) trivst langs kvar einaste bekk:

Marikåpe (Alchemilla vulgaris), ei gamal medisinplante med dugg på bladene. Kjempefint!

Til tross for mykje regn i sommar, det ser ut til å vera eit godt "kreklingår" i år!

Ved Nupshallen Fjellseter kan du ta av mot Middalsbu. Me gjekk imidlertid vidare mot Dyrskar.

Eg elskar geiter! Eg har jobba i mange somrar som budeie, og blei skikkeleg glad at geitane var fortsatt på støylen. Dei gjekk heilt ned mot kanten og kikka litt kjekke ned på oss og mekra. Kanskje syntest dei me var litt feige som gjekk ned på den flate vegen mens dei stod og balanserte på centimetersmale fjellkantar?

Pilgrimar på vandring mot Dyreskar.

Eit blikk tilbake dit me kom frå. Heilt stilt vatn med litt fiskevak... Utruleg flott vêr!

Det gjeng ikkje an å sjå forskjell på vatn og himmel. Fantastisk!

Me ser nå mot Dyrskar.

Dyrskar. Heilt i venstre kanten av bildet kan ein skimte innkøyringa til Haukelitunnelen.

Pilgrim er noko dei fleste kan vera med på. Nokon treng kanskje litt meir tid enn andre, eller tilpassar etappelengda etter evne. Eg er så imponert over pilgrimsvandrarane som hadde ekstra store fysiske utfordringar, men som gav seg ikkje. Det står det respekt av.

Nokon brukar lengre tid enn andre. Men alle kan koma i mål på ein pilgrim!

Eg måtte snu meg tilbake av og til og ta bilde av gruppa vår. Flotte pilgrimsvandrarar!

Det er "Middyrelva" som kryssar vår veg. Plassen heiter Ulevåbotnen, og ved brua var det dagens andre lengre pause.

Middyrelva.

Ved Ulevåbotnen valgte nokon å gå vegen på nedsida, mens andre fortsatte lengre opp og gjekk gjennom den gamle tunnelen. Det er ein av Norges eldste tunnelar, og blei bygd i 1900.

Ein av Norges eldste tunnelar, frå 1900. Inngang på nordsida.

Stjernesildre (Saxifraga stellaris) ved tunnelinngangen.

Og kva var det denne her heiter igjen...?

Sjå så fint inngangen er mura opp her! Dette er inngangen på sørsida.

to be continued...

Det ser ut som om blogspot ikkje taklar altfor lange innlegg eller mange bilder, eller så er det PCen min eller internetforbindelsen. Resten av innlegget kjem seinare, når forholda er litt bedre. Eg har heldigvis fått lagra litt av resten før blogspot bestemte seg for å la det forsvinne ut i cyberspace...

Å vandre med håp: Vågsli-Ulevå: 20km

2011-09-04T19:31:00.001+02:00

Eg har ikkje vore på torsdagstur nå på to veker.
Men eg har definitivt vore på tur!
Frå tysdagskveld til fredagsettermiddag har eg vandra på vegar og stiar mellom Vågsli og Røldal, på Røldalvegen.
"Å vandre med håp" er eit samarbeidsprosjekt mellom fleire instansar frå Vest-Telemark. Heile pilgrimsturen går frå Grunge kyrkje til Røldal, og varer i fem dagar.
Sidan eg hadde oppmøteplikt på kurset mandag og tysdag, så gjekk eg glipp av dei første to etappane. Men dei som har vore med på dette før seier at dei tre siste etappane er definitivt dei flottaste, og det trur eg gjerne. Det har vore heilt utruleg flott å gå pilgrim!
Eg har aldri gått noko pilgrim før, og har vel også vore altfor rastlaus til å gå så langt og sakte, men etter å ha tilbakelagt 14km, 13km og ca 11km på tre dagar må eg seie at det gav meirsmak!
Det er herleg avslappande å gå pilgrim, og eg fekk god tid til å puste og la sjela strekke seg ut litt i det flotte fjellandskapet på Haukeli.
Eg synst det er vanskeleg å sette ord på mine opplevingar frå desse dagane, derfor kjem det nå rett og slett bilder frå turane med nokre kommentarar.
Kan hende eg er meir i det filosofiske hjørnet ein annan dag, og skal sleppe meg laus med betraktningar, men akkurat nå skal bildene snakke for seg sjølv.
Dei er forresten alle saman tatt med mobilkamera.

Ein liten rusletur i Vågsli kvelden før første etappe. Vatnet var iskaldt, men dette hindra ikkje meg og Lars å bade her. Binna er fornuftig og held vakt.


Start på vandringa. Baktropp brukar refleksvest og prøvar å halde flokken samla. Me tenkte at 10% svinn kunne me tillate, men til slutt kom alle i mål. takka vera baktroppen :)

Det blei delt ut seigmenn av prostidiakonen (Eilev Erikstein). Eg trur me var ganske seige sjølve, alle saman, der meg gjekk og gjekk og gjekk og gjekk...

Me var heldige med vêret. Nesten vindstilt, opphaldsvêr og gløtt av blå himmel og sol.

Heilt utruleg fin blå himmel. Frå dette bildet er tatt, har eg stort sett brukt kortbukse på turen. Herleg!

Og det er såå vakkert på Haukelifjell. Me fylgde Ålmannvegen.

Som amatørbotanikkar kan eg ikkje berre gå forbi enkelte planter. Dette er hestespreng (Cryptogramma crispa).

Det er fint med fjellvatn :)

Takk Åsmund for at du tok med Bamsemums. Og ikkje berre éin pose! Det smakte godt som dessert til kaffen i lunsjpausen!

Pilgrimar på vandring mellom Vågsli og Røldal.

Det er ikkje berre fine planter på Haukelifjell, men også spennande geologi!

Eg elskar myrull! Dette er mest sannsynlegvis snømyrull, sidan den ikkje veks i tuver.


Myrull er ei skikkeleg koseleg plante :)

Ein har alltid eit valg. Me fylgde Ålmannvegen vidare.

Me er på siste oppstigning gjennom Ulevåskaret. Med ettermiddagssola dukka det opp mange fine motiv. Dette er lusegras.

Me nærmar oss målet for dagens etappe. Herifrå ser me ned til E134 og fylkesgrensa mellom Telemark og Hordaland.

Plutseleg var det masse blåbær der! Eg blei nok den siste som kom seg ned lia. Eg kan berre ikkje gå forbi slike fine blåbær. Og gode var dei også...

Med så fin sol var det nesten vemodig å koma i mål denne dagen.

Gjennom heile dagen har me hatt opphaldsvêr, lite vind og gløtt av sol og blå himmel. Fantastisk!

Då me kom ned til Ulevå såg me at det var svært mørke skyer i retning Vågsli. Dei hadde kanskje vore bak oss heile tida, men ikkje greidd å ta oss inn.
Så heldige me var denne dagen!
Me kjente at det ikkje ville vera så nøye med korleis vêret blei neste dag.
Og dei regnbygene som me køyrde igjennom tilbake mot Vågsli gjorde berre at stemninga steig enda eit hakk. På Fjellstad Camping blei det regnboge med god mat i godt selskap.
Å gå pilgrim er herleg!

Det er i motbakke det går oppover...

2011-08-29T22:01:00.000+02:00

Ja viss det virkeleg er slik, så har eg hatt nokre skikkelege oppturar den veka som var.
Det har ikkje blitt så mykje planlagt og strukturert trening, men det blei mykje mosjon for det.
Mine motbakkarmeter denne siste veka fordelte seg på følgjande turar:

Raudkleiv, måndag, 232m + bakken heim = 365m, på sykkel
rusletur med Binna, måndag, 65m
Hattefjell, tysdag, 566m, til fots
Bakken heim på sykkelen, onsdag, 123m
Bakken heim på sykkelen, fredag, 123m
Kivledalen rundt motsols, laurdag, 350m, til fots
motbakkesykling i terreng, ca 150m, søndag

Det blir til saman heile 1742 høgdemeter.
Det er ganske bra. Mange fine motbakkar som eg tilbakela.
Torsdagen blei det ingen motbakke, men spinning og styrketrening i samband med kurs.
Og derfor var det kjekt at eg møtte ein nabo som eg kunne sitte på med etterpå. Som hadde til og med plass i bilen sin til sykkelen min.
Av og til så er det nemleg kjekt å forsere desse motbakken saman med nokon.
Også om det berre er i bilen ;)

Nokre inntrykk frå siste vekas "verste" tur må eg jo ha med:
På laurdagen skulle eg eigentleg springe ein lett tur. Men heile 350m høgdemeter fordelt over ca 4,5km byr vel neppe på ein lett tur...

Laurdagens løypeprofil. Kanskje viss eg neste gong plottar inn løypeturen FØR eg dreg av garde, så får eg ein aning om det blir lett eller ikkje???

Men eg er nå sta og hadde lyst på ein "skogstur", og når denne skogen låg så bratt til, ja vel. Då får eg vel berre ta det litt med ro undervegs, og legge inn nokre gåpausar?

Det regnar utover Seljordsvatnet. Her utsikt frå Venås.

Regnet nærma seg sakte men sikkert frå Bø. Men det var eigentleg godt å bli litt avkjølt av nokre regndråper, det blei nemleg ganske varmt i motbakken!

Ein bekk. Mykje vatn som kom ned frå fjellet på laurdag!

Eg hadde tatt med ein energigel og ein energibar. Gelen må eg ha mista ganske tidleg på turen. Dumt var det, for eg blei kjempesulten undervegs. Eg må hugse på å ete godt dei dagane eg skal springe i bakkar!

Bringebær. Litt mat var det i alle fall. Vanskeleg å ta eit skarpt bilde, det blåste faktisk kraftig frå bekken i bakgrunnen.

Binna i Kivledalen.

Det renn i strie straumar.

Eg hadde ikkje tatt med drikkeflaske. Dette var ein av mine drikkestasjonar undervegs.

Hurra! Nedoverbakke i Kivledalen. Herleg :)

Uansett om det er lett eller tungt på ein løpetur, så er det alltid godt å kome inn att. Ein god følelse å koma inn att etter å ha vore ute i motbakkar og regn :)

Svømmehud

2011-08-27T14:41:00.002+02:00

Eg har alltid drømt om å ha svømmehud. Altså i alle fall då eg var lita jente, og me tilbrakte heile sommaren og det meste av fritida gjennom våren, sommaren og hausten på hytta, der stranda og elva berre var knappe 50m unna, og me boltra oss i elva uansett temperatur og vær, helst kvar dag.

Barndomsminner. Strand og mykje vatn å boltre seg i...

Sommer og vatn og bading og svømming og strand og båt, det høyrer saman for meg.

Det var med misunnelse eg såg på svømmehuden til "Man from Atlantis" som kom på TVen denne gangen. Å som eg skulle ønske eg hadde svømmehud mellom fingrar og tær, så eg skulle kunne svømme enda fortare og smidigare!

Man from Atlantis hadde svømmehud! Det ville eg au ha den gongen...

Eg har ikkje svømt så veldig mykje i det siste, men denne veka kom eg meg, endeleg, etter fleire vekers avhold, i vatn igjen.
Sjølv om det verken var det store havet eller det mystiske Seljordsvatn denne gongen, men det vesle bassenget ved Morgedal hotell.
Det var tid for vanngymnastikk i samband med kurs, må vite.
Eg var skeptisk. Eg er både open, nysgjerrig OG skeptisk av natur. Eg vil absolutt prøve alt eg ikkje har vore borti før, men er faktisk alltid litt skeptisk.

Dette er den formen av vanngymnastikk eg bedreiv med som lita jente. Men det er vel ikkje i nærheten av det me skulle gjera?

Og sjølv om eg er glad i det meste som har med vatn å gjera, hadde vel aldri blitt med vanngymnastikk frivillig. For skal ein ironman verkeleg måtte vera med på noko slik?
Men som sagt, sjølv om eg kan vera skeptisk, så tek nysgjerrigheten alltid overhand.

Jogging i vatn.

Vanngymnastikk handlar eigentleg ikkje om anna enn styrketrening i vatnet, og i stadenfor å bruke manualar eller strikk, så benyttar ein seg av vatnets densitet som motstand. Tettheten i vatn er rundt 800 gonger større enn luft, og dermed blir det mykje tyngre å gjennomføre ein bevegelse i vatn enn på land. Når du akselererar i vatn, kjem det så mykje som 1/3 av kroppsvekta i tillegg (NIH forskar på dette).
Likevel så kjente eg at eg trengte meir motstand.
Så då blei det delt ut motstandshanskar. Hanskar av neopren, som aukar overflata på hendene og dermed fører til større motstand i vatn.

Det var hanskar av denne typen me fekk teste.

Då blei det plutseleg utruleg artig å trene "styrke" under vatn! Vel og merke med hovudet over vatnet...Etter ein halv time med diverse øvingar blei det litt tid før svømming for dei som ville, og det var heldigvis ganske få, slik at det blei god plass til å svømme i det vesle bassenget.
Og så artig det var å svømme med "svømmehudhanskar"!
Følelsen av å gripe tak i vatnet blei forsterka, og sjølv om eg kjendte at det faktisk var lettare å svømme med hanskane enn utan, så var nok motstanden fortsatt større. Og dermed blei det lett å kjenne etter korleis svømmeteknikken kunne forbedrast.
Det blei berre 10 min svømming, men det var utruleg gøy, og eg blei veldig inspirert.
Dessutan har eg fått opprydda i mine fordommar mot vanngymnastikk. Det er eigentleg ganske artig, og i alle fall effektivt. Mangfaldet av øvingar nesten uendeleg samtidig som faren for å skade seg er ganske liten.
Så nå skal eg gå til anskaffelse av "svømmehudhanskar".
I tillegg til dei vanlege motstandshanskar av neopren (som vist på bildet ovanfor), har eit oppfinnsamt menneske eller fleire laga ein ganske annan type svømmehudhanske av latex:

"Darkfingloves"laga av Black Lagoon Products i USA.

Dei ser jo utruleg morsamme ut!
Det er jo den typen svømmehud eg ønska meg som barn.Dei er laga av latex, og finst i herre-, dame- og juniorvariantar og mange størrelser. Bestillinga er sendt.

Meir av hanskane finn du på darkfingloves.com

Hanskene ser eigentleg ganske rare ut, men blir visstnok brukt av både surfarar, svømmarar, "skydivarar" og til og padle med.

Svømming med darkfingloves. Frå Facebooksida.

Eg gleder meg til å få hanskane i posten! Endeleg skal eg au få meg svømmehud!

Binna er ein labrador, og har svømmehud mellom tærne. Dette er baklabben.

Til og med Binna har nemlegsvømmehud. Labrador er avla som spesialistar på apportering i vatn, og då kan det koma godt med å ha litt ekstra store labbar og svømmehud.

Binna har svømmehud mellom tærne på framlabbane også...Det er det ikkje alle hunderasar som har!

Det er bra at Binna har svømmehud frå før, ho set nemleg ikkje pris på å ha noko som helst form for hansker eller sokkar rundt labbane sine. Så får eg ta og kikke på labbane hennes i misunnelse mens eg ventar på pakke frå USA...

Avklaring

2011-08-25T16:39:00.000+02:00

Nå skal det avklarast. Over heile fire veker.
Kor er det skoen trykker hen?
Sånn helsemessig.
Det lurar eg au på.

Heldigvis er det ingen av mine løpe- eller sykkelsko som trykker nokon stad, og derfor kom eg meg ut på ein fin sykkeltur på måndag, og ein fin liten topptur på tysdag.

Utsikt frå Hattefjell.

Tysdag blei det ei blanding av løpetur, rusletur og topptur. Etter endt kursdag skulle eg uansett gå tur med Binna, så kvifor ikkje gå opp på ein liten topp og snuse litt fjelluft?

Binna og meg på Hattefjell. Binna er sprek til å vera 10 år gamal. Ho gjeng ikkje så fort, men ho kjem seg jo til topps til slutt!

Når eg først har døypt om bloggen min, og kallar den for "treningsterapi", så kan eg vel like godt drive aktivt med akkurat dette.
Og ein fin sykkeltur i kveldssol ER terapi. I alle fall for meg. Og nå på måndag så hadde sykkelturen også god terapeutisk virkning. Den virka både oppkvikkande, befriande, den sat ting i perspektiv samtidig som den var krevande og og utfordrande.

Og eg følte meg mykje bedre etterpå.

På sykkelen på veg opp til Raudkleiv.

Det er ein fin motbakke opp mot Raudkleiv, som eg brukar i underkant av ein halv time på å sykle opp. På Raudkleiv blir ein belønna med dei siste solstrålane på kvelden, mens resten av Seljord kanskje alt ligg i skyggen.

Når eg først var på Raudkleiv tok eg og sykla ein liten runde i lysløypa. Sidan lysløypa er ganske kupert, så blei det faktisk litt ekstra trening. Utsikten er det heller ingenting å klage på. Litt mange tre, kanskje...her mot Skorve.

Lysløypa på Raudkleiv. Utsikt mot Bjørgenuten.

Eg blir meir og meir glad i terrengsykling. Sjølv om sykkelen min er ganske tung, så har den aldri svikta meg. Den blir gladleg med på alle turar, og stiller ingen spørsmål. Ikkje punktert ein einaste gong sidan eg kjøpte den i 2002. Heilt utruleg eigentleg, så mykje som eg har brukt den!

På veg ned att var skuggane blitt enda lengre. Dei siste solstrålene den dagen fekk eg virkeleg nyte. Herleg å sykle i utforbakke!

Tid for endring

2011-08-24T22:12:00.000+02:00

Det er små endringar som kan gje store forandringar. Eller noko sånt høyrde eg på kurs i dag.
Eg har lenge tenkt på å endre litt på bloggen.
Den syntest å flyte litt på vatnet i bakgrunnen, så når har den fått solide runde vannslipte stein som støtte, sidan dei toler ein støyt.

"Gamle" bloggen min. Ikkje så forskjellig frå no eigentleg...Takk for nå!

Tittelen "triatlondagbok" blei også litt for smalt.
Sjølv om det er triatlon eg er mest fascinera av, og som er som regel hovudmål for konkurransar, så er eg nok like engasjert i andre formar for trening.
Eg synst rett og slett variert trening er mest morosamt!

Helseaspektet er viktig for meg også, kanskje fordi eg tidlegare aldri har måtta bry meg så mykje om helsa mi, heilt fram til for nokre år sida, då alt stoppa litt opp og eg blei dårleg. Då var det godt å drive med meir regelmessig trening, og etterkvart har eg kjent på den helsebringande effekten av regelmessig trening og mosjon.

Sjølvutvikling omfattar jo alt og ingenting?
Alt ettersom kor mykje ein driv med det, men etter mi meining så er ein heile tida i utvikling, og har alltid vore fascinert av å oppdage korleis ein kan utvikle seg vidare.
Eg tenker at dei fleste har anlegg og talentar som dei aldri trudde dei hadde, og det er spennande å oppdage nye sider ved seg sjølv, og tøye grensene sine.

Dessutan gjer "sjølvutvikling" i bloggtittelen meir rom for småblogging og skribleri utanom tema trening og triatlon, det er kanskje akkurat gjennom dei små tinga eg likar å utvikle meg.
Det er ofte ikkje så mykje som skal til...

Var det tordenvêr denne veka???

2011-08-19T21:17:00.000+02:00

Helsa mi denne veka kan samanliknast med eit tordenvêr som byggje seg opp over eit par dagar og så brakar laus. Så er det stillheten etter stormen etterpå..

Så det blei ikkje mykje trening denne veka, eg har rett og slett ikkje hatt energi til det. Eg har heller brukt tida til å lappe saman bruddstykkene igjen. Og det tek jo litt tid. Men så er det også akkurat tida som hjelpar.

Då er det godt at me var på tur igjen på torsdag.
På torsdagstur. Denne gongen gjekk me langs Sundsbarm, på Millionvegen. Denne vegen er småkupert og lett å gå, og sikkert kjempefint å sykle på også.

Vêret på torsdag føremiddag var fint, og vatnet stille, så det var nydeleg å vera ute nokre timar utan noko mål og meining eigentleg. Berre rusle, knipse nokre få bilder og smake litt på bær uindervegs, og høyre på bølgjeskvulpet under lunsjpausen.
Og då kjenner eg at bruddstykkene nesten dett på plass igjen av seg sjølv...

Sundsbarmvatnet sett frå "Lomma"

Millionvegen. Berre litt småkupert, og lett å gå.

Ljåblom (Parnassia palustris)

Me fann ein fin lunsjplass. Stille på Sunsbarmsvatnet. Det frista nesten med ein svømmetur også :)

Ein rødskrubb.


Hmmmm bringebær var det også ein del av langs vegen. Og dei var gode!

Blomsterlav. Kanskje ikkje spiseleg, men veldig fint.

Dette er gode bilder å ha i minne neste gong uvêret braker laus.

How many Ironmans have you left in you?

2011-08-18T08:59:00.001+02:00

Det ser ut som PCen min har tatt kvelden nå for alvor.
Og sidan det kan litt mindre blogging enn vanleg av den grunnen, skal eg legge ut litt "ventemusikk/film". SSjølv om "Iron Nun" hadde jammen fortent eit langt og spennande innlegg.
Men det kan jo koma seinare.

Her er det nokre få ord av Sister Madonna Buder om Ironman Arizona 2010:

Og litt meir bakgrunn om "Iron Nun" :)

God fornøyelse!

Quit bitching! Eller: trening og allergi.

2011-08-14T22:17:00.002+02:00

For mange er det våren som er "tid for allergi".
For meg er det tidleg hausten (nå), som er den verste tida.

Det eg reagerar allergisk på er burot (Artemisia vulgaris), ~~ein staude~~ eit ugras som blir ganske høgt og som veks nær sagt overalt, spesielt langs vegkanten.

Burot langs løpeturen min. Æsj...

Det er ganske irriterande. Nasen renn, det kleier i augo, nasen blir tett, det er omtrent som å vera kraftig forkjøla, i fleire veker.

(Livestrong.com har fine illustrasjonsbilder, slik som dette)

Det finst medisin (som inneheld anti-histamin) mot symptonene, og etter ein del utprøving så har eg funne to preparat som funkar best for meg. Sidan det er ulike bivirkingar på dei forskjellige typar medisin, så lønner det seg å prøve litt forskjellige, slik at ein finn noko som har minst mogleg bivirkningar.
Det er for eksempel ingen grunn til å ha konstant hodepine i tillegg når ein i utgangspunktet er plaga av allergi!

Piller. Ikkje så greitt, men må man, så må man.

Det er mykje informasjon å finne om allergi på nettet, slik at eg ikkje skal repetere alt her. Norges Astma- og allergiforbund (NAAF) har for eksempel mykje om tema allergi på nettsidene sine (her).

Når det gjeld allergi mot burot, så gjer det seg hos meg mest utslag i allergisk rhinitt, altså allergisk inflammasjon i nesa. Heldigvis så veks det ikkje burot lenger oppe i fjellet, slik at det kan vera fint å opphalde seg i høgda for å få lindring. Eg har merka at eg også godt kan ta meg ein løpetur eller sykle, sjølv om nesa i utgangspunktet er nesten heilt tett. Det løsnar gjerne undervegs.
Og så finst det jo også mykje verre enn allergi.
Det har i si tid Lance Armstrong formulert på ein meir direkte måte. Brad Kearns fortel dette i boka "Breakthrough Triathlon Training":

"I was at a small gathering [at the annual "Ride for the Roses" gathering in Austin, Texas - a gala weekend of festivities to raise money and awareness for the Lance Armstrong Foundation cancer charity, anm.bloggforfattaren] and Lance was signing a stack of posters for me to give to VIPs at the company I worked for. On that spring afternoon, he was plagued by allergies and was sneezing repeatedly (not on the posters, though). I made a comment about the thick, muggy spring weather in Austin, lamenting the difficulty of training and even living in that kind of weather. He looked up from his posters, right into my eyes, and said, "Quit bitching."

Godt sagt.

Lance Armstrong. Utan sykkel, men med hund. Eg berre MÅTTE bruke dette bildet :D

C-Vitamin og F-Vitamin

2011-08-12T16:43:00.000+02:00

I går var det etter eit par vekers opphald igjen tid for torsdagsturen.
Tidlegare har me hatt Ordalsåta som mål, men den gongen så satte snø, is og sterk vind ein stoppar for dette, og me måtte snu på "Vesletoppen" som me kalla han.
I går derimot så kunne ikkje forholda vore betre.
Lett skya, sol, ein liten bris og behagelege 18 gradar.
Herleg!

Morgonsoli skin gjennom røsslyngen.

Me starta turen kl 10, noko som eg synst er litt i tidlegaste laget, men på den måten så fekk me turen opp til toppen i vakker morgonsolskinn (morgonfuglar som står gladleg og friivillig opp kl.6.00 må gjerne protestere at det er morgonsol kl.10, men greitt for meg :D)

Røsslyng er så fin. Skikkeleg fin farge.

Krekling. Dei smakar ikkje så verst heller. Viss det ikkje var for alle dei små frø inni. Kreklinglikør er lettvint å lage og kjempegodt forresten!

Enkelte stader var det faktisk modne blåbær. Det er det ikkje mykje av i Seljord i år.

Det ser ut som i området ruindt Ordalsåta er det rikeleg med bær denne hausten. Men best av alt var, at me på veg til toppen snubla over ei ørlita moltemyr.

Så glad eg var over at eg hadde tatt med eigen turkopp i går!

Når det er haust, så burde ein alltid ha med ein liten kopp eller pose, slik at ein kan plukke litt bær undervegs. Det er fælt å måtte koma over ei fin moltemyr utan å ha noko å plukke i!

Utsikt frå stien opp til Ordalsåta.

Kartlav på Jaspis er vakkert!

Jaspis finst i forskjellige fargar, og den i Seljord/Kviteseid er ganske raud. Og fin.

Ordalsåta: lettskya, sol og lett bris. Fantastisk å koma til toppen i slike forhold!

Utsikt frå Ordalsåta.

Det blei ein kjempefin tur i går. Funnet av litt molte toppa det heile. Molte inneheld forresten ganske mykje C-Vitamin (Bioforsk har forska på det her), så i tillegg at dei er vakre og kjempegode, så er dei også sunne.

Det er mykje C-Vitamin i molte!

Og når det er C-Vitamin i molte, og det er så sunt, så kan ein jo lure på om det ikkje er ein eller annan form for vitamin i fjellet også? Sidan det gjer så godt å gå i fjellet, og ein blir faktisk litt friskare av det også? Vitamin F kanskje?

Fjell er sunt.

Ny plan!

2011-08-10T11:53:00.002+02:00

Etter at eg måtte avlyse Ironman Regensburg alt i juli, var eg på utkikk etter eit nytt mål. Eg er nemleg såpass lat, at utan mål/konkurranse å trene mot, så hadde det vel blitt i minste laget med trening.
IM 70.3 Mallorca blei så vellykka at eg eigentleg heller ikkje har noko behov for fleire triatlonkonkurransar i år, og dessutan har eg lyst til å fokusere litt meir på løping resten av året.

Derfor ville eg finne meg eit løp denne hausten, som mål.
Kriteriane for valg av løp var få og enkle: Rimeleg startkontingent og rimelege utgifter i samband med overnatting, nærhet til familie/venner og stort deltakerantall. I nærmare utvalget av laglege konkurransar kom

München Marathon blir arrangert 9.oktober 2011. München ligg berre eit lite stykke frå byen der broren min bur, så deltakinga i løpet hadde eg kunne kombinert med eit familiebesøk.

Bremen Marathon blir arrangert 2.oktober 2011. Bremen litt fem mil unna byen der eg har vakse opp i, og det hadde vore kult å starta i Bremen. Det er også direktefly frå Torp til Bremen for lite pengar, og eg hadde også kunna kombinert deltakinga med eit besk hos foreldra mine.

Oslo Maraton blir arrangert 24./25.september 2011, med halv-og fullmaratondistansane på 25.september. Oslo er ikkje langt unna, er eit stort løp, og kostar ikkje all verden å melde seg på (samanlikna med triatlonkonkurransar i alle fall. Både Bremen og München Marathon har lågare startkontingent).

Og valget falt på:

Det blir full distanse på meg. Ein heil maraton. Siste gong eg sprang ein heil maraton (utan forvarming i form av svømming og sykling som i Frankfurt i fjor), var fjellmaraton i 2008. Det er jo ei stund sida!
Så det blir spennande.

Som vanleg har eg laga meg ein treningsplan, med distansar og intensitet på treningsøktene, og slik som eg kjenner meg sjølv, kjem eg neppe til å følgje denne, men det er jo gøy å ha ein plan!?

Binna bryr seg ikkje om planar. Men ho stiller alltid opp som treningskamerat.

Ironman Regensburg 2011 - DNS

2011-08-08T15:55:00.000+02:00

I går gjekk Ironman Regensburg av stabelen.
Og eg starta ikkje.
Tom finishline:

Finishline frå IM Regensburg i gårkveld kl.22:15*

Men det var ingen grunn til å vera lei meg for at eg ikkje var der. Marie hadde jo heldigvis reist til Regensburg, og var i god form. Dessutan skulle eg oppdatere Hårek med detaljer frå konkurransen, så søndagen i går frå då eg stod opp, bruka eg til å sitte foran PCen på www.ironmanlive.com, og notere meg Maries mellomtider, og sende desse med jamne mellomrom vidare.
Rundt kl.17.00 fekk eg besøk og selskap og støtte av Helene, så nå var me blitt ein liten heiagjeng, eg og Helene og Binna på sofaen foran skjermen, og Hårek via mobiltelefon frå fjerne strøk.

Det blei mange livlege diskusjonar og utreikningar av mellomtider, racepace, gjennomsnittsfart, estimering av ventetida foran dokøen, samanlikning med splittidene til konkurrentane i årsklasse osv, til Marie plutseleg spurta frå oss på den siste "runsplit"en nr.21, lengde 0,7km: ho hadde kome i mål!

Så då var det ikkje så ille lenger at eg ikkje ein gong kom meg til startstreken.
Dessutan har eg forlengst lagt nye planar for hausten.

Men å fylgje med på eit Ironmanløp heile dagen, og så få besøk av triatleten Helene måtte jo føre til uungåelege bivirkningar: me blei begge to så inspirerte av Maries prestasjon, at me rett og slett berre måtte ut på ein løpetur.

Og godt er det når intensiteten på løpeturen til tross for ein del høgdemeter blei såpass låg at det var lett å fortsette å skravle, for det var mykje me hadde å debriefe!
Og ein del minner frå fjorårets første Ironman blei vekt til livet.
Og nye mål blei diskutert.
Så kven veit kva som skjer neste år?

*bildet er tatt frå Ironman Regensburg si facebookside.

I dag blir det barbeint!

2011-08-06T10:46:00.001+02:00

På onsdag skulle eg ned til idrettsbanen og springe intervall. Planen var å springe 800m intervall med ein pace på ca. 5:00/km, og heller litt saktare, sidan det er lenge sida eg har sprunge intervall.
Det haddde skya til i løpet av dagen, noko som var bra, sidan det var godt over 20 gradar. Eg hadde ikkje lyst til å vente til kvelden, av og til så er det best å koma seg ut når motivasjonen og energien er der, enn å vente på dei rette forholda som kanskje ikkje kjem likevel.
Eg jogga rundt Eventyrøy for å varme opp og satte Binna i bilen igjen (som ellers ville ha produsert ein hjerteskjerande hylkonsert, sidan ho ikkje får lov til å vera med på banen og må sjå på få utsida når eg har det så tilsynelatande moro).
Det første intervallet var ganske tungt, og eg trur at eg burde varme opp enda bedre neste gong for å vera meir klar for fart.
Det var også høg luftfuktigheit, så det var ganske utfordrande å halde farten.
Imellom intervalla skulle eg etter planen ta ein joggepause i same lengde som intervallet, fire minuttar.
Blikket mitt havna på fotballbanen, som var heilt nyklipt den dagen. Banen var grøn og fin med litt mose på utsida av den kvite streken ut mot banen.
Eg har alltid hatt lyst til å sprøve å springe barbeint, og denne nyklipte plenen frista meg aldeles sterkt.
Før dei fire pauseminuttane var omme, hadde eg bestemt meg:

I dag skulle det bli "barefoot running"!

Det ser jo ut som å løpe barbeint er blitt ein trend, og mange store skoprodusentar tilbyr etterkvart skomodellar som simulerar forholda ved å springe barbeint.
Det er også mange diskusjonar om dette, er det virkeleg så mykje bedre å springe barbeint, er det eigentleg raskare, skal ein ikkje lande på hælen men heller på midfoten eller forfoten, eller skal ein springe som ein føler for, skal ein legge om løpestilen viss ein har skadar, eller legge om sjølv om ein ikkje har skadar, osv.

Det er godt å gå mykje barbeint. Ikkje berre når ein er liten. Dette bildet er frå Mallorca tidlegare i år.

Eg skal ikkje delta i diskusjonen om barbeintløping. Etter mi meining skal alle springe akkurat som dei vil, med lette eller tunge sko, sandalar eller gummistøvlar, sålenge dei trivst med det. Det kan derimot hende at ein skal lese litt om løpeteknikk/skomodellar viss ein over lang tid har slite med skadar etter å ha løpt.

Tilbake til mine intervall. Til andre runden hadde eg altså tatt av meg skoene, lagt ifrå meg mp3-spelaren, nullstillte stoppeklokka og sprang i veg.
Til å begynne med heldt eg meg på ytterkanten av fotballbanen, der plenen var mjuk og fin.

Eg har lest ein stad at ein ikkje burde begynne med å springe barbeint på mjukt underlag når ein ikkje er van me dette. Men nå har det seg slik at løpebanen i Seljord virkeleg har begynt å likne ein terrengløpebane, der underlaget består av hard sand dekka med bittesmå stein, harde grasstustar, små grønne kloverflekkar, bjørkekvistar, furukongler, og overgangen frå bane 1 til fotballbanen innanfor er vanskeleg å oppdage på grunn av vegetasjonen som skjuler denne.
Så første runden blei på den trygge fotballbanen. Det kjendest godt. Sidan grasset var nyleg klipt, så låg det små flak av avklipte grasstrå på banen, som etterkvart på grunn av fuktigheita la seg som eit lite tynt lag under fotsolen min. Det var kjekt, på denne måten hadde eg faktisk litt beskyttelse mot skarpe småstein og kvistar der eg trengte det mest.
På andre runden våga eg meg ut på banen. Det var delvis glatt å springe, delvis humpete og delvis heilt greitt i bane 1 og 2.
Tida mi var den same på 800m, eg hadde jo nok å gjera med å konsentrere meg på bakken foran meg der føtane mine skulle lande, så tida sjekka eg ikkje før eg hadde avslutta den andre runden.
I staden for å jogge mellom intervalla nå, så tok eg og rusla litt på banen for å kjenne litt etter kva denne barbeintløpinga gjorde med føtane mine.

Fotballbanen på Eventyrøy er visst over 50 år gamal. Då passar det med eit "antikk-"bilde.

Så tok eg eit intervall til, og det kjendest kjempefint! Plutseleg kom det mange minner frå barndommen, der me gjennom heile sommaren sprang mykje barbeint.
Eg har tilbrakt kvar einaste helg frå april til september og heile sommarferien på hytta på elveøya "Harriersand" der foreldra mine har hytte, og det er det ein lang fin sandstrand, skogsstier og lite asfalt.

Sandstrand på "Harriersand". Maren Ahrendt har nettsida si her, og der har ho lagt ut mange fleire kjempefine bilder frå øya. Drøymte meg heilt bort, eg ;)

Og eg elska å gå barbeint den gongen!
Og eg kjendte at denne barfotløpinga vekte nokre av desse gamle følelsane igjen, og det var herleg!
Eg antok at det ikkje ville spela noko stor rolle om eg sprang tre eller fire rundar, sidan eg rekna med å bli ganske støl etterpå uansett.
Så tilsaman blei det 800m med sko, og 4x800m barbeint. Det kjendest lett å springe utan sko, og det var nesten som om eg slappa meir av, og bruka mindre energi til å halde farten.
Når eg først var i gang med å gjera ting litt annleis enn vanleg, så tok eg på meg Crocs, henta Binna og gjekk ned til Vallaråi. Vatnet i Vallaråi er iskaldt, og eg hadde lyst til å kjøle beina mine litt ned, sidan det tross har vore ganske varmt og klamt.

Eg måtte kjøle meg ned litt. Vallaråi held konstant låg temperatur, så det passar bra.

Vatnet var utruleg iskaldt, men kjempeforfriskande!
Eg skulle aldri kunne tenke meg å kjøle ned beina mine i slike isbad, som mange proffe atletar gjer etter ei hard treningsøkt. Men å vasse litt i elva var utruleg deileg, så frå nå av skal eg pakke Crocs og handkle i sekken med løpetøy når eg skal ut og springe.

Vallaråi inviterar ikkje akkurat til bading. Men vassing er herleg her!

Om eg skal fortsette med barefoot running er usikkert, det får tida vise. Det var inspirerande og artig å endre litt på treningsrutinene, det er sikkert og visst. Riktignok blei eg ganske støl i nedre leggen dei to dagane etterpå. Men det er jo ikkje så rart.
Og eg blir neppe konvertert til ein "barbeintløpar". Men å ta nokre økter innimellom barbeint kan det fort bli. Når ein spring barbeint så lander ein gjerne på forfoten, og det inviterar til fart!
Og litt fart kunne eg trenge for tida...

Helse frå 1 til 10

2011-08-03T15:42:00.002+02:00

I går blei eg bedd om å sette eit tal på helsa mi, på ein skala frå 1 til 10, der 1 er dårlegast og 10 er best.
Eg blei litt satt ut, og ganske usikker.
I tidlegare kartleggingar har eg greidd å sno meg unna slike spørsmål ved å overbevise "intervjuaren" at eg ikkje kan forsvare å sette eit kvantitativt mål på ein slik kvalitativ eigenskap.
Men dette var i studietida, og på den tida stilte eg meg kritisk til dei fleste statistikkane, forskningsresultat, nye oppdaginger osv, sidan mykje av populærforskning er basert på kvalitativt dårleg gjennomførte analysar og undersøkingar.
Men i går hadde eg rett og slett ikkje tid til å argumentere, og heller ikkje lyst.
Likevel, korleis er helsa mi på ein skala frå 1 til 10?
Eg svarte at det måtte vera ein sterk femmar.

Wong-Baker FACES Foundation lagar ein skala frå 1-10 for beskriving av graden av smerte. Eg har modifisert denne skalaen til mitt eige bruk, for å kunne sette tal på helsetilstanden min nå i etterkant. Originalen frå Wong-Baker finn du her.

Helsa mi er svært varierande, og kan veksle frå 3 til ein sterk 7, nesten 8 i løpet av eit par dagar. Men då blir jo gjennomsnittet likevel 5.
Og ein kan jo lure på kva er best, ei veke som består av berre helse-5-dagar, eller av 3x3 og 3x7 og 1x8 (som blir 5,4 i snitt).
Sjølv om det kan bli ganske utmattande og slitsamt å ha uforutsigbar og svingande helse på denne måten, så vil eg faktisk heller ha det slik, svingande. Men det er kanskje fordi det er lettare å akseptere det kjendte framfor det ukjendte?

Helsetilstanden min kan beskrivast ved hjelp av ein berg og dalbane. Det går vanvittig opp og ned!

I utgangspunktet blei eg satt ut av spørsmålet fordi eg trur at folk definerar "helse" på ganske forskjellige måte, og var usikker på om eg og spørsmålsstillaren var einige om kva helsa handlar om. Det blei dessutan ikkje skilt mellom fysisk og psykisk helse, noko som gjorde det enda vanskelegare for meg å svare.

Verdens helseorganisasjon, WHO, definerar helse (health) på følgjande måte:

Denne definisjonen blei vedtatt i 1946, og har ført til ein god del diskusjonar og ueinighetar. Det skjønner eg godt. "Helse er ein tilstand av fullstendig fysisk, mental og sosialt velvære og ikkje berre fråvêr av sjukdom eller lyter"?

Slike bilder dukkar opp i hodet mitt når eg les om WHO's definisjon av helse: tilsynelatande sjukdomsfrie glade mennesker i vellykka sosialt samspel...

Dette høyrest for meg ut som det vestlege idealet om det gode liv, og vanskeleg å oppnå for folk flest over lengre tid.
Eg har opplevd at så lenge eg har det bra fysisk og sosialt, så taklar eg jo dei mentale utfordringane forholdsvis bra.
Og om eg er frisk og rask i kropp og sjel, så orkar eg også å vera litt einsam og toler savnet etter eit godt sosialt samvær. I alle fall i periodar.
Men klart, når det skrantar på alle desse tre områda, då er helsa i fare.

Dess meir eg skriv om dette temaet her, og prøvar å finne fram til ulike definisjonar av helse, dess meir usikker blir eg.
Det hjelpte heller ikkje at at Norsk medisinsk ordbok hoppar elegant frå helmintologi til Helsinki-deklarasjonen over den plassen der "helse" skulle ha stått.

Eg var sikker på at eg skulle få svar i Norsk Medisinsk Ordbok.

Og dei fleste definisjonane av helse som eg fann på nettet manglar kilde.

Men ein artikkel på Wikipedia fanga min interesse:

"Medisinsk er helse definert som organismens evne til å effektivt svare på stressfaktorer og effektivt restituere og vedlikeholde en likevektsbalanse. Skade- og sykdomsforebyggelse er viktig for et godt liv og god helse."

Ikkje veit eg kor hen denne definisjonen er formulert opprinneleg, men den virkar i alle fall meir realistisk enn definisjonen frå WHO. Sjølv om eg er usikker på kor "effektiv" ein skal prøve å vera i møte med stressfaktorane. Etter mi meining kunne det passe mykje betre med "hensiktsmessig" eller "tilstrekkeleg".

Å gå ein kveldstur i skogen i halvannan time er kanskje ikkje spesielt effektivt som reaksjon på stress. Men du verda så godt det fungerar! Bildet er frå kveldsturen på måndag, på ein nyoppdaga sti oppover i Kivledalen.

Og når Wikipedia først er inne på skade- og sjukdomsforebyggelse, så kjenner eg at eg har lyst til å vie meg akkurat dette, skadeførebygging via variert og regelmessig løping framfor "skippertak"-løping. Eg har planlagt ei lite intervalløkt denne veka, og eg kan nesten ikkje finne på fleire ~~gode grunnar~~ unnskyldningar til å la vera i dag...

Ein velstelt sandbane. Slik skulle banen i Seljord sett ut! Men "terrengløpebane" er jo ganske ekslusivt ;)

Varme = energi

2011-08-01T14:51:00.000+02:00

Endeleg så her somaren her.
Den har jo teoretisk sett alt vore her, men nå har det altså også blitt ein god del varmare, og også litt mindre regn.
Og eg kjenner at med varmen og sola så kjem også energien min tilbake.
Siste veke blei heile tre løpeturar, og det er det meste eg har løpt på ei veke dette året faktisk!

Tysdagen sprang eg ein tur som eg kallar "Kivledalen rundt".
Det var overskya den dagen og ikkje så altfor varmt, og Binna blei derfor med.
Dessutane skulle eg berre springe ein liten time i joggetempo, og då er det god tid til badepausar for at Binna skal kunne kjøle seg ned.

Binna legg lystig ut på løpetur, i fin lett stil.

Høgdeprofilen frå "Kivledalen rundt - medsols".

Torsdagen skulle det bli beising av gjerde på kvelden, men eg hadde likevel lyst til å smette inn ein liten løpetur før det, for å sjå om eg har overskot nok til to "ting" same dag.
Det har nemleg vore slik den siste tida har eg nærmast blitt heilt slått ut av fleire enn eitt eller to ærend om dagen...

Varmt var det på torsdag også, skikkeleg deileg sommarvêr!

Denne torsdagen var det såpass varmt så Binna måtte bli heime.
Eg er ikkje så van med å springe aleine, stort sett er jo Binna med. Då blir det naturlegvis ein god del stopp undervegs. Defor har eg alltid trudd at eg ville bruke mykje lengre tid på turen saman med Binna enn aleine, men det viste seg altså at eg brukte like lang tid då eg var utan henne.
Eg starta nemleg då altfor hardt, slik at dei siste 3km av den 8km lange turen blei grusamt tunge, og eg måtte gå opp den siste bakken, i staden for å springe den opp, slik som eg pleier.
Ikkje så dumt at Binna er med på løpeturane, eigentleg. Som fartshaldar?

Sidan eg måtte gå opp bakken, kunne eg like godt stoppe og ta bilder. Så fine desse her var!

Fredag blei det ikkje noko trening, men te helga skulle eg ut på lang løpetur, på ca to mil.
Med så mykje deileg solskinn på laurdagen blei teppe på plenen og ei god bok det bedre alternativet. Og besøk på kvelden gjorde også at dagen blei brukt til "oppladning" til søndagens langtur.

Binna har løpetid. Ho lengter etter "Skar" (sjå raud sirkel), som er ein kjekk ung veltrent nabohund. Dei to brukte laurdagen på å lengte etter einannan...

Med søndagen kom det enda meir solskinn og varme, og også planlagt besøk. For at eg ikkje enda ein gong skulle finne på fleire ~~unnskyldnignar~~ gode grunnar til å la vera å løpe langtur, gjorde eg det enkelt for meg: eg skulle ta med Binna i bilen, køyre ned til Eventyrøy og springe 20 rundar à éin kilometer.
Lasteplanet på bilen brukte eg som "drikkestasjon" med eit godt utvalg av vatn, to flasker sportsdrikke, High 5 Isotonisk drikke, to bananer og ein sportsgel.

Solkrem, vatn, banan, sportsdrikke, isotonisk drikke, gel... burde vera nok for ein langtur i varmen.

Med musikk i øyra og Binna trygt plassert i bilen i skyggen, la eg på sprang klokka 13.00, midt i varmaste steikesola.
Eg har ofte fått kommentarar når eg har vore ute og løpt i slik varme. Eg hadde ikkje med gradestokk, men det var nok ca 24-25 gradar den dagen, men så låg halvparten av løypa i skyggen, og det blåste ein ørliten frisk bris frå vatnet. Dessutan var Bygdarå med sitt regulerte, iskalde vatn alltid rundt meg, slik at eg ikkje syntest at det vår så ille å springe i varmen.

Godt med iskaldt vatn langs løperunden. Både undervegs, og rett etterpå.

Eg tenker som så, at ein fort kan kome til å vera med på ein konkurranse der det er alt anna enn milde norske sommartemperaturar, og det er kjekt å vite korleis kroppen reagerar i varmen.

Den solfulle delen av løperunden min.

Det blei ganske varmt, ja. Og eg blei ordentleg sliten. Ikkje så mykje i beina, men pulsen var nok ganske høg frå starten av, så eg er glad for at eg ikkje sprang med pulsklokke...

Vanlegvis så gjer eg ikkje så mykje etter at eg har vore på langtur. Eg prøvar å restituere meg best mogleg i tida etter langturen, noko som fort blir ein del timar med beina høgt på sofaen, og masse god mat.

Men med koseleg besøk av så glade og spreke menneske som Marie og Sakarias så blei det litt alternativ restitusjon denne gongen, noko som viste seg å fungere nesten enda bedre! Me skulle ned til Bjørgesanden og nyte ferien. Men ikkje før etter at både Marie og Sakarias hadde tatt all oppvasken for meg, mens eg fekk ligge i sofaen med beina høgt og slappa av! Kjempesnilt!
Ikkje rart kroppen blir restituert nesten med ein gong da!

Nede på Bjørgesanden var vatnet blitt ganske varmt, og skyene som tømte lokale regnbyger over delar av vatnet, var heldigvis enno i det fjerne.

Sakarias legg ut på svøm, med veiledning frå sin erfarne triatletmamma.

Sakarias er ein liten tøffing, og etter å ha vassa lenge, så ville han også bade og svømme til slutt. Mens han svømte "naturell" og lo og skratta, så kledde eg pent på meg den ermellause våtdrakta, frysepinne som eg er, sjølv om temperaturen i vatnet var utruleg god, nærmare 19 enn 18 gradar kanskje.
Til slutt kunne ikkje Marie motstå vatnet lenger hell, og tok seg eit rask bad ho også. UTAN beskyttande våtdrakt. Tøft!

Dette er livet! Sommarkveld ved Bjørgesanden.

Dei mørke skyene nærma seg stadig, og etterkvart fekk me ganske mykje vêr å sjå og høyre på, både solskinn, regnbyger, regnboge, tordenskrall, lyn, mørke skyar, lyse skyer, grå himmel, open himmel. Alt saman på ein gong!

Mørke skyer og tordenskrall og lyn til venstre, og blå himmel og sol til høgre...

Sakarias lot seg ikkje spesielt skremme av tordenvêret i det fjerne, men fylgte interessert med. Heldigvis drog tordenvêret forbi oss, så bortsett frå nokre raske regndråpar blei det ikkje noko av.

Det skal meir til enn nokre mørke skyer og lyn og torden for å skremme denne tøffe gutten!

Me fekk skikkeleg sommar- og feriefølelse!

Og eg kom meg endeleg ut i vatn igjen. Det var på tide!

Godt med fjelluft igjen!

2011-07-25T23:53:00.002+02:00

Etter dei siste dagane med så mykje tunge nyheitar på TV, kjenner eg veldig behovet for å framheve det som har vore bra den siste veka.
Treningsmessig har eg igjen følgt den vel utprøvne innfallsmetoden. Eg trenar det som fallar meg inn.
Det var nok ikkje spesielt mykje den siste veka, men litt blei det jo.

Sist måndag var det opphaldsvêr og god temperatur, ikkje for varmt heller, og då blei det motbakketrening.
Rett på andre sida av åsen der eg bur, er lysløypa Raudkleiv.

Eg og Binna blei i godt humør av fjellufta. Og sidan eg ikkje tok ein dans på dansarsteinen, så blei det litt sprell på Raudkleiv istadenfor :)

Det er ein god del høgdemeter opp til Raudkleiv, men ikkje meir enn at ein fint kan jogge opp på ca 25min med eit par-tre puste- og drikkepausar undervegs.

Binna i superform. Spesielt på veg opp, mens dette bildet er tatt på veg ned. Sprek til 10år gamal å vera!

Drikkestasjon undervegs.

Utsikt. Belønning for å kome til topps!

Torsdagen var det tid for tur igjen, og denne dagen var me faktisk veldig heldige med vêret. Blå himmel og strålande solskinn! Oppover i Grunningsdalen (Grunningsdalen ligg her) hadde eg aldri vore før, men der er det lett å gå, og kjempefint terreng, og nydeleg landskap!

Åi i Grunningsdalen.

På tur i Grunningsdalen. Litt hodepine, men det får ein tole.

Sjølv om eg var ganske plaga av hodepine eit par timar på turen, noko som eg trur har samanheng med felleslunsjen vår, som består av middels tung mat i form av brød, suppe og kaffe, så gjekk eg og tenkte mykje på kva eg skulle finne på neste gong eg skulle opp hit. Vegen var innbydande til både vandring, løping og sykling, så her var moglegheitane mange!

Fantastisk lett terreng i Grunningsdalen.

Sidan både blodtrykket og blodsukkeret mitt antagelegvis hadde sunke heilt ned til dei djupaste avgrunnane og hodepinen ikkje ville gje seg, valgte eg å springe dei tre siste kilometrane tilbake til parkeringa, med sekk. Logikken var at eg fortare ville koma fram. Det gjorde eg. Med 4-5kg på ryggen i over 20 gradar og steikesol var det ikkje ideelle forutsetningar for å kvitte meg med hodepinen, men siden Grunningsdalsvegen helte svak nedover igjen mot parkeringa, var det forbausande lett å springe. Ryggsekken satt faktisk ganske godt (til tross for at den har eit volum på 40L), Goretex skoene frå Lowa (10år gamle) hadde akkurat nok demping igjen, og eg hadde med både nok vatn og ein reserveenergibar, så turen på snaue 16minuttar blei utruleg bra, og hodepinen ikkje å merke (i alle fall ikkje mens eg sprang).

Årets første molte! Hurra!

Hm... molte er godt!

Slåkavatn i enden av Grunningsdalen. Og molteterreng.

Turen til Grunningsdalen sist torsdag var første fjellturen etter to veker, så saman med motbakkeløpet mit på mandagen var det nesten som om eg hadde fått ein overdose med fjelluft.
Herleg forfriskande!
Det burde ikkje gå så lang tid til neste gong eg kjem meg til fjells altså...


Å gå i fjellet er alltid bra. Det har det alltid vore, og vil det alltid vera!*

(*bildet er tatt med mobilkamera og så "poladroidisert", med programmet Poladroid)